Το ένα που γίνεται δύο

Η ναυαρχίδα της κυριακάτικης ενημέρωσης-πασοκοποίησής μας, γενναιόδωρη πάντα με το κοινό της, αυτή την εβδομάδα μας χάρισε Μαρξ και δημοσκοπήσεις. Εντάξει, το «Μανιφέστο» το είχαμε, δεν περιμέναμε το «Βήμα». Τη δημοσκόπηση, όμως, τη χρειαζόμασταν: η γραμμή της περιόδου («δεν μπορούμε να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας») αμφισβητείται πλέον έντονα στο δρόμο και μέσα στο ΠΑΣΟΚ και την ΠΑΣΚΕ, και οι στυλοβάτες της πρέπει, αυτές τις δύσκολες ώρες, να υποστηρίζονται μεταξύ τους. Πώς τό’πε ο Ντινόπουλος στον φωνακλά λοκατζή υιό Πλεύρη: «τακίμια με το ΠΑΣΟΚ, έτσι;«. Έτσι.

Η Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη συγκυβερνά με την απέναντι πολυκατοικία όσον αφορά την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και η δημοσκόπηση της Kappa Research που «πριμοδοτεί» τον ΛΑ.Ο.Σ είναι μια συμβολική επικύρωση αυτής της συγκυβέρνησης και μαζί η απόδειξη ότι υπάρχει η δυνατότητα να ανεβαίνει το ένα (ή έστω να παραμένει πρώτο) και από δίπλα να ανεβαίνει και το άλλο. Το θέμα είναι πως δεν πρόκειται για την μόνη σχετική επικύρωση.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση Καρατζαφέρη για αναστολή του πόθεν έσχες και «τα κρυμμένα λεφτά, με οποιονδήποτε τρόπο κλεμμένα, να βγουν στην αγορά και να φορολογηθούν» (σε απλά ελληνικά λέγεται ξέπλυμα χρήματος): ήταν το «Βήμα» που στο κυριακάτικο φύλλο της 29.11.2009 την έκανε δική του, με το πρωτοποριακό σκεπτικό ότι δεν είναι μεν ηθική, αλλά ισχύει κι αλλού στην Ευρώπη.

Δεν έχουμε να κάνουμε με υπόθεση των τελευταίων μηνών. Ας θυμηθούμε, απλώς, τον ακατανόμαστο Ι.Κ., όταν την επαύριο της εκλογικής ανόδου του ΛΑ.Ο.Σ (14.11.2009) παρατηρούσε πως «ο Καρατζαφέρης μίλησε για αυτά που δεν μιλούν οι άλλοι» και πως «η περίφημη «ατζέντα Καρατζαφέρη» δεν είναι παρά η αυτονόητη ατζέντα της καθημερινότητας του έλληνα πολίτη«.

Η απενοχοποίηση της ακροδεξιάς στην οποία πρωταγωνιστεί ένα κάποιο «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με όρους εκλογικής σκοπιμότητας -ότι και καλά γίνεται για να ροκανιστεί ο κύριος αντίπαλος, η ΝΔ. Δεν φτάνει αυτή η εξήγηση, γιατί έτσι μένει απ’έξω η αδιαφορία για το πώς εκπαιδεύονται τμήματα της κοινωνίας που «ζυμώνονται» μ’αυτές τις βλακείες -και, κυρίως, τμήματα του ΠΑΣΟΚ-, καθώς και το ποια είναι η κατεύθυνση της πασοκικής ηγεμονίας. Αρκεί να δει κανείς τι έγινε στη Θεσσαλονίκη με το ψήφισμα κατά του νέου νόμου περί ιθαγένειας, για να καταλάβει ότι, ελλείψει ιδεολογικού αντίβαρου, η «ζύμωση» έχει δουλέψει ανατριχιαστικά καλά.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: από τη μια ένα ΠΑΣΟΚ που προωθεί αντικοινωνικά μέτρα στην οικονομία, κι από την άλλη ένα ΠΑΣΟΚ που λέει (στο άλλο) «καθίστε καλά ρε». Από τη μια ένα ΠΑΣΟΚ που διαπιστώνει την ανάγκη να ενταχθεί κοινωνικά και πολιτικά ένα μέρος των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη χώρα μας και από την άλλη ένα ΠΑΣΟΚ που πρωταγωνιστεί στο ξήλωμα αυτών των πρωτοβουλιών.

Το ακόμα πιο psycho: Το ΠΑΣΟΚ που λέει «καθίστε καλά», είναι ταυτόχρονα εκείνο που ξεσηκώνεται κατά των μεταναστών μαζί με τον Παπαθεμελή, το ίδιο που εγγυήθηκε τη συντηρητικοποίηση του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια απολογούμενο σε ακροδεξιούς πανελίστες, το ίδιο που ανησυχεί για την αλλοίωση του έθνους και την …»ειρηνική απόβαση της Τουρκίας μέσω των  μεταναστών». Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ που εξουθενώνει τους δημόσιους υπαλλήλους (μέχρι προχτές με την ένδειξη του κατεπείγοντος) είναι αυτό που υπερασπίζεται (κουτσά-στραβά, έστω) τους μετανάστες, φρικάροντας τους υποστηρικτές του στα οικονομικά μέτρα.

Το πρώτο είναι η ελπίδα της Αριστεράς ότι το αδιανόητο των οικονομικών μέτρων μπορεί να μην περάσει, το δεύτερο αφιονίζει την ακροδεξιά και απογειώνει τη φαντασία της στο γαλαξία του αφελληνισμού. Το δεύτερο είναι αυτό που η Αριστερά αντιμετωπίζει στους δρόμους κι αυτό με το οποίο οι οπαδοί της βαρβαρότητας αντικειμενικά συμμαχούν.

Η «σχιζοφρένεια» μπορεί να αφορά και το(α) αυτό(α) πρόσωπο(α). Ο Χρυσοχοϊδης που κάνει Φαρ Ουέστ στην πλατεία Εξαρχείων με το που αναλαμβάνει υπουργικά καθήκοντα ή εισβάλλει «προληπτικά» στο αναρχικό στέκι Ρεσάλτο, είναι ο ίδιος που κατά τα φασιστομπλογκ «διαλύει την αστυνομία». Οι Σκανδαλίδης και Παππουτσής, πάλι, που μόλις διαπίστωσαν ότι ρε-γαμώτη-το-ΠΑΣΟΚ-παράγινε-νεοφιλελεύθερο, είναι οι ίδιοι που, λίγο μετά τη μεγαλειώδη τους διαπίστωση, στήνουν δηλώσεις αυτογελοιοποίησης στα κανάλια, για να δείξουν στον εγγυητή της εξουσίας (τους) ότι επρόκειτο για μια άτυχη στιγμή, μην-το-κάμουμε-ολόκληρο-θέμα-βρ’ αδερφέ.

Δεν είναι σχιζοφρένεια, είναι η ουσία του κράτους…

ΥΓ: Στο χιλιοστό φύλλο της «Εποχής» (χρόνια της πολλά της εύχεται ολόψυχα το Θέατρο), παίρνουμε μια γεύση σε ποιους ακριβώς Έλληνες ανήκει η Ελλάδα.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: