Μας λείπεις πολύ ρε μαλάκα. Μας λείπεις πολύ.

 

Η φωτογραφία είναι του «Σκύλου» Ο Τάσος μάζεψε εδώ τα λόγια -και κάποια από τα δάκρυα.

Θα τον συναντήσεις;

Εξάρχεια, Ανοιχτή Πόλη

Μετανάστες στην Ελλάδα: Η πρώτη ανθρωπιστική κρίση σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η νορβηγική τηλεόραση για τον εγκλωβισμό και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης μεταναστών στην Ελλάδα. Τα πλάνα από την πλατεία Αττικής αποτελούν αδιάψευστη μαρτυρία ότι η εγκατάλειψη μεγάλων ζωνών (και) του κέντρου της Αθήνας, προκαλούν την έξαρση του λαϊκού ρατσισμού.

Εσείς πήρατε κόκκινη κάρτα;

Δείτε εδώ πού ισχύει η έκπτωση

Ουμπέρτο Έκο: Πώς να ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές

Στη θαυμάσια ιστοσελίδα της Δημοτικής Αλλαγής (του σχήματος που στηρίζει η ριζοσπαστική αριστερά στην Άρτα και του οποίου επικεφαλής είναι η Όλγα Γεροβασίλη), ο Ουμπέρτο Έκο προτείνει στους ψηφοφόρους δεκάδες λόγους για να ξεκολλήσουν από την εμμονή στη «χρηστή διαχείριση».

Καθώς δημοσιεύονται σιγά – σιγά τα ψηφοδέλτια αρχίζουν και οι αντιδράσεις αγαναχτισμένων δημοσιογράφων και ανήσυχων πολιτών γιατί πολλά πρόσωπα, ύποπτα για παράνομες ενέργειες και ατασθαλίες, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις σαν υποψήφιοι που θ’ αντιπροσωπεύσουν το λαό στο κοινοβούλιο. Από κάτι τέτοια βγάζει κανείς μαύρα συμπεράσματα για το μέλλον μας.

Εγώ θα ήθελα να ηρεμήσω τα πνεύματα, αποκαλύπτοντας πως, στην Ιταλία, η κατάσταση είναι καλύτερη από παντού αλλού. Κι ας δούμε το γιατί.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μπορούμε να δουλέψουμε μέσα στην κρίση αλλιώς;

Το “background

Γνωρίζουμε ήδη τα οικονομικά μέτρα, ξέρουμε τους αριθμούς, γνωρίζουμε ή φανταζόμαστε τις συνέπειες: ανεργία στο 12% με «προοπτική» για 20%, 1 στους τρεις νέους άνεργος, η «γενιά των 700» ξαναβαφτίζεται «γενιά των 540», οι 2 εκατομμύρια ήδη φτωχοί θα γίνονται περισσότεροι, οι μικρές επιχειρήσεις και οι δανειολήπτες άστα να πάνε, νέοι επιστήμονες ήδη «μεταναστεύουν», οι μετανάστες (ιδίως οι χωρίς χαρτιά) θα πιεστούν ακόμα περισσότερο («εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, αυτούς θα ταϊσουμε…;») και ούτε λόγος για εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Γνωρίζουμε και πρέπει να το λέμε και μεταξύ μας, τώρα που οι συνέπειες της κρίσης έφτασαν μέχρι την πόρτα μας: το περίφημο «κοινωνικό κράτος» αφορά μια παλιότερη περίοδο ανάπτυξης, τόσο του καπιταλισμού, όσο και των εργατικών αγώνων. Όσο σωστά, λοιπόν, κι αν κάνουμε να πιέζουμε για την υπεράσπιση και τη διεύρυνσή του, όσο λάθος κι αν κάνουν τμήματα του κινήματος να μιλούν για αγώνες «έξω απ’το κράτος», (οφείλουμε να) ξέρουμε ότι οι διεκδικήσεις, στην παρούσα φάση, έχουν ένα όριο.

Τι κάνουμε, λοιπόν, σ’αυτή τη νέα συνθήκη;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η κρίση προσφέρει γόνιμο έδαφος για τον εθνικισμό στην Ευρώπη

H Καθημερινή (26.9.2010) αναδημοσιεύει άρθρο των New York Times, σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο η οικονομική κρίση γίνεται η θερμοκοιτίδα ενός νέου εθνικισμού.

 

Την ώρα που η ξενοφοβία συνεχίζει να επεκτείνεται στην Ευρώπη, δημιουργώντας ακροδεξιό κύμα λαϊκισμού από τη Μεσόγειο έως τη Σκανδιναβία, εντείνονται οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο να ριζώσουν ανάλογες πολιτικές θέσεις και στο Βερολίνο, στο γόνιμο έδαφος της οικονομικής αβεβαιότητας, διευρύνοντας το κενό που άφησαν οι συμφορές της άλλοτε ισχυρής Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αντί για «αγανακτισμένους πολίτες», αγανακτισμένα δελτία

Η Μαριάννα Τζιαντζή (Καθημερινή, 25.9.2010) κάνει ζάπινγκ για να αποφύγει τους αγανακτισμένους τηλεπαρουσιαστές και τις κραυγές τους κατά των αγανακτισμένων σημαιοφόρων φορτηγατζήδων.

