La lega

Πιέτρο Ινγκράο: «Έλεγα στον εαυτό μου: Πρέπει να ξαναδούμε τα πάντα, ακόμη και τα “ιερά κείμενα”»

Μια από τις ηγετικές μορφές του ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος, ο Πιέτρο Ινγκράο, μιλάει στον Αλμπέρτο Μπούρτζιο και το περιοδικό «Essere comunisti» για τον σοβιετικό κομμουνισμό και τον “αυτοκράτορα” της Β. Κορέας Κιμ Ιλ Σουνγκ, για τη διαδρομή του ιταλικού ΚΚ από τον Τολιάτι ως τον Μπερλινγκουέρ και τις σχέσεις του κόμματος με την Μόσχα πριν και μετά την εισβολή στην Πράγα, για την άσκηση της αμφιβολίας στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κόμματος και το κλειδί της συναίνεσης γύρω από τον Μπερλουσκόνι. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην Εποχή (1.9.2009) σε μετάφραση της Τόνιας Τσίτσοβιτς.

Εξαγγελίες Διαμαντοπούλου: Πανεπιστήμια αλά μπολονέζ

Ο Σταύρος Κωνσταντακόπουλος (Ενθέματα Αυγής, 25.7.2010) αναλύει διεξοδικά τη συνταγή της Α. Διαμαντοπούλου για την αποδιάρθρωση του δημόσιου ακαδημαϊκού Πανεπιστημίου, που κινείται στα πρότυπα της στρατηγικής της Μπολόνια (αλλά και της προκατόχου της, κ. Γιαννάκου…) – βρίσκεται δε σε απόλυτη αντιστοιχία με το όραμα της “Δημοκρατικής Αριστεράς” για την μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Το (μαύρο) χιούμορ της ακροδεξιάς

«Καλύτερα: τα λεφτά μας στους δικούς μας ανθρώπους» λένε οι ομοϊδεάτες του ΛάΟΣ στην Αυστρία. Η προεκλογική τους αφίσα, που αλίευσε το ελληνοαβανικό blog Ανταποκριτής, δείχνει έναν Έλληνα που γουρλώνει το μάτι του μόλις βλέπει ευρώ. Θα δούμε, άραγε, διάβημα διαμαρτυρίας από τον Καρατζαφέρη;

Τόνι Νέγκρι: το κατενάτσιο ήταν ταξική πάλη

Τον Ιούνιο του 2006, ο οπαδός της Μίλαν Τόνι Νέγκρι μιλάει με τους δημοσιογράφους της Liberation Renaud Dely and Rico Rizzitelli, στους οποίους εξηγεί γιατί το κατενάτσιο ήταν μια μορφή ταξικής πάλης. To ποδόσφαιρο, ο φορντισμός και η ταξική πάλη είναι μερικά από τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται, σε μια συνέντευξη που έβγαλαν από τη ντουλάπα ο  Μωυσής Μπουντουρίδης και ο tsakthan.

Φίνι-Μπερλουσκόνι: το τέλος μιας δύσοσμης σχέσης

To tvxs.gr (30.7.2010) επιχειρεί μια αναδρομή στην ταραχώδη σχέση του μεταφασίστα Τζιανφράνκο Φίνι με τον πρωθυπουργό της Ιταλίας, σχέση που όπως όλα δείχνουν φτάνει στο τέλος της.

Η κατάρρευση του μύθου περί δημοσίων υπαλλήλων

Απογραφή δημοσίων υπαλλήλων, μισό αιώνα πριν

Ένα από τα πρώτα άρθρα στο Θέατρο Δρόμου αφορούσε την προπαγάνδα των φιλελεύθερων για τους “υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους“ Με αφορμή την δημοσίευση των ευρημάτων της πολύκροτης απογραφής, η Αυγή (κύριο άρθρο, 25.7.2010) διαπιστώνει την οικτρή διάψευση των δημοσιοϋπαλληλοφάγων και την εκ μέρους τους επιλεκτική ανάγνωση των αριθμών.

Για τον Μανόλη Αναγνωστάκη

Με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από το θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη, η Κατερίνα Σχινά (Καθημερινή, 25.7.2010) θυμάται τη σιωπή και το γέλιο του Μανούσου Φάσση.

Το Indymedia, το Troktiko και η Zougla

Η φωτογραφία από το freddo.blogspot.com

Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας (24.7.2010) επισημαίνει ότι το αλληλοξεκατίνιασμα των παλιών συνεργατών Σωκράτη Γκιόλια και Μάκη Τριανταφυλλόπουλου πριν από τη δολοφονία του πρώτου δεν απασχόλησε καθόλου τους δημοσιογράφους του συγκροτήματος Λαμπράκη και το κεντρικό δελτίο του Alter που, αντ’αυτών, έθεσαν εκ νέου στο στόχαστρο το Indymedia.

“Προνομιούχοι” και τιμητές

Ο Νικόλας Σεβαστάκης “συναντιέται” στην Κυριακάτικη Αυγή (25.7.2010) με τους δημόσιους κατηγόρους των “προνομιούχων”. Όπως ο ίδιος εξηγεί, στη συγκυρία που διανύουμε, ο λόγος περί “προνομίων” υποστηρίζει τυφλά μια θεραπεία-σοκ που διασφαλίζει τα πραγματικά προνόμια, αυτά των κυρίαρχων τάξεων.

Η εικόνα κοινωνίας με την οποία πολιτεύεται ο κυρίαρχος λόγος των «επώδυνων αλλά αναγκαίων και σωτήριων τομών» είναι η εξής: ένα άθροισμα συντεχνιών, ένα αρχιπέλαγος προνομίων, ένας γαλαξίας εγωιστικών συμφερόντων. Αυτή άραγε δεν είναι η πραγματικότητα, ρωτούν διάφοροι για να σε «κολλήσουν στον τοίχο» ως ιδεοληπτικό. Η συγκεκριμένη εικόνα βεβαίως είναι αληθινή και συνάμα απατηλή. Γιατί ο γαλαξίας έχει κέντρο και δεν είναι ένα χαοτικό νεφέλωμα παρά το ότι δεν υπακούει σε μια σαφή και απλοϊκή αρχιτεκτονική.