Εξ οικείων τα βέλη: Πάγκαλος και ΠΑΣΚΕ

Αν εκπαιδεύεις για χρόνια τα κομματικά μέλη στον τραμπουκισμό, αν τα εθίζεις στην ωμότητα, αν δίνεις πρώτος το παράδειγμα του χυδαίου λαϊκισμού, αν καλλιεργείς την μισαλλοδοξία και τη βαναυσότητα κατά των αντιπάλων, αν προσωποποιείς στην καθημερινή ζωή τη χοντροκοπιά, κάποια μέρα όλα αυτά τα βρίσκεις μπροστά σου.

Η αισθητική και η ιδεολογία της αφίσας (βλ. λεκτική βία και δεξιός λαϊκισμός του στυλ “η Βουλή που τα τρώνε και τους πληρώνουμε”) είναι επιεικώς απαράδεκτες: όσο, ακριβώς, και ο αποδέκτης της.

Ακολουθήστε την τάση της εποχής: join punkalos

O Punk-alos διαβάζει Λένιν

Τον έπιασε επ’αυτοφώρω το “Ποντίκι” στις 12 Ιουλίου 2010

Hμέρα Πάγκαλου

Το kalodia.blogspot.com για την ημέρα του γίγαντα-νάνου

Όλα ξεκίνησαν με αυτή εδώ την ανάρτηση στο blog “Ακυβέρνητες Πολιτείες” που είχε σαν αφορμή ένα από τα τελευταία επεισόδια της “Παγκαλιάδας”-μιας πολύχρονης υπερπαραγωγής, που έχει αρχίσει να κουράζει. Έπεσε η ιδέα για μια ημέρα Πάγκαλου από τον “βιβλιοθηκάριο”, άρεσε, συζητήθηκε, η συζήτηση συνεχίστηκε ηλεκτρονικά και να η σημερινή μέρα, ημέρα τιμής για το Θεόδωρο από μερικά blog.

Εξτρεμισμός του κέντρου

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος επισημαίνει, σε άρθρο του στην Αυγή, την επιλεκτική ευαισθησία των φιλελεύθερων διανοούμενων ως προς τις ακραίες απόψεις (και πρακτικές) που αντιπαθούν, καθώς και την αντιστοίχησή τους προς τα, συγκλίνοντα στην ατζέντα της ακροδεξιάς, κόμματα του ‘μεσαίου χώρου’.

“Οι νεκροί της Μarfin κάηκαν από δολοφόνους ακροαριστερούς που είχαν εγκολπωθεί τα κηρύγματα της κ. Παπαρήγα, του κ. Τσίπρα και άλλων τέτοιων, το ίδιο ταυτόχρονα και ο αστυνομικός που πρόσφατα δολοφονήθηκε. Δεν θα ήταν σκόπιμο να προσφέρουμε στην κ. Παπαρήγα νεκρούς και τραυματίες σε μια βίαιη σύγκρουση που θα ξέφευγε από τον έλεγχο, για να μπορέσει να στήσει την αδιέξοδη πολιτική της”.
Θ. Πάγκαλος, “Τα Νέα”, Ιούλιος 2010.

Επιχειρώντας προ ημερών μια ερμηνεία των δημοσκοπικών αντοχών του ΛΑ.Ο.Σ, παρά τη συναυτουργία του στη θεραπεία-σοκ κυβέρνησης και ΔΝΤ, αναφερόμασταν μεταξύ άλλων στις «ευαισθησίες ενός ισχυρού στον δημόσιο λόγο πολιτισμικού φιλελευθερισμού, που σοκάρεται με τις ρατσιστικές κορόνες του ΛΑ.Ο.Σ, τον ανταγωνίζεται ωστόσο σε “ριζοσπαστισμό” απέναντι στην αριστερά, όσες φορές η τελευταία πολιτεύεται ως δύναμη ανταγωνιστική» (Εποχή, 2/5/2010).