«Τι έχουμε να χάσουμε; Τα έχουμε χάσει όλα… χάσαμε την περιουσία μας, θα χάσουμε και την οικογένειά μας…», δήλωσε πρόσφατα σε ένα κανάλι ένας ιδιοκτήτης φορτηγού (ή φορτηγών). Αναρωτιέται κανείς τι είναι χειρότερο, το να χάνεις τη δουλειά σου ή την περιουσία σου; Αν συγκρίνουμε τη σφοδρότητα και τη διάρκεια των αντιδράσεων, π.χ., ανάμεσα στους απολυμένους των stage και στους κατόχους μιας περιουσίας, όπως είναι οι άδειες των φορτηγών, φαίνεται ότι το χειρότερο είναι το δεύτερο. Και πώς να μη φαίνεται, όταν ζούμε σε μια κοινωνία που καθαγιάζει το δικαίωμα απόκτησης περιουσίας, ενώ δεν θεωρεί καθόλου αυτονόητο το δικαίωμα στην εργασία;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Συνέντευξη του Χριστόφορου Βερναρδάκη στην Εποχή

Ο πολιτικός επιστήμονας και σύμβουλος της εταιρείας ερευνών VPRC Χριστόφορος Βερναρδάκης μιλάει στην Εποχή (10.10.2010) και τον Πάνο Λάμπρου για τις τάσεις ενόψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, καθώς και για τις αλλαγές που κυοφορούνται όσον αφορά το κομματικό σύστημα.

Μίλαγαν πολλοί, από το χώρο της αριστεράς, για θερμό φθινόπωρο. Σε αντίθεση, όμως, με τη Γαλλία, στην Ελλάδα, το φθινόπωρο, κοινωνικά είναι μάλλον ψυχρό.
Και στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη κοινωνική ένταση, αλλά ο χρόνος που θα εκδηλωθεί δεν είναι εύκολα προβλέψιμος. Υπάρχει κοινωνική ένταση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν εκφράζεται με τη μορφή κινητοποιήσεων.

Πώς εκφράζεται; Μήπως εκφράζεται με απομάκρυνση από τις πολιτικές διεργασίες;
Μπορεί να υπάρξει έκρηξη από μια ασήμαντη αφορμή. Υπάρχει, βέβαια και απογοήτευση ως προς την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών εκρήξεων. Σήμερα, παρότι η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, η αναζήτηση ατομικών λύσεων είναι έντονη. Ως προς την πολιτική συμπεριφορά, παγιώνεται μια σχέση 6 προς 4. Έξι στους δέκα είναι εκτός εκλογικού σώματος, δηλαδή δεν θα πάνε να ψηφίσουν ή θα ψηφίσουν λευκό ή άκυρο. Μόλις 4 θα πάνε να ψηφίσουν και βέβαια θα ψηφίσουν οτιδήποτε. Εδώ και έξι μήνες αυτή η σχέση είναι παγιωμένη. Δεν θα εκφραστεί απόλυτα σε επίπεδο δημοτικών εκλογών, γιατί αυτές έχουν το προσωπικό στοιχείο έντονο. Είναι θεσμός περισσότερος συμμετοχικός. Θα το δούμε, όμως, πιο έντονα στις περιφερειακές εκλογές, κυρίως στο δεύτερο γύρο και φυσικά στις επόμενες βουλευτικές.

Για το κόμμα του μνημονίου

Οι νέες συνθήκες, οι κοινωνικές αλλαγές που θα προκύψουν από την εφαρμογή των οικονομικών μέτρων, μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία “κόμματος του μνημονίου”; Σου θυμίζω ότι επί εποχής εκσυγχρονισμού είχαμε μια τέτοια εξέλιξη.
Δεν αποκλείεται. Η εκτίμηση με βάση τα δεδομένα από τις έρευνες, είναι ότι στις εκλογές του Νοεμβρίου θα υπάρξουν δύο μεγάλα μηνύματα. Το πρώτο μήνυμα θα είναι η μεγάλη αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής και το δεύτερο ένας πολύ μεγάλος, για τα ελληνικά δεδομένα, κατακερματισμός πολιτικών συμπεριφορών. Αυτά τα δύο, την επομένη των εκλογών, θα δημιουργήσουν ένα νέο πολιτικό τοπίο. Το ΠΑΣΟΚ ως κεντρικός μηχανισμός, δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση. Αναγκαστικά θα οδηγηθεί στην αναζήτηση συμμαχιών. Κοινωνικές συμμαχίες δεν είναι εύκολο να βρει. Ο εκσυγχρονισμός ήταν μια συμμαχία ανερχόμενων μεσοστρωμάτων, επιχειρηματικών τάξεων με ένα κομμάτι της μισθωτής εργασίας, κυρίως του δημόσιου τομέα. Αυτή η συμμαχία δεν προκύπτει σήμερα. Ούτε μερίδες των μισθωτών φαίνεται να δίνουν τη συναίνεσή τους στο μνημόνιο, ενώ μην ξεχνάμε ότι πλήττεται πολύ ένα μεγάλο κομμάτι των μεσοστρωμάτων.

Πού μπορεί να στηριχθεί το ΠΑΣΟΚ;
Μετά τις εκλογές ανοίγει μια νέα περίοδος. Θα είναι περίοδος πολιτικής κρίσης, που θα εισχωρήσει και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Θα υπάρξουν περισσότερες διαφοροποιήσεις. Ήδη σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας, φαίνεται ότι υπάρχουν διεργασίες, διαρροές, αντιδράσεις. Δεν θα είναι εύκολες οι συναινέσεις. Άλλωστε, ακόμα και από μερίδα του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ τίθεται έντονα το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, που βεβαίως, δεν μπορεί να γίνει με βάση τις δεσμεύσεις που έχει η κυβέρνηση. Το μόνο που μπορεί να κάνει το ΠΑΣΟΚ, είναι να απαντήσει πολιτικά, επιχειρώντας να δημιουργήσει μια συμμαχία σε πολιτικό επίπεδο, με δυνάμεις που προέρχονται από τη φιλελεύθερη δεξιά και με δυνάμεις που προέρχονται από τη φιλελεύθερη αριστερά.

Εννοείς την Μπακογιάννη και την Δημοκρατική Αριστερά;
Σχηματικά ναι, χωρίς να είναι απόλυτο αυτό. Για την Δημοκρατική Αριστερά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι είναι ομόθυμη αυτή η επιλογή, αλλά νομίζω ότι είναι η αντικειμενική τάση.

Η συνεργασία στους δύο κεντρικούς και μεγαλύτερους δήμους της χώρας ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά δεν σηματοδοτεί μια τέτοια κατεύθυνση;
Προφανώς. Και το σηματοδοτεί πολύ περισσότερο η περίφημη συνάντηση του Λεωνίδα Κύρκου στο Ζάππειο με το μισό υπουργικό Συμβούλιο, όπου στην πραγματικότητα ετίθετο το θέμα αριστερών συναινέσεων σε αυτή την πολιτική.

Πώς εξηγείς, όμως, ότι σε μια σειρά κρίσιμες περιόδους, δυνάμεις της αριστεράς, όχι μόνο σε επίπεδο κορυφής, δίνουν χείρα βοηθείας στις δυνάμεις της διακυβέρνησης; Το ίδιο είχε συμβεί και την περίοδο του Σημίτη.
Για την περίοδο του Σημίτη είναι πιο εύκολο να το απαντήσει κανείς, γιατί ο εκσυγχρονισμός, έτσι όπως είχε διατυπωθεί τότε, ήταν και μέρος -στη θεωρητική του σύλληψη- του σχεδίου της αριστεράς. Να σου θυμίσω, ότι ο εκσυγχρονισμός ήταν το πρόγραμμα του ιδρυτικού συνεδρίου του Συνασπισμού το 1991. Τότε, βέβαια, ακουγόταν ως αντιπολιτευτικός λόγος έναντι του ΠΑΣΟΚ. Όταν ο εκσυγχρονισμός έγινε κυρίαρχη τάση μέσα στο ΠΑΣΟΚ, ένα κομμάτι του Συνασπισμού, το οποίο ήταν πιο κοντά στις δομές της εξουσίας και τον κυβερνητισμό, απλώς προσήλθε να βοηθήσει. Η αριστερά δεν ήταν εκτός συστήματος, ήταν εντός, και εξακολουθεί να είναι και σήμερα ως ένα βαθμό. Γι’ αυτό η αριστερά βιώνει και αυτή την κρίση του συστήματος. Υπάρχει ένα ιδεολόγημα που λέει ότι το μνημόνιο δεν αποτελεί μια στρατηγική αντίληψη του ΠΑΣΟΚ, αλλά ότι επιβάλλεται από τις ανάγκες της χώρας, οι οποίες είναι συγκυριακές. Αυτό το ιδεολόγημα, το οποίο δεν βλέπει τις βαθιές αλλαγές, που θα φέρει το μνημόνιο στη δομή των κοινωνικών τάξεων, στη δομή της κοινωνίας, στη δομή των πολιτικών κομμάτων και άρα είναι βαθιές και μόνιμες αλλαγές, είναι ο πυρήνας του κυβερνητισμού.

Οι χαμένοι και οι κερδισμένοι των εκλογών

Ποιος θα βγει ενισχυμένος από αυτές τις εκλογές;
Θα βγει η πολιτική διαμαρτυρία και ο κατακερματισμός του παλαιού κομματικού συστήματος.

Η αριστερά μέσα σε αυτή την εκλογική μάχη πώς είναι;
Θα επιβιώσει λόγω του κατακερματισμού.

Λες ότι απλώς θα επιβιώσει. Δεν θα υπάρξει, δηλαδή, αριστερό μήνυμα σε αυτές τις εκλογές;
Δεν θα υπάρξει και αυτό με ευθύνη της ίδιας της αριστεράς. Δεν έχουν υπάρξει ιδανικότερες κοινωνικές συνθήκες για τη δημιουργία ενός μεγάλου μετώπου της αριστεράς. Εάν το ΚΚΕ είχε τη λογική του μετώπου, αν είχε έστω, την πολιτική των δημοτικών εκλογών του 1986, της “συμπαράταξης” δηλαδή, θα κέρδιζε σήμερα η αριστερά περίπου 150 δήμους και 3 περιφέρειες, μεταξύ των οποίων και την Αττική. Αυτό θα σήμαινε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.

Αλήθεια είναι. Αν κρίνουμε μάλιστα από τις δημοσκοπικές έρευνες στην Αττική, όπου το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ κινούνται σε πολύ χαμηλά ποσοστά.
Και αυτό συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Οι επίσημοι υποψήφιοι των δύο κομμάτων κινούνται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αλλά αλλαγή του πολιτικού σκηνικού θα γινόταν αν υπήρχε μια λογική συμπαράταξης των αριστερών δυνάμεων.

Ο Συνασπισμός, προχώρησε σε μια κίνηση, σε επίπεδο Αττικής, συνεργασίας με δυνάμεις που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ. Η κίνηση αυτή έχει δυναμική;
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται, εδώ και πολύ καιρό, σε βαθιά, δομική κρίση. Υπό αυτή την έννοια, η κίνηση αυτή έχει ισχυρή βάση. Σου θυμίζω ότι έπαιξε ρόλο και στο συμβολικό ακόμα επίπεδο, η συμμετοχή του ΔΗΚΚΙ στον ΣΥΡΙΖΑ. Στη σημερινή φάση, η συνεργασία γίνεται με δυνάμεις μεγαλύτερες -ως προς την απεύθυνση- αλλά και με ισχυρότερες ιδεολογικές διαφορές. Αν η κίνηση αυτή είχε γίνει από έναν ενωμένο, ελκτικό και ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να είχε πολύ θετικά αποτελέσματα.

Η ριζοσπαστική Αριστερά

Πώς βλέπεις τις δυνάμεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς;
Τα μηνύματα δεν είναι αρνητικά. Λόγω του πολύ μεγάλου κατακερματισμού, της πολύ μεγάλης διαμαρτυρίας και της αποδέσμευσης της δημοτικής και περιφερειακής ψήφου από την κομματική, οι υποψήφιοι της αριστεράς θα πάνε καλά. Θα καταγράψουν δηλαδή σε όλες σχεδόν τις περιοχές σχετικά υψηλά ποσοστά, ίσως υψηλότερα από την πολιτική ψήφο. Πάντα, βέβαια, υπάρχει και ο παράγοντας πρόσωπο. Οι δημοτικές εκλογές, είναι και εκλογές προσώπων. Πόσο περισσότερο σήμερα που δεν υπάρχουν ισχυρές κομματικές ταυτίσεις. Υπάρχει μια τρομερή κινητικότητα.

Η εναντίωση στο μνημόνιο, σε επίπεδο δήμου και όχι μόνο στην περιφέρεια, παίζει ρόλο ή μπορεί να πάει καλύτερα ένα σχήμα ποδηλατών για παράδειγμα;
Και τα δύο. Μα και αυτοί ενάντια στο μνημόνιο είναι. Σε κάθε περίπτωση, σε αυτές τις εκλογές, ευνοούνται οι υποψήφιοι που δεν ταυτίζονται με το μνημόνιο. Γι’ αυτό λέω ότι η αριστερά χάνει μια ιστορική ευκαιρία, μοναδική μετά τον εμφύλιο, να ανατρέψει πλήρως το πολιτικό σύστημα, λόγω του κατακερματισμού της. Φαντάσου η αριστερά να είχε 150 δήμους και 3 περιφέρειες και να μπορούσε να υλοποιήσει πρόγραμμα κοινωνικού κράτους μέσα στις τοπικές κοινωνίες. Να αναπληρώσει συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες που κόβονται, να διαμορφώσει πλαίσιο κοινωνικής αλληλεγγύης, να υπερασπιστεί τους δημόσιους χώρους και να τους υπερασπιστεί στην πράξη.

Ο ΛΑΟΣ

Ο ΛΑΟΣ, λόγω της θέσης που έχει πάρει για το μνημόνιο θα έχει πρόβλημα; Τι λένε οι μετρήσεις;
Αυτός είναι ο λόγος που στις έρευνες καταγράφεται ως μια δύναμη που έχει πρόβλημα. Υστερεί σημαντικά από την εκλογική του δύναμη. Βεβαίως, όπου έχει ισχυρό πρόσωπο αναπληρώνει αυτή την υστέρηση.

Ας πούμε ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Ναι την αναπληρώνει, αλλά δεν τις δίνει κάποια δυναμική. Ο ΛΑΟΣ, ως πολιτικό και οργανωτικό μόρφωμα έχει μπει σε περίοδο δομικής κρίσης. Δεν ξέρω αν θα μείνει και ενιαίος. Υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις.

Το ΚΚΕ

Το ΚΚΕ μπορεί να είναι η έκπληξη των εκλογών;
Όχι, το ΚΚΕ δεν θα είναι η έκπληξη. Το ΚΚΕ θα ήταν η έκπληξη, ως ένα βαθμό, αν είχαμε πολιτικές εκλογές. Η πολιτική διαθεσιμότητα προς το ΚΚΕ εμφανίζεται ισχυρή.

Και γιατί δεν θα εκφραστεί στις αυτοδιοικητικές εκλογές;
Γιατί έχει κάνει επιλογές προσώπων πάρα πολύ στενές. Είναι υποψηφιότητες, που δεν δημιουργούν συνθήκες κοινωνικών συμμαχιών σε τοπικό επίπεδο.

Η αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι προβλήματα έχει σήμερα, αντέχει; Υπάρχει μια κοινωνική βάση που επιμένει στον ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι σαφές αυτό και σε επίπεδο έγκυρης ψήφου το ποσοστό ανεβαίνει.

Δηλαδή αν είχαμε σήμερα κοινοβουλευτικές εκλογές;
Θα ήταν στη Βουλή με περίπου 5,5%. Αλλά αυτό δεν πρέπει να εφησυχάζει τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ. Προκύπτει γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια βάση, η οποία έχει διευρυνθεί. Την τελευταία δεκαετία ο σκληρός πυρήνας της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς έχει διευρυνθεί αρκετά. Έχει, πια, πολύ ισχυρές κοινωνικές προσβάσεις. Αυτό, δημιουργεί ένα ισχυρό πυλώνα, που όταν μειώνεται το εκλογικό σώμα, φαίνεται μεγαλύτερο. Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Άρα, δεν κερδίζει από την κοινωνική δυσαρέσκεια ή από τις πολιτικές μετακινήσεις. Είναι, θα έλεγα, αμυντικού τύπου η διατήρηση των δυνάμεων του. Αλλά η κρίση που υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η μοναδική. Τα άλλα κόμματα βιώνουν ακόμα μεγαλύτερη. Όλα τα κόμματα, μηδέ των Οικολόγων Πρασίνων εξαιρουμένων, βιώνουν μια πολύ μεγάλη κρίση. Στο ΠΑΣΟΚ, στη Νέα Δημοκρατία, στον ΛΑΟΣ και στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ έντονο, γιατί έχει υπάρξει και μεγάλη δημοσιότητα. Αλλά επειδή βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο για το κομματικό σύστημα, έχουμε πολλές διεργασίες. Έχουμε σοβαρές ανακατατάξεις παντού. Άρα, την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε ως ένα μεμονωμένο γεγονός.

