«Πέρασαν γρήγορα τα χρόνια, μα κύλησ’ ο καιρός αργά…»»

https://i2.wp.com/4.bp.blogspot.com/_9l7aVD9xdqw/SFj4zXJQVgI/AAAAAAAAAuA/4Qm6KceFb0g/s400/2.1.jpg

Το Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις ήταν η πρώτη μου κασέτα του Χάρη και του Πάνου. Για την ακρίβεια, οι δύο πρώτες μου. Μου την είχαν δωρίσει δύο φορές όταν πρωτοβγήκε, τέλη ’80, και τις είχα κρατήσει και τις δύο. Κι ας μην καταλάβαινα τι πάει να πει Σήματα μορς και προς τι αυτός ο ακαταλαβίστικος για τραγούδι τίτλος. Κι ας μου φαινόταν αταίριαστα μαγκιόρικη, στο γενικό κλίμα, η Συνέλευση των ποντικών. Καταλάβαινα, και με το παραπάνω, το Νύχτωσε νύχτα και αρκετά χρόνια αργότερα θά’βαζα πολλές φορές αποσιωπητικά εκεί που λέει «Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη». Το γρίφο των «Σημάτων» θα τον αποκρυπτογραφούσα ακόμα πιο μετά: μερικά πράγματα είναι για να τα καταλαβαίνεις αργά.

Ο γέρος μου ψηλός, η μάνα μου κοπέλα
Κρατάω στο χέρι ένα μήλο καραμέλα

Απ’τους Κατσιμιχαίους (απ’το Θάνο νομίζω τους πρωτάκουