ΣυνοπτικεΣ συστασειΣ

Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις πράγματα που μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Αν ήταν βιβλίο, θά’θελε νά’χε την οξυδέρκεια του Μαρξ, τη δύναμη του Βικτόρ Σερζ,  την αμεσότητα του Ελεφάντη, τη διαύγεια του Νίκου, την ευρυμάθεια της Παππά, τον σαρκασμό του Γκουίντο, του Αλτάν ή του Χάκκα, την αθωότητα του Βέγγου, την ευγένεια του Σάμπατο (ή του Στρατή), το χοντροκομμένο χιούμορ του Πανούση ή των “Απαράδεκτων” (και ασφαλώς το πιο λεπτό του Ραιημόν Κενώ), τον αυτοσαρκασμό του Γούντι Άλεν.

Θά’χε γραφτεί Νοέμβρη μήνα στη Φλωρεντία, Μάιο στο Παρίσι και αρχές Δεκέμβρη στην Αθήνα, δυο φορές -κάποιες σελίδες οπωσδήποτε στη Γερμανία του Μεσοπολέμου κι ύστερα πάλι εκεί, γύρω στα τέλη του ’70. Μια (ανεκτή) καθήλωση στη δεκαετία του ’80 θα ήταν ορατή στις σελίδες του διά γυμνού οφθαλμού.

Αν πάλι ήταν στίχος, θα έμοιαζε στην αυθάδεια αναρχικών συνθημάτων στους τοίχους, στη σκληρότητα του Λειβαδίτη, στην ειρωνεία του Αναγνωστάκη, στην ευρηματικότητα του Σαββόπουλου, στην τρυφερότητα του Χάρη και του Πάνου και, όχι λιγότερο, στα τερτίπια  του Δεληβοριά.

Αν ήταν χρώμα, θα ήταν κόκκινο, και ειδικότερα κοκκινο-πράσινο.

Αν ήταν τραγούδι, κι αν δεν ήταν trip-hop ή κάποιο των Ojos de Brujo, την μουσική του θα την είχε γράψει ο Χατζιδάκις και τους στίχους ο Αγγελάκας. Θα το παίζαν οι Συνήθεις Ύποπτοι κι ίσως να τό’λεγε η Πασπαλά ή η Εντίθ Πιαφ, με τη συνοδεία φάλτσων χρησμών να θυμίζουν “Αποσπερίτη”.

Μου φαίνεται ότι ξέρετε ήδη αρκετά. Η συνέχεια …επί σκηνής.