Το Θέατρο απεργεί και διαδηλώνει

Προφανώς δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσει για τη στάση του αυτή:

Καθ’ότι απεργεί και διαδηλώνει, ενημερώνεται (σχεδόν) αποκλειστικά από το Athens Indymedia, το οποίο διαδηλώνει μεν, ευτυχώς όμως δεν απεργεί: αντιλαμβανόμενο τον κοινωνικό του ρόλο, επιλέγει ως μέσο πάλης τις επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας, κι έτσι κι εμείς δεν είμαστε στο έλεος του Mega.

O γιατρός του Θεάτρου προειδοποιεί ότι υψηλές δόσεις Mega (έκθεση άνω του πενταλέπτου στα ρεπορτάζ και άνω του τριλέπτου στα παράθυρα), μόνες ή σε συνδυασμό με Alpha, μπορεί να προκαλέσoυν αισθήματα εθνικού εθελοντισμού στα όρια του τζιγκλόμπερ («να χαρίσουμε το μισό μηνιάτικο να σωθεί η χώρα», «δε θα ξαναφάω κρέας μέχρι να ξοφλήσουμε το χρέος», «αλληλεγγύη στον Παπακωνσταντίνου: ποτέ ξανά διακοπές», «θα το πουλήσω το οικόπεδο μπας και πέσει το γαμω-spread» κλπ).

Χάρη στο γιατρό και στο Indymedia, λοιπόν (και δυστυχώς λιγότερο χάρη στο tvxs, που έχει γίνει αισθητά φιλοπασοκικότερο τελευταία…), μάθαμε τι έγινε χτες, 4 του Μάρτη όσοι/ες δεν ήμασταν στα Προπύλαια ή βρεθήκαμε για λίγο.

Και βέβαια βρήκαμε καλό ρεπορτάζ και για σήμερα .

Κάποιος φίλος, πάλι, έγραφε στο facebook ότι σήμερα οι μπάτσοι επιχείρησαν να ξαναγράψουν την ιστορία, σχολιάζοντας το μεσημεριανό ψέκασμα με χημικά στο πρόσωπο του Μανόλη Γλέζου. «Δεν ήξεραν τα ζώα ότι είναι ο Γλέζος;», ρωτούσε άλλος.

Προφανώς και το ήξεραν. Αλλά μάλλον ακόμα δεν έχουμε εξοικειωθεί στην ιδέα ότι οι ευγένειες του παλιού καιρού δεν ισχύουν πια: το «συμβόλαιο» του ’80 έχει σπάσει καμιά εικοσαριά φορές μετά το ’89 και όποιοι/ες καλοπροαίρετοι εξακολουθούν να νομίζουν άλλα, δεν έχουν παρά να ρωτήσουν τον μέσο πασόκο συνδικαλιστή (ας πούμε επίσης καλών προθέσεων) γιατί άφησε την απεργία του χωρίς περιφρούρηση (βλ. «όποιος-θέλει-έχει-δικαίωμα-να-δουλέψει»).

Τα ανθρωποειδή των ΜΑΤ ψέκασαν τον Γλέζο λίγο μετά την επίθεση διαδηλωτών στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλο. Αδυνατώ να μην υποκύψω στον πειρασμό: αν δεν είχε συμβεί αυτό στον Γλέζο, πολύ πιθανό να είχαμε ξεχάσει τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και να συζητάγαμε κανά δεκαήμερο για την «δολοφονική απόπειρα κατά του προέδρου της ΓΣΕΕ» από τον διαρκώς σε επιφυλακή Σόμπολο.

Αυτό βεβαίως είναι το ένα το κρατούμενο. Υπάρχει και το άλλο.

Το άλλο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν καταλαβαίνει γιατί την έπεσαν στον Παναγόπουλο΄ κανείς, όμως, δεν μπορεί και να χαίρεται με την επίθεση αυτή. Τόσο για λόγους αρχής (τι ακριβώς υπερασπίζονταν, με αυτά τα μέσα, οι κάμποσοι εναντίον του ενός;), όσο και για λόγους αποτελεσματικότητας: ο Παναγόπουλος, τι να κάνουμε, δεν επιβλήθηκε πραξικοπηματικά στην ΓΣΕΕ. Δυστυχώς τον ψήφισαν. Ούτε αυτοί που τον ψήφισαν, κατάλαβαν κάτι σήμερα για να μην τον ξαναψηφίσουν, ούτε η κρατικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία υπέστη κάποιο ιδιαίτερο ζόρι από το σημερινό τσαλάκωμα του εκπρόσωπου της.

Αντίθετα, τα ΜΜΕ βρήκαν στην επίθεση ένα θεαματικό επικοινωνιακό αντίβαρο (ευτυχώς μόνο για λίγο), ο δε πρόεδρος της ΠΑΣΚΕ έγινε κάτι σαν ήρωας για τη ΓΣΕΕ και το ΠΑΣΟΚ. Η δε ζωή συνεχίζεται με την ίδια, στενάχωρη διαπίστωση που ίσχυε και πριν από την επίθεση: ότι αν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ (ή έστω μια από τις δύο) δεν καλέσουν απεργία, σε πολλούς εργασιακούς χώρους δε θα μπορέσει να κουνηθεί φύλλο υπό το φόβο/εκβιασμό της απόλυσης. Τι ακριβώς απ’όλα αυτά έλυσαν οι σφαλιάρες στον Παναγόπουλο;

Ολίγος ορθός λόγος δεν βλάπτει, λοιπόν. Ας το πούμε και με τα λόγια του Χόμπσμπάουμ: «Οι ορθολογικοί επαναστάτες έκριναν ανέκαθεν τη βία με βάση το σκοπό της και το τι είναι πιθανό να πετύχει. Όταν είπαν στον Λένιν, το 1916, ότι ο γραμματέας των αυστριακών σοσιαλδημοκρατών είχε δολοφονήσει τον αυστριακό πρωθυπουργό, ως χειρονομία διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο, αυτός (σ.σ.: ο Λένιν) απλώς απόρησε γιατί ένας άνθρωπος με τη θέση που είχε εκείνος (σ.σ.: ο γραμματέας), δεν είχε λάβει το λιγότερο δραματικό αλλά αποτελεσματικότερο μέτρο να κυκλοφορήσει στους αγωνιστές του κόμματος μια αντιπολεμική έκκληση. Ήταν προφανές στον Λένιν ότι μια πληκτική αλλά αποτελεσματική μη βίαη πράξη ήταν προτιμότερη από μια ρομαντική, πλην όμως αναποτελεσματική. Αυτό δεν τον εμπόδιζε να εισηγείται την ένοπλη εξέγερση, όποτε ήταν αναγκαία».

https://i0.wp.com/www.thehindu.com/2004/12/19/images/2004121910661601.jpg

Το 1916 φαίνεται, από τη σκηνή του Θεάτρου, κάπως μακριά, αυτός όμως δεν είναι και λόγος, εν έτει 2010, να το ρίξουμε στο ρομαντισμό. Στην τελική, άλλο οργή, άλλο απελπισία.

Εν πάση περιπτώσει…

το Θέατρο δεν είναι γκρινιάρικο και σχολαστικό, ή τουλάχιστον, είναι γκρινιάρικο και σχολαστικό για τους σωστούς λόγους.

Ο σωστός λόγος, εν προκειμένω, είναι ότι το πιο αντικοινωνικό ΠΑΣΟΚ όλων των εποχών, εκτός από τη στήριξη του ακατανόμαστου

και της (μετα-)φασιστοπαρέας του Σπυρίδωνος-Αδώνιδος Γεωργιάδη, απολαμβάνει τις συγκινητικές υπηρεσίες των άοκνων Ηλεκτρονικο-Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους-ΠΑΣΟΚ, σε σημείο που σκέφτομαι ήδη μικρές διαδηλώσεις να ξεκινούν στις γειτονιές κατά τις 8 και να φωνάζουν με ντουντούκες και σφυρίχτρες «κλείστε πια τα ηλίθια κουτιά / στου Αυτιά έχουμε πήξει την πα-πα-ριά».

Οι εν λόγω Η-ΙΜΚ, αφού πίεσαν επί μήνες τη νέα κυβέρνηση να πάρει «γενναία μέτρα», αφού τις τελευταίες εβδομάδες εμβολίασαν την κοινή γνώμη με ενέσεις αντιγερμανικής βλακείας, τώρα που τα γενναία μέτρα ήρθαν (οποία γενναιότης…), κάνουν την βρώμικη δουλειά, αφ’ενός ώστε τα γενναία μέτρα να περάσουν, αφ’ετέρου για να ξανανοίξει (εξίσου γενναία) και το ασφαλιστικό – με την ένδειξη του κατεπείγοντος και αυτό.

Ηθικόν δίδαγμα και τέλος σημερινού σημειώματος: Να ετοιμαζόμαστε για την γενική απεργία της Πέμπτης κατεπειγόντως. Προσωπικά δεν εμπιστεύομαι και πολύ τον αντικυβερνητικό τσαμπουκά του Παππουτσή, ιδίως όταν με το ένα δάχτυλο τσαμπουκαλεύεται και με το άλλο καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί «δεν προστάτεψε τον Παναγόπουλο».

ΥΓ: Φήμες που θέλουν την χτεσινή «διαρροή» άσεμνου βίντεο καθοδηγούμενη από το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αλλάξει η πολιτική ατζέντα, ελέγχονται ως υπερβολικά φουκωικές, στα όρια της φαντασιοπληξίας.

ΥΓ 2: Βρε λες…;

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

2 Responses to Το Θέατρο απεργεί και διαδηλώνει

  1. Καλορίζικο το Θεατρο του Δρόμου στο «Θεατρο» του Blogging….

  2. Χρήστος Σίμος says:

    Όπως έλεγε ο Γιάννης Βασιλείου, «Μην ακούς τις Φήμες»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: