Για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου “Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας” είναι εδώ και αρκετές εβδομάδες στις πρώτες θέσεις στον πίνακα των ευπώλητων. Στην “Εποχή” της 27ης Ιουνίου, ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος αναλύει το “δόγμα Νταβούτογλου” για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν και επισημαίνει τις διαφορές του μετριοπαθούς πολιτικού ισλαμισμού που η τελευταία εκπροσωπεί, με τον (αποτυχημένο) κεμαλικό εθνικισμό.

Διαβάζοντας και ακούγοντας τις θέσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς

Αναλύοντας τις θέσεις της Δημοκραικής Αριστεράς για τον σοσιαλισμό, την Ευρώπη, την οικολογία και την κρίση (Εποχή, 4.7.2010), ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος διαπιστώνει ότι η καταπολέμηση της παραοικονομίας και η μάχη κατά του πελατειακού κράτους έχουν υποκαταστήσει το κοινωνικό ζήτημα στον δημόσιο λόγο του νέου κόμματος και έχουν προσλάβει, εν τέλει, χαρακτήρα κυρίαρχης-μη αναγώγιμης αντίθεσης.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο αριστερός ευρωπαϊσμός και η οικολογική παρέμβαση  είναι οι θεμελιώδεις αρχές του κόμματος «Δημοκρατική Αριστερά». Αυτές τις αρχές διακήρυξε ο Φώτης Κουβέλης, μιλώντας στις 30 Ιουνίου στο ξενοδοχείο Ιμπέριαλ και αυτές περιέχει η ιδρυτική Διακήρυξη του νέου κόμματος που δόθηκε πριν από λίγες ημέρες στη δημοσιότητα.

Μπορεί να αλλάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση ή καλύτερα να φεύγουμε;

Ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος εξηγεί στα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής (11.4.2010) ποιο λάθος κάνουν οι υπέρμαχοι της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα -κάτσ’εσύ και γέλα…

Δεν είναι μόνο το Θέατρο που απορεί για τη χαρά του Πρωθυπουργού και των εφημερίδων που υποστηρίζουν την πολιτική του. Αντιγράφουμε τον Θόδωρο Παρασκευόπουλο, απ’την Εποχή:

Η α­πο­ρία ό­λων σχε­δόν των σχο­λια­στώ­ν: «Μα τι έ­χει ο πρω­θυ­πουρ­γός και χαί­ρε­ται;» ή­ταν α­πο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νη έ­πει­τα α­πό την  α­πό­φα­ση των η­γε­τών της ζώ­νης του ευ­ρώ προχ­θές.

Οι η­γέ­τες των χω­ρών με­λών ε­πι­βε­βαίω­σαν αυ­τό που ξέ­ρα­με, ό­τι δη­λα­δή κα­μία Συν­θή­κη δεν α­πα­γο­ρεύει τον δα­νει­σμό α­πό κρά­τος σε κρά­τος. Επι­βε­βαίω­σαν ό­μως και ό­τι δεν ε­πι­θυ­μούν ού­τε μια Ένω­ση αλ­λη­λέγ­γυων κρα­τών ού­τε να βά­λουν φρέ­νο στην κερ­δο­σκο­πία των τρα­πε­ζών. Αντί­θε­τα, ε­πι­βε­βαίω­σαν ό­τι υ­πέρ­τα­τη αρ­χή εί­ναι ο ά­νευ ο­ρίων α­ντα­γω­νι­σμός, ό­χι των ε­πι­χει­ρή­σεων, για­τί αυ­τές συγ­χω­νεύο­νται σε με­γά­λα τρα­στ και κα­ταρ­γούν τον α­ντα­γω­νι­σμό, αλ­λά κρα­τών, πε­ριο­χών και αν­θρώ­πων για την εύ­νοια των με­γά­λων κα­πι­τα­λι­στι­κών ε­πι­χει­ρή­σεω­ν: μείω­ση της φο­ρο­λο­γίας του κε­φα­λαίου με κα­τα­στρο­φι­κές δη­μο­σιο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες, πα­ρα­χώ­ρη­ση κι άλ­λων το­μέων της οι­κο­νο­μίας στο ι­διω­τι­κό κε­φά­λαιο, μείω­ση μι­σθών, κα­τάρ­γη­ση των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων, πε­ριο­ρι­σμός της κοι­νω­νι­κής α­σφά­λι­σης υ­πέρ της ι­διω­τι­κής. Αυ­τά δεν εί­ναι τα μέ­τρα που πή­ρε η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση και ε­κεί­να που έ­χει ε­ξαγ­γεί­λει;

Η ε­ντύ­πω­ση ό­τι «νί­κη­σε η Γερ­μα­νία» την πε­ρα­σμέ­νη Πέ­μπτη εί­ναι προ­σκολ­λη­μέ­νη σε πα­λιά πρό­τυ­πα. Με την α­πό­φα­ση οι γερ­μα­νοί ερ­γα­ζό­με­νοι έ­χα­σαν κι αυ­τοί, για­τί ο βρό­χος της συ­νε­χούς λι­τό­τη­τας, της υ­ψη­λής α­νερ­γίας και της κα­θή­λω­σης των μι­σθών, που ε­ξη­γεί την τρε­λή κούρ­σα των γερ­μα­νι­κών ε­πι­χει­ρή­σεων στις διε­θνείς α­γο­ρές, πα­ρα­μέ­νει. Νί­κη­σαν οι τρα­πε­ζί­τες που θα συ­νε­χί­σουν να κερ­δο­σκο­πούν εις βά­ρος των κρα­τών, χω­ρίς να α­νη­συ­χούν για κι­νή­σεις αλ­λη­λεγ­γύης α­πό την πλευ­ρά της Ένω­σης.

Αυ­τά α­πο­φα­σί­στη­καν και ε­πι­βε­βαιώ­θη­καν την πε­ρα­σμέ­νη Πέ­μπτη. Και μά­λι­στα α­πο­φα­σί­στη­κε μέ­χρι το τέ­λος του χρό­νου να κα­τα­λή­ξουν οι η­γέ­τες της ζώ­νης του ευ­ρώ σε πλαί­σιο αυ­στη­ρό­τε­ρων μέ­τρων, ώ­στε η ε­φαρ­μο­γή του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας να μην ε­πι­τρέ­πει κα­μία πα­ρέκ­κλι­ση. Εφαρ­μο­γή αυ­στη­ρό­τε­ρη και α­πό αυ­τό το γράμ­μα του δια­βό­η­του Συμ­φώ­νου που προ­βλέ­πει ε­ξαι­ρέ­σεις. Εξαι­ρέ­σεις που εί­χαν ζη­τή­σει και εί­χαν ε­πι­βά­λει η Γερ­μα­νία και η Γαλ­λία το 2004.

Και το ΔΝΤ; Μα αυ­τό εί­ναι ο μπα­μπού­λας. Μην τυ­χόν και δεν τρο­μά­ξει αρ­κε­τά ο κό­σμος α­πό τις πα­γω­μέ­νες φά­τσες των ευ­ρω­παίων η­γε­τών.

Σε αυ­τό το κλί­μα αν­θί­ζουν πά­λι οι ο­πι­σθο­δρο­μι­κές ι­δέες της διά­λυ­σης της Ένω­σης, της α­πο­χώ­ρη­σης α­πό το ευ­ρώ, του ε­θνι­κο­κρα­τι­κού κα­τα­κερ­μα­τι­σμού. Τα δύ­σκο­λα τώ­ρα αρ­χί­ζουν.