Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Με αφορμή το 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που έλαβε χώρα στις 9-11 Ιουλίου στο άλσος Γουδή, το blog «με αφορμή…» παρουσιάζει μια συνέντευξη με ανθρώπους που εμπλέκονται άμεσα στη διοργάνωσή του. Οι Νασίμ Μοχαμεντί, Όλγα Λαφαζάνη και Νίκος Γιαννόπουλος συζητούν με τους διοργανωτές της συνάντησης τόσο για το ίδιο το Φεστιβάλ όσο και για τα γενικότερα ζητήματα του αντιρατσιστικού κινήματος.

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ: δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, δεν μας τρομάζουν τα Μουντιάλ(ς)

Εν αρχή ην το φυλλάδιο…

Το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα για το απεργιακό κίνημα και τον θάνατο των τριών αθώων εργαζόμενων

Μια πραγματική γενική απεργία, η μαζικότερη εργατική διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών

Τελικά, ο Γιωργάκης Παπανδρέου και η κυβέρνησή του δεν έβαλαν σε τάξη τη χώρα. Η απεργία της 5ης Μαΐου και οι διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας, οι συγκρούσεις με την αστυνομία και οι καταλήψεις δημόσιων κτιρίων έδειξαν ότι μεγάλα κομμάτια των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας δεν είναι διατεθειμένα να δωρίσουν τη ζωή τους στο κεφάλαιο, να υποκύψουν στις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Στις 5 Μαΐου αποδείχθηκε ότι μπορούμε να κάνουμε την κρίση δική τους κρίση, ότι αν θέλουν δάνεια για να χρηματοδοτούν τις τράπεζες υπάρχουν πολλοί, μα πολλοί άνθρωποι σε αυτή την κοινωνία που κραυγάζουν: «Μαζί τα φάγαμε;». Οι μαζικές λαϊκές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής το δηλώνουν: Έχουμε δρόμο μπροστά μας, ευλόγως ο Γιωργάκης φοβάται έναν εργατικό Δεκέμβρη, δικαίως εμείς τον επιδιώκουμε.

Ο εγκληματικός θάνατος τριών αθώων

Μέσα σε αυτό τον εκπληκτικό εργατικό ξεσηκωμό τρεις αθώοι άνθρωποι πέθαναν μετά τον εμπρησμό της Marfin στη Σταδίου. Εδώ δεν χωρούν μισόλογα, ούτε δικαιολογίες. Ο τραγικός θάνατος των τριών εργαζομένων της τράπεζας οφείλεται στην εγκληματική αδιαφορία για την ύπαρξη ανθρώπων στο χώρο αυτών που έβαλαν τη φωτιά.

Σωστά τα τραπεζοϋπαλληλικά σωματεία και άλλα συνδικάτα καταγγέλλουν την αθλιότητα του Βγενόπουλου σε ό,τι αφορά την υποχρεωτική παραμονή εργαζομένων στην τράπεζα, την έλλειψη εξόδου κινδύνου, την απουσία κάθε μέτρου πυρασφάλειας κ.λπ.

Όμως, ως κίνημα συνολικά αλλά και ως επιμέρους συνιστώσες, οφείλουμε να καταθέσουμε τη συντριβή μας και να κάνουμε την αυτοκριτική μας γιατί δεν καταφέραμε να περιορίσουμε το φετιχισμό της βίας που οδήγησε σε αυτή την καταστροφή. Οι αντίπαλοί μας διαθέτουν τον κυνισμό και την υποκρισία να μιλούν για «παράπλευρες απώλειες», όμως οι αξίες και η ηθική του κινήματος δεν μας επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Δεν κάνουμε θυσίες για τον καπιταλισμό, δεν χρειαζόμαστε ανθρωποθυσίες για να τον ανατρέψουμε.

Βία του κράτους και κινηματική αντιβία

Είναι πλέον πασιφανές ότι όσο τα αντικοινωνικά μέτρα κλιμακώνονται, όσο η οικονομική και κοινωνική κρίση βαθαίνει, όσο η οργή, η απελπισία και τα αδιέξοδα μεγαλώνουν η καταστολή θα είναι μόνιμος συνοδός της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης. ΕΕ και ΔΝΤ δεν απαιτούν μόνο «δημοσιονομική σταθερότητα» αλλά και κοινωνική ειρήνη. Γι’ αυτό όχι ευθύγραμμα αλλά οπωσδήποτε συμμετρικά την οικονομική τρομοκρατία των περικοπών, των απολύσεων και της ανεργίας την ακολουθεί η πολιτική τρομοκρατία των ΜΑΤ, των χημικών, των προσαγωγών και των συλλήψεων.

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα γεννά πολλών ειδών βία: παραβατικότητα, ενδοταξικές συγκρούσεις, ακροδεξιά τρομοκρατία και βεβαίως κινηματική, μειοψηφική ή μαζική, αντιβία. Είμαστε ένας από τους χώρους που στην εξέγερση του Δεκέμβρη υποστηρίξαμε (και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε) τη μαζική κινηματική αντιβία. Ωστόσο, η κινηματική αντιβία είναι μέσο, δεν είναι αυτοσκοπός, απευθύνεται στην κοινωνία, δεν την τιμωρεί, προσπαθεί να διευκολύνει το κίνημα, όχι να στείλει ανθρώπους στο σπίτι τους, και πάνω απ’ όλα, οφείλει να μη θέτει σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων που μάλιστα ανήκουν στους «από κάτω ».

Το Δίκτυο για την επιχείρηση εξάρθρωσης του “Επαναστατικού Αγώνα”

Το καλοκαίρι του 2002, με την επιχείρηση εξάρθρωσης της “17Ν” στο απόγειό της, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα ήταν από τις λίγες φωνές μέσα στην Αριστερά που όχι μόνο εναντιώθηκαν στην τρομοϋστερία των ΜΜΕ και κατήγγειλαν την ακύρωση των δικαιωμάτων των συλληφθέντων, αλλά ανέδειξαν τον πολιτικό χαρακτήρα και το ιδεολογικό πρόσημο της δράσης της οργάνωσης, αποκρούοντας την αποϊδεολογικοποίηση του φαινομένου και επισημαίνοντας τις πολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους της εθνικοποίησης της “αντι-τρομοκρατίας”.

Οχτώ χρόνια μετά, η επιχείρηση εξάρθρωσης του “Επαναστατικού Αγώνα” θέτει την Αριστερά -και δη αυτήν που αναφέρεται στον δημοκρατικό κομμουνισμό- μπροστά στα ζητήματα εκείνης της περιόδου. Η στάση του Δικτύου θα είναι και πάλι παραδειγματική:

“Viva Marx, viva Lenin, viva Mao Tse-tung”

Το “Λένιν” το πρόφερε ”λιε”, και νομίζω πως κάτι ήξερε. Το φώναζε μόνος του το Νοέμβρη του ‘2 στη Φλωρεντία προσπαθώντας να “σκουντήσει” τη διαδήλωση, το φώναζε γιατί ξανάνιωνε και γιατί ήταν ένας μ-λ αντιιμπεριαλιστής με θητεία στο ΠΑΣΟΚ και ό,τι συνέβαινε με το no global του πήγαινε γάντι. (Τον Ιούνη του ‘3 οργίαζε με τα φιλαράκια του, τους μισότρελους τους COBAS -καλά δε θυμάμαι;).