Τόνι Νέγκρι: το κατενάτσιο ήταν ταξική πάλη

Τον Ιούνιο του 2006, ο οπαδός της Μίλαν Τόνι Νέγκρι μιλάει με τους δημοσιογράφους της Liberation Renaud Dely and Rico Rizzitelli, στους οποίους εξηγεί γιατί το κατενάτσιο ήταν μια μορφή ταξικής πάλης. To ποδόσφαιρο, ο φορντισμός και η ταξική πάλη είναι μερικά από τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται, σε μια συνέντευξη που έβγαλαν από τη ντουλάπα ο  Μωυσής Μπουντουρίδης και ο tsakthan.

Ο αντίστροφος μπερλουσκονισμός του Νίκου Κωνσταντόπουλου

Ο Νίκος Ξυδάκης σχολιάζει στην Καθημερινή (17.7.2010) την ανάληψη της προεδρίας της ΠΑΕ ΠαναθηναΪκού από το Νίκο Κωνσταντόπουλο

Η ΕΙΣΠΗΔΗΣΗ

Η ανάληψη της προεδρίας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο εξέπληξε πολλούς. Ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού, βουλευτής, πρώην υπουργός, διακεκριμένος ποινικολόγος, αντιστασιακός επί δικτατορίας με διώξεις και φυλακίσεις, εμβληματικό πρόσωπο της σοσιαλιστικής Αριστεράς κατά τη μεταπολίτευση, είναι ο τελευταίος που θα περιμέναμε να δούμε επικεφαλής μιας ΠΑΕ. Εξεπλάγημεν.

“Για τον πρόεδρο και τον υπέροχο λαό της ομάδας”

Σχολιάζει ο Γ. Κυρίτσης στην Αυγή (15.7.2010):

Πεδίο δόξης λαμπρό ανοίγει για τον Νίκο Κωνσταντόπουλο η απόφασή του να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Η επαγγελματική του σταδιοδρομία και η πολιτική του εμπειρία προφανώς δεν είναι για να πάει στην Αυστρία για το πρώτο στάδιο της προετοιμασίας ούτε να εκδίδει ανακοινώσεις για ένα γκολ οφσάιντ. Εκ των πραγμάτων θα πρέπει να ασχοληθεί με τα ζέοντα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, είτε αφορούν στον ΠΑΟ είτε γενικότερα στον χώρο του ποδοσφαίρου. Θέματα εν πολλοίς πολιτικά. Έχουμε και λέμε: Βία στα γήπεδα, “στρατοί” προέδρων, προκλητικά χαριστικές ρυθμίσεις για τις ομάδες, στημένα παιχνίδια και, φυσικά ξεχωρίζει το ζήτημα του γηπέδου του ΠΑΟ στο Βοτανικό, για το οποίο ο χώρος που υπηρέτησε τόσα χρόνια έχει δώσει μεγάλες μάχες.

Ο πολιτισμός των πλουσίων και των ηλίθιων ξανά σε δράση, με αφορμή τον αποκλεισμό της Εθνικής Γαλλίας από το Μουντιάλ

Από το tvxs.gr

Μετά τον αποκλεισμό της Γαλλίας από το φετινό Μουντιάλ και τα όσα συνέβησαν στο εσωτερικό της ομάδας κατά τη διάρκεια της φάσης των ομίλων τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για εξευτελισμό της χώρας, έλλειψη πειθαρχίας των παικτών αλλά και για ανάγκη πλήρους αναδιάρθρωσης της ομάδας με αλλαγές στον τρόπο επιλογής και προπόνησης των παικτών.

Ωστόσο, η κριτική στη Γαλλία, «ξέφυγε» από τον αθλητικό χαρακτήρα καθώς υπήρξαν αντιδράσεις και σχόλια για έλλειψη πατριωτισμού των παικτών που κατάγονται από μετανάστες. Σύμφωνα με τους «New York Times», χαρακτηριστικά ήταν τα σχόλια του φιλόσοφου Αλέν Φίνκιελκροτ, ο οποίος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η ένταξη των μεταναστών στη Γαλλική κοινωνία έχει αποτύχει και μετά την αποτυχία της Γαλλικής ομάδας στο Μουντιάλ τόνισε «έχουμε πλέον την απόδειξη ότι η γαλλική ομάδα δεν μοιάζει καθόλου με ομάδα, αλλά με μια συμμορία από χούλιγκαν που γνωρίζουν μόνο τον νόμο της Μαφίας».

Εικόνες από τον πλανήτη Τζαμπουλάνι

Η κυριακάτικη μουντιαλική επιφυλλίδα του Παντελή Μπουκάλα (Καθημερινή, 20.6.2010)

Δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλο Μουντιάλ (ή Ολυμπιακοί ή άλλοι αθλητικοί αγώνες οικουμενικού βεληνεκούς) όπου η διοργανώτρια χώρα να μιλάει και να χαίρεται για λογαριασμό ολόκληρης της ηπείρου στην οποία ανήκει. Η κοινή επί αιώνες μοίρα, της αποικιοκρατίας, της δουλείας, του εμπορίου ανθρώπων από τους λευκούς αυθέντες, της άκρας φτώχειας, δίνει αυτό το δικαίωμα· κι ακόμα περισσότερο: αναβαθμίζει το δικαίωμα σε χρέος. Στρογγυλή είναι βέβαια η Γη, αλλά δεν είναι μπάλα, γυαλιστερή και ψιλοδουλεμένη, σαν την τωρινή «Τζαμπουλάνι»· έχει πολλές πληγές, ραγισματιές και σκασίματα, που δεν τα μοιράζονται το ίδιο οι τρεις «κόσμοι» της, αλλά ούτε και ο πληθυσμός κάθε χώρας: όσο κι αν οι νοτιοαφρικανικές αρχές απώθησαν εκτός εικόνας τις δικές τους πληγές, κοινωνικές και άλλες (τις παραγκουπόλεις, λ.χ.), δεν έπαψαν να υπάρχουν – όπως δεν έπαψαν να υπάρχουν στην Κίνα μετά την ολυμπιακή «στίλβωση» της γκρίζας πραγματικότητας. Το τέχνασμα της πλαστογράφησης της αλήθειας με την κατασκευή μιας ελκυστικής εμπορεύσιμης βιτρίνας χρησιμοποιήθηκε και στην Ατλάντα και στο Μόντρεαλ και στην Αθήνα βέβαια· δεν είναι αυστηρώς αφρικανικό γνώρισμα, όπως αρκετοί εκ των λοιδορούντων αφήνουν να εννοηθεί.