Θα επηρεάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις κινήσεις του την επόμενη μέρα, οι γενικότερες διεργασίες. Τι θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ, αν θα υπάρξουν αποδεσμεύσεις κ.λπ.
Είναι προφανές αυτό. Ο δικομματισμός από το 2007, ως εργαλείο πολιτικής διεύθυνσης, βρίσκεται σε δομική κρίση. Αυτή η κρίση του δικομματισμού θα συνεχιστεί. Η αποδέσμευση δυνάμεων από τα δύο μεγάλα κόμματα συνεχίζεται και παίρνει συνεχώς μεγαλύτερες διαστάσεις. Όμως, η αποδέσμευση από το δικομματισμό δεν τροφοδοτεί ευθέως και γραμμικά τις δυνάμεις των μικρότερων κομμάτων ή της αριστεράς. Αυτή τη στιγμή τροφοδοτεί ένα μεγάλο κύμα πολιτικής δυσαρέσκειας και απόσυρσης από την πολιτική διαδικασία. Συνεπώς, το πρώτο στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για το ΚΚΕ, έχει χαθεί.

 

Για την Περιφέρεια Αττικής και το δήμο Αθήνας

 

Αν επιβεβαιωθούν οι σημερινές έρευνες για την περιφέρεια Αττικής, ποιο θα είναι το μήνυμα;
Πρώτα απ΄ όλα μια μεγάλη ήττα του ΠΑΣΟΚ. Ας πάρουμε το καλό σενάριο για τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ. Ας θεωρήσουμε ότι περνάει στο δεύτερο γύρο και κερδίζει. Δεν ξέρω πως μπορεί να κρυφτεί το πολιτικό μήνυμα ότι πέρασε με ένα πολύ μικρό ποσοστό στον πρώτο γύρο και κερδίζει στο δεύτερο γύρο με 60% αποχή. Γιατί αυτές είναι οι εκτιμήσεις αυτή τη στιγμή. Βεβαίως, αυτό είναι το καλό σενάριο. Υπάρχει και το κακό σενάριο για τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ. Να περάσει δηλαδή στον δεύτερο γύρο και να χάσει.

Ο πιθανότερος;
Ο πιθανότερος είναι ο Δημαράς, αλλά δεν μπορώ να αποκλείσω και την περίπτωση του Κικίλια. Επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πουθενά συμμαχίες για το δεύτερο γύρο, επειδή είναι στοχοποιημένο ως το κόμμα του μνημονίου και επειδή το μνημόνιο είναι η βασική παράμετρος όπου θα κριθούν, τουλάχιστον, οι περιφερειακές εκλογές, νομίζω ότι θα χάσει στο δεύτερο γύρο.

Λες ότι ανεξάρτητα ποιος θα είναι ο αντίπαλός του στο δεύτερο γύρο;
Ε, παίζει ρόλο και το πρόσωπο. Επειδή ο Κικίλιας είναι μια ασθενής υποψηφιότητα δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Αν, όμως, περάσει ο Δημαράς με τον Σγουρό δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα περάσει ο Δημαράς. Αν περάσει ο Δημαράς με τον Μητρόπουλο, δίνω πολλές πιθανότητες να περάσει ο Μητρόπουλος. Αν περάσει ο Παφίλης με τον Σγουρό, έχει πολλές πιθανότητες να περάσει ο Παφίλης.

Όχι. Η πιθανότερη εκδοχή για την Αττική είναι Δημαράς – Σγουρός.

Στο Δήμο της Αθήνας, τι τάσεις έχουμε;
Η δική μας έρευνα έγινε πριν ανακοινωθεί η υποψηφιότητα της Ελένης Πορτάλιου. Η Αθήνα, ως φαίνεται, θα παραμείνει στη δεξιά. Η διαφαινόμενη νίκη του Κακλαμάνη προκύπτει στη βάση μιας μεγάλης αποδοκιμασίας του δημοτικού του έργου. Το ποσοστό αποδοχής του δημοτικού του έργου είναι στο 20%. Αν το σκεφτείς, με αυτό το ποσοστό δεν κερδίζεις εκλογές. Είναι μια τρομερή αντίφαση.

Πώς προκύπτει αυτή αντίφαση;
Προκύπτει, γιατί απέναντι στη διακυβέρνηση Κακλαμάνη, υπήρξε μεν, μια κινηματική και προγραμματική αντιπολίτευση από την Ανοιχτή Πόλη, αλλά δεν είχαμε όλο αυτό το διάστημα ένα προβεβλημένο πρόσωπο. Πέρα από την Ανοιχτή Πόλη, δεν ήταν ορατή μια άλλη αντιπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ, όλα τα προηγούμενα χρόνια, το χειριζόταν μικροκομματικά. Σήμερα παρεμβαίνει με ένα σχήμα του μνημονίου. Αλλά όπως είπαμε στις δημοτικές εκλογές παίζουν ρόλο και τα πρόσωπα. Είχαμε κινήματα, είχαμε παρεμβάσεις, αλλά δεν υπήρξε όλη αυτή την τετραετία ένα πρόσωπο που να είχε προβληθεί, να είχε καταγραφεί ως ηγετικό. Μην ξεχνάς ότι η υποψηφιότητα της Ελένης Πορτάλιου ανακοινώθηκε πριν λίγες ημέρες. Έχω την αίσθηση ότι η Ελένη Πορτάλιου θα κατέγραφε υψηλά ποσοστά αν είχε οριστεί υποψήφια δήμαρχος εφτά μήνες πριν. Τώρα, ο χρόνος είναι πολύ λίγος, αλλά νομίζω ότι τελικά θα πάει καλά.


Εξ οικείων τα βέλη: Πάγκαλος και ΠΑΣΚΕ

Αν εκπαιδεύεις για χρόνια τα κομματικά μέλη στον τραμπουκισμό, αν τα εθίζεις στην ωμότητα, αν δίνεις πρώτος το παράδειγμα του χυδαίου λαϊκισμού, αν καλλιεργείς την μισαλλοδοξία και τη βαναυσότητα κατά των αντιπάλων, αν προσωποποιείς στην καθημερινή ζωή τη χοντροκοπιά, κάποια μέρα όλα αυτά τα βρίσκεις μπροστά σου.

Η αισθητική και η ιδεολογία της αφίσας (βλ. λεκτική βία και δεξιός λαϊκισμός του στυλ «η Βουλή που τα τρώνε και τους πληρώνουμε») είναι επιεικώς απαράδεκτες: όσο, ακριβώς, και ο αποδέκτης της.

Ακολουθήστε την τάση της εποχής: join punkalos

Είναι ο Εντ Μίλιμπαντ ο …Σαµαράς των βρετανών Εργατικών;

O Πολιτικάριος εξηγεί, αποκλειστικά στο Θέατρο Δρόμου, γιατί ο «Κόκκινος» Εντ Μίλιμπαντ δεν αποτελεί μιαν εκδοχή Αντώνη Σαμαρά επί το βρετανικότερο (όπως άστοχα προσπάθησαν να τον παρουσιάσουν Τα Νέα), διά του αρθρογράφου τους Δ. Μητρόπουλου), αλλά μοιάζει μάλλον …με το νικητή στο ενδοπασοκικό δημοψήφισμα του 2007: τον Γιώργο Παπανδρέου.

Επ’ αφορμή του κειμένου του κ. Δ. Μητρόπουλου στα «Νέα» σχετικά με την εκλογή του Εντ Μίλιμπαντ ως ηγέτη των Εργατικών και την απόφανση του αρθρογράφου ότι «…είναι ο Σαµαράς των βρετανών Εργατικών!…», θα αναφερθούμε σε δύο σημεία που, κατά τη γνώμη μας, δείχνουν γιατί η ερμηνεία πολιτικών φαινομένων σε άλλα πολιτικά συστήματα με ελληνικούς όρους, απολήγει σε σοβαρά ολισθήματα – φυσικά εσκεμμένα:

1. Ο κ. Δ. Μητρόπουλος αποφάσισε να συγκρίνει τους «800.000 Νεοδημοκράτες βάσης» που ψήφισαν το Νοέμβρη του 2009 τον Αντώνη Σαμαρά με τους εκλογείς του Εργατικού Κόμματος που εξέλεξαν τον Εντ πριν από λίγες μέρες – ξεχνώντας βεβαίως τις αντίστοιχες διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ.

Λίγες κουβέντες για το «εκλεκτορικό κολλέγιο» των Εργατικών:

Μέχρι και την εκλογή του Μάικλ Φούτ το 1980 – εκλεκτός της τότε αριστερής πτέρυγας – , ο ηγέτης των Εργατικών εκλεγόταν από τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κόμματος. Το ’83, ο μετέπειτα «εκσυγχρονιστής» Νηλ Κίνοκ εξελέγη από ένα εκλεκτορικό σώμα που περιελάμβανε, ως ξεχωριστά σώματα, (α) την κοινοβουλευτική ομάδα και τους βουλευτές του ευρωκοινοβουλίου, (β) τα μέλη του Κόμματος στις περιφερειακές οργανώσεις και (γ) τα συνδεδεμένα (affiliated) συνδικάτα και τις σοσιαλιστικές ενώσεις.

Μέχρι και την εκλογή του Τζον Σμιθ το 1992, τα συνδικάτα ψήφιζαν en bloc, πράγμα που καθιστούσε την ισχύ τους στο κόμμα μεγάλη, καθώς, μαζί με τις σοσιαλιστικές ενώσεις, αντιστοιχούσαν στο 40% των συνολικών ψήφων –  30% αντιστοιχούσε σε καθένα από τα άλλα δύο σώματα.

Παρότι γενικά τα συνδικάτα θεωρούνται αριστερόστροφα, αυτά υπερψήφισαν όλους τους «εκσυγχρονιστές» υποψήφιους (Κίνοκ, Σμιθ, Μπλερ)΄ ενδεικτικά, το 1988 ο υποψήφιος της αριστερής πτέρυγας Τόνυ Μπεν πήρε μόλις το 0,3% του 40% της ψήφου των συνδικάτων.

Ο Τζον Σμιθ, μετά την εκλογή του το 1992, επεχείρησε να σπάσει την ισχύ των συνδικάτων. Εφήρμοσε την αρχή «ένα μέλος, μία ψήφος» για να σπάσει τις en bloc ψήφους των συνδικάτων και ισομέρισε την αναλογία των τριών ομάδων εκλογέων (33,33% των συνολικών ψήφων έκαστος).

Ο Μπλερ εξελέγη το 1994 πανηγυρικά,  έχοντας πάλι τις μισές ψήφους των συνδεδεμένων οργανώσεων. Σε αυτό το πλάίσιο, το εκλεκτορικό σώμα του Εργατικού Κόμματος δεν μοιάζει με την αχανή μάζα των ψηφισάντων στις διαδικασίες των ελληνικών κομμάτων – για τους οποίους ακόμα και τώρα δεν υπάρχουν απόλυτα νούμερα -, αλλά συγκροτείται από ανθρώπους με σχετικά σοβαρή ενασχόληση με το κόμμα τους.

Το εκλογικό σύστημα με το οποίο μετρώνται οι ψήφοι είναι αυτό της εναλλακτικής ψήφου. Αρχικά μετρώνται οι πρώτες επιλογές των εκλογέων και βγαίνει από την καταμέτρηση ο υποψήφιος με τις λιγότερες ψήφους. Σε κάθε γύρο καταμέτρησης προσμετρώνται οι δεύτερες επιλογές του αποχωρήσαντα, εωσότου μείνουν δύο. Σκοπός είναι η επίτευξη απόλυτης πλειοψηφίας.

Στην εκλογή των Εργατικών του 2010 σαφώς έπαιξε ρόλο το μεγάλο ποσοστό που πήρε ο Εντ έναντι του Ντέιβιντ (20% έναντι 13,4%), ωστόσο έως τον τρίτο γύρο προηγούνταν ο δεύτερος και στον τέταρτο η νίκη του Εντ επετεύχθη με μία σαφή αύξηση των ψήφων και στις άλλες δύο εκλεκτορικές ομάδες (26 έναντι 14 στους βουλευτές και 9295 έναντι 6439 στις περιφερειακές οργανώσεις).

Αυτό φυσικά δεν ήταν τυχαίο, καθώς ο τελευταίος που βγήκε από την καταμέτρηση ήταν ο συνεργάτης του Μπράουν Εντ Μπολς, και ήταν φυσικό οι δεύτερες επιλογές των ψηφοφόρων του να κατευθύνθηκαν προς τον έτερο συνεργάτη του Μπράουν, Εντ Μίλιμπαντ.  Η λογική, βέβαια, του πολυδαίδαλου εκλογικού συστήματος είναι σαφής: αναλογικότερη εκπροσώπηση όλων των μερίδων του κόμματος, ώστε ο εκλεγμένος ηγέτης να είναι υπόλογος σε όλα τα μέρη και όχι σε ένα.

Δύο συμπεράσματα από τα παραπάνω:

Πρώτον, και ο Κίνοκ και ο Μπλερ είχαν τη συντριπτική υποστήριξη των συνδικάτων. Το «ένα μέλος, μία ψήφος» αφορούσε περισσότερο την ανακατανομή της εσωκομματικής ισχύος προς όφελος της ηγεσίας, παρά τον εκδημοκρατισμό του Εργατικού Κόμματος.

Δεύτερον, η σημασία των συνδικάτων για το εν λόγω κόμμα είναι μεγάλη, γιατί απλούστατα αυτά το ίδρυσαν. Όλα τα συνδικάτα και όλες οι σοσιαλιστικές ενώσεις, όντας συνδεδεμένες με το Εργατικό Κόμμα πληρώνουν εισφορές προς το κόμμα και τα μέλη τους, στη συντριπτική τους πλειονότητα, είναι είτε μέλη του κόμματος είτε μέλη με την ιδιότητα του «συνδεδεμένου».

Καμία σχέση, επομένως, με τα αστεία «θεματικά δίκτυα» του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και το θεσμό του «φίλου» με τον ασαφή ορισμό. Στη Μεγάλη Βρετανία, δε, η ακατάσχετη «μπουρδολογία» περί «συντεχνιών» είναι προνόμιο των συντηρητικών – μόνον στην Ελλάδα εμφανίζονται «σοσιαλδημοκράτες» και «αριστεροί» που λοιδορούν το σύστημα κοινωνικής εκπροσώπησης. Τελικά, όμως, «τι είναι ο Εντ Μιλίμπαντ;»

2. Είναι γεγονός ότι έστω και συμβολικά ο Εντ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στο LSE, στο πανεπιστήμιο όπου δίδαξε ο πατέρας του Ραλφ, ενώ την υποψηφιότητα του υποστήριξε και ο παλαίμαχος ηγέτης της αριστερής πτέρυγας Τόνυ Μπεν.

Μίλησε για αύξηση της φορολόγησης των επιχειρήσεων, για καθιέρωση ενός «μισθού επιβίωσης», για δικαιότερους όρους μαθητείας, για την κλιματική αλλαγή, έκανε αναφορές στο σουηδικό μοντέλο, μίλησε για αναδιανομή, «άδειασε» την εξωτερική πολιτική του Μπλερ και τράβηξε το αφτί των συνδικάτων «για κύματα ανεύθυνων απεργιών». Για το Άρθρο 4 ανέφερε: «…Δικαίως αλλάξαμε το Άρθρο 4 και υποστηρίξαμε ότι ένας δυναμικός ιδιωτικός τομέας ήταν κεντρικός για την ανάπτυξη και την ευημερία…».

Στον λόγο του Εντ υπάρχει μία τάση αναφορών στις παραδοσιακές αξίες του Εργατικού Κόμματος, κυρίως της φαβιανής παράδοσης, με στοιχεία ενός ήπιου κρατισμού.  Από την άλλη πλευρά οι συγγένειες με το λόγο του Ντέιβιντ είναι εμφανείς, με τη διαφορά ότι ο τελευταίος είναι πιο αποφασιστικός ως προς την υπεράσπιση της μπλερικής διακυβέρνησης. Το ρήγμα επομένως μπλερικών και μπραουνικών, με έναν εντελώς λανθασμένο τρόπο ορίζεται ως ένα ρήγμα αριστερών και δεξιών. Ο υποψήφιος της αριστερής πτέρυγας – ό,τι τέλοσπάντων έχει απομείνει από αυτήν – ήταν ο Τζον Μακντόνελ.

Σε μεγάλο βαθμό, η σύγκρουση των δύο αδελφών θυμίζει τη μάχη του 2007 στο ΠΑΣΟΚ, όπου το παλιό κόμμα και οι συνδικαλιστές στήριξαν τον Παπανδρέου, ενώ οι «εκσυγχρονιστές» τον Βενιζέλο. Ο Παπανδρέου σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του, αλλά και τους μήνες μετά την εκλογή του, διάνθισε τον λόγο του με «αριστερόστροφες» τοποθετήσεις, ενώ προέβη και σε συγκεκριμένες οργανωτικές παραχωρήσεις για να «μαζέψει» την εσωκομματική «γκρίνια».

Το «Κόκκινος Εντ» λανσαρίστηκε κατά βάση από το συντηρητικό τύπο, σε μια προσπάθεια επαναφοράς της εργατικο-φοβίας της δεκαετίας του ’80 – την οποία προσπάθησαν να ξορκίσουν 3 ηγέτες των Εργατικών. Ο Εντ είναι ένα κλικ αριστερότερος του αδελφού του – όπως θεωρούνταν και ο Παπανδρέου του Βενιζέλου -, ωστόσο τίποτε δεν προδιαθέτει για την μελλοντική του κυβερνητική πρακτική. Επομένως, η δική μας απάντηση στο κουίζ του κ. Μητροπουλου  «…Τι είναι ο Εντ Μίλιµπαντ;…» είναι «ο Γιώργος Παπανδρέου των βρετανών Εργατικών!«.

ΥΓ. Καλό θα είναι όλοι όσοι ασχολούνται με τους αδελφούς Μίλιμπαντ να μην ξεχνούν ότι πατέρας τους ήταν ο Ραλφ Μίλιμπαντ, ο σημαντικότερος Βρετανός (αν και Πολωνοεβραίος στην καταγωγή) μαρξιστής μεταπολεμικά, συνιδρυτής της New Left Review και του Socialist Register και σφοδρός κριτικός των «συμβιβαστικών» πολιτικών του Εργατικού Κόμματος από την ίδρυσή του. Το «Parliamentary Socialism» αποτελεί μία υποδειγματική μελέτη της κυριαρχίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας επί των συνδικάτων από την ίδρυση του κόμματος ως και τη δεκαετία του ’60 και των αναπόφευκτων συμβιβασμών στους οποίους υποχρεώθηκε η εκάστοτε ηγεσία να προβεί με το συγκρότημα εξουσίας. Έστω και συνοπτικά, αξίζει να αναφέρεται, γιατί είναι μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια – αν και κατανοούμε γιατί παραλείπεται.

Συνταγή για να γίνεις δήμαρχος

Ο Σωτήρης Παπαμιχαήλ (Διαδρομές, φύλλο 9, Σεπτέμβριος 2010) μας δίνει τα υλικά της επιτυχίας, αρκεί εμείς να βάλουμε τον δήμαρχο.

Δεν ξέρω πόσοι πιστεύουν ότι η διεκδίκηση της Δημαρχίας είναι ένας αγώνας ανάμεσα σε σοβαρές προτάσεις και προγράμματα, όμως η αλήθεια είναι πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Υπάρχει μια συνταγή για να γίνει κάποιος δήμαρχος, που πάντα πετυχαίνει και μπορεί να τη δοκιμάσει ο καθένας. Βέβαια θέλει, όπως κάθε συνταγή, δουλειά, ακρίβεια συνέπεια.

Αλλά ας ξεκινήσουμε με τη συνταγή για υποψήφιους δημάρχους. Παίρνουμε τρία αυγά!!! Λάθος, παίρνουμε τις τρείς ηλικίες, (Νεολαία, Μέση ηλικία και Τρίτη ηλικία). Από αυτούς θα ζητήσουμε ψήφο κι έτσι, με βάση τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες αυτών, θα δουλέψουμε ώστε να φτιάξουμε το ψηφοδέλτιο που θα μας δώσει τη νίκη.

Ας ξεκινήσουμε από την τρίτη ηλικία κι ας δούμε λοιπόν τι χρειάζεται αυτή ώστε να μας ψηφίσει.

1. Χρειαζόμαστε μερικούς γιατρούς (καλό θα είναι να εργάζονται στο ΙΚΑ). Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των γιατρών τόσο καλύτερα. Οι γιατροί του ΙΚΑ κυρίως (αλλά και όλοι οι γιατροί) μπορούν να επηρεάσουν μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων της τρίτης ηλικίας, διότι οι ηλικιωμένοι τους εμπιστεύονται και έχουν τακτική επαφή μαζί τους.

2. Δημιουργούμε καλές σχέσεις με τους παπάδες σε κάθε ενορία. Εκκλησιαζόμαστε τακτικά και προσπαθούμε να δίνουμε την εντύπωση του καλού χριστιανού, που σέβεται τις θρησκευτικές παραδόσεις. Επίσης βάζουμε στο ψηφοδέλτιό μας μια δόση εκκλησιαστικών παραγόντων (ταμίες ενοριών, ψάλτες κλπ.)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.