Το μεσαίο δάχτυλο των ελληνικών εφημερίδων

http://randazza.files.wordpress.com/2009/02/middle-finger.jpg

Παίρνω εφημερίδες από τότε που πήγαινα Δημοτικό: Εξόρμηση και Αυριανή στα τέλη του ‘80 (εντάξει, προδίδομαι οικειοθελώς…), Αθλητική Ηχώ και Sportime μετά, Ριζοσπάστη γύρω στο ’99 (τότε που οι δικοί μου άρχισαν να αλλάζουν το Έθνος της Κυριακής με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία) και Πριν, πάνω-κάτω τον ίδιο καιρό.

Τα τελευταία εννιά χρόνια δεν θυμάμαι αν υπήρξε Κυριακή χωρίς Εποχή και Αυγή και, πιο τελευταία, χωρίς μια ή δύο αστικές επιπλέον, πιο αστικές απ’την «Ε» -ομολογώ ότι αποδείχτηκα πιο ευάλωτος απ’όσο περίμενα στις προσφορές, φταίει όμως και η διαστροφή του …επαγγέλματος.

Λίγες απολαύσεις συγκρίνονται με την αγορά των κυριακάτικων, Σάββατο βράδυ στην Ομόνοια, και λίγα είναι τα πράγματα που με τσαντίζουν τόσο, όσο οι στίβες αδιάβαστων, κολλαριστών εφημερίδων, πάνω στις οποίες σκουντουφλάω κάθε τόσο όταν κινούμαι στο δωμάτιο ή ψάχνω κάτι στο γραφείο.

Όταν ήμουν πιο μικρός, μου άρεσε να λέω με ύφος ότι «η τηλεόραση έχει και off». Aυτό, βέβαια, μέχρι που μου εξήγησαν πως δε συμφέρει όποτε κάτι δεν μας αρέσει, να λέμε «off»: αποκεί και μετά, ο δρόμος δεν βγάζει παρά ίσια στην άρνηση των εγκόσμιων και στο μοναστήρι. Η τηλεόραση, βέβαια, παραμένει όντως off  στην περίπτωσή μου, καθώς όλη η μέρα περνά έξω από το σπίτι.

Σε ό, τι με αφορά, λοιπόν, όλη η εξουσία στις εφημερίδες…

* * *

Θέλοντας απόψε, Σάββατο βράδυ, να μετριάσω την τσαντίλα μου για την αδιάβαστη Καθημερινή της προηγούμενης Κυριακής («άμα-δεν-τις-διαβάζεις-ρε-κολλητέ, τι-τις-αγοράζεις-τις-ρημάδες;»), έπεσα πάνω σ’ένα κείμενο του Στάμου Ζούλα:

Ηθελα να ’ξερα το εξής: Αν κάποιος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα προσέφευγε στον Συνήγορο του Πολίτη, επικαλούμενος την ισότητα των Ελλήνων πολιτών και ζητούσε την κατάργηση της μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων, ποία θα ήταν η γνωμάτευση του κ. Γ. Καμίνη; Το θέμα ήδη ετέθη από τον κ. Θ. Πάγκαλο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ επεσήμανε απλώς αυτό που προβλέπει το Σύνταγμα. Οτι μόνιμος είσαι στη δημόσια διοίκηση όσο υπάρχει η νομοθετημένη θέση που κατέχεις. Αν αυτή καταργηθεί, απολύεσαι. Είναι δεδομένο πως αυτή η συνταγματική διάταξη ουδέποτε έχει εφαρμοσθεί. Οι εκάστοτε κυβερνώντες όχι μόνον δεν είχαν τη βούληση να καταργήσουν μια άχρηστη θέση ή κάποια παρωχημένη υπηρεσία στο Δημόσιο, αλλά έπρατταν το αντίθετο, που διόγκωνε και την πελατεία των ψηφοφόρων τους. (…) Με τη σειρά τους η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ, αντί να προτάξουν την αξιοκρατία, την εξυγίανση και την αξιοπρέπεια στον κλάδο των δημοσίων υπαλλήλων, προτιμούν το κάτω τα χέρια από τα «αναφαίρετα δικαιώματα» του 1.050.000 εργαζομένων. Στο ίδιο μήκος κύματος, τέλος, τηρούν αιδήμονα σιωπή και τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, αναλογιζόμενα το «τεράστιο» πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η αμφισβήτηση της μονιμότητος στο Δημόσιο.

Στο ίδιο φύλλο, ο Αλέξης Παπαχελάς πλειοδοτούσε:

Η μεγαλύτερη βιομηχανία που στήθηκε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ήταν αυτή που κατασκεύασε τον μπαμπούλα του «πολιτικού κόστους». Αν ψάξετε κάτω από όλες τις αμαρτωλές παθογένειές μας, τα προκλητικά προνόμια συντεχνιών και το θεσμικό χάος θα ανακαλύψετε κάποια ιστορία… πολιτικού κόστους. Τι σήμαινε πρακτικά πολιτικό κόστος για έναν πολιτικό; Η απειλή πως αν θίξει κάποια προνόμια θα τον περιμένουν η προσωπική δαιμονοποίηση, διαδηλώσεις, ακόμη και η αιχμαλωσία στο γραφείο του. (…) Ο κ. Παπανδρέου παίζει σήμερα μόνος του στο γήπεδο και με μια κοινή γνώμη που έχει γραπωθεί πάνω στον καπετάνιο γιατί βλέπει ότι το πλοίο βουλιάζει. Αν ο κ. Παπανδρέου υλοποιήσει τα μέτρα μείωσης του ελλείμματος και ταυτόχρονα «ανοίξει τα παράθυρα» της οικονομίας για να σταματήσουν οι στρεβλώσεις και να μπει φρέσκος αέρας, θα έχει μια σημαντική πιθανότητα να πετύχει. Αν τον παρασύρουν οι πλασιέ του πολιτικού κόστους στη γραμμή της αδράνειας, τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. Οπως λέει και ο σοφός λαός, «στη βράση κολλάει το σίδερο».

Εντάξει, δεν ανακαλύπτω την Αμερική: αστικές εφημερίδες είναι. Όμως αυτό δεν είναι λόγος να μην τσαντίζομαι. Θυμάμαι ότι άρθρα σαν και τα παραπάνω γράφτηκαν όλο και περισσότερα από την επόμενη ήδη των εκλογών παντού. Επώνυμοι τηλε-δημοσιογράφοι πίεσαν και πιέζουν τον Παπανδρέου εδώ και μήνες να πάρει επώδυνα μέτρα, αξιοποιώντας την τεράστια διαφορά του από τη ΝΔ και αγνοώντας το πολιτικό κόστος, δηλαδή τις αντιδράσεις της κοινωνίας. Τα επώδυνα ήρθαν και δεν αφορούν βεβαίως τα «γκόλντε(ν) μπόιζ», τους …αξιωματικούς του κράτους.

Αλλά οι opinion leaders θέλουν κι άλλο αίμα. Και σε διαφορετικές παραλλαγές, τις ίδιες απόψεις για περισσότερο αίμα, τις διαβάζουμε το πρωί στις εφημερίδες και τις ακούμε το βράδυ στα κανάλια, πάνω-κάτω από τους ίδιους ανθρώπους. Τις ίδιες ακριβώς όμως.

Κι αναρωτιέται το Θέατρο: τι έγινε ρε παιδιά; Πώς γίνεται να έχουμε τέτοιον πλουραλισμό μέσων ενημέρωσης και να ζυμωνόμαστε με τις ίδιες αντικοινωνικές αθλιότητες νυχθημερόν; Αυτό το χάρτινο κωλοδάχτυλο που βγάζουν οι τηλε-στάρ της ενημέρωσης κάθε τόσο μέσα στα μούτρα μας, γιατί δεν ενοχλεί το εθνικό φιλότιμο όσο και η μαγκιώρα Αφροδίτη του γερμανικού Focus; Το Θέατρο φταίει, που δυσκολεύεται να μη σταυρώσει κι αυτό χαιρέκακα τα δάχτυλά του, διαβάζοντας τα χάλια των εφημερίδων που …συνοδεύουν την πώληση DVD στα περίπτερα:

[Κ]οινό σύμφωνο με στόχο την επιβίωση στην οικονομική κρίση κατέληξαν μετά από συνάντηση στα γραφεία της «Ελευθεροτυπίας» χθες το μεσημέρι, οι τέσσερις μεγάλοι εκδότες της χώρας Σταύρος Ψυχάρης, Φώτης Μπόμπολας, Μάνια Τεγοπούλου και Θέμης Αλαφούζος. (…)Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, κάθε κυριακάτικο φύλλο θα περιέχει μόνο μία ψηφιακή (DVD ή CD) ή μία εκδοτική προσφορά ανά τίτλο πλέον των ένθετων περιοδικών.

Σκέφτομαι -για την ώρα σιωπηρά, με την έγνοια του κόσμου που δουλεύει στα μαγαζιά τους – μήπως τελικά, εκτός από την τιβί, ένα κάποιο off το έχουν και οι εφημερίδες τους. Σόρυ κιόλας, που λένε κι οι φίλοι μου, αλλά είναι και λίγο μαζοχισμός να διασώζεις από …υψηλό φρόνημα αυτούς που νύχτα-μέρα σε φτύνουν. Έστω κι αν κάποιοι το κάνουν πιο ποιοτικά.

ΥΓ: Αγαπητέ κ. Ζούλα, μου φαίνεται ότι δεν παίρνετε εφημερίδες ή παίρνετε και τις αφήνετε κι εσείς αδιάβαστες. Αν δεν ήταν έτσι, θα θυμόσασταν δημοσίευμα του «Έψιλον» (Σεπτέμβριος 2009), στο οποίο συγκρινόταν ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων και ο μισθός τους σε Ελλάδα, Γαλλία, Βρετανία και Γαλλία. Καλόν είναι να μην γράφουμε με βάση μόνο τις εντυπώσεις μας:

ΧΩΡΑ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ Δ.Υ. ΠΟΣΟΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ (€)
Ελλάδα 11.257.285 741.148 6,58% 711
Γαλλία 64.351.000 5.269.000 8,8% 1.341
Βρετανία 61.113.205 5.842.000 9,56% 1.010
Δανία 5.519.441 894.400 16,2% 2.154
Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

3 Responses to Το μεσαίο δάχτυλο των ελληνικών εφημερίδων

  1. miskin says:

    Αυτό αγαπητέ θεατράνθρωπε είναι και το επίπεδο της αρθρογραφίας στον ελληνικό τύπο. Αποθέωση του πιο ιδεοληπτικού ιμπρεσιονισμού, χολερικότητα του αισχίστου είδους, ανύπαρκτη λογική συγκρότηση επιχειρήματος, αντι-κοινωνικό παραλήρημα με πρόσχημα τον ορθό λόγο. Τους τελευταίους μήνες κατανοούμε επακριβώς το περιεχόμενο της έννοιας της γκραμσιανής ηγεμονίας. Πρέπει να αποκτήσουμε αντοχές και κυρίως να δίνουμε απαντήσεις. Ούτε περισσότερα γράμματα ξέρουνε δαύτοι από εμάς και σίγουρα κατανοούμε περισσότερο την κοινωνική πραγματικότητα για την ζούμε στο πετσί μας. Άντε πια με τη δημοσιογραφία του Da Capo.

    ΥΓ. Το σπορ του αγοράζειν αστικές φυλλάδες το έχω κόψει εδώ και καιρό. Επιχειρώ να διαβάζω αξιοπρεπή πράγματα στις διαδικτυακές εκδόσεις, όπου φυσικά υπάρχει και η επιλογή του close.

  2. akamas says:

    Κάποια πράγματα θα πρέπει να λέγονται όπως είναι για να κατανοούμε τη σημασία τους

  3. Παράθεμα: Η κατάρρευση του μύθου περί δημοσίων υπαλλήλων « Θέατρο Δρόμου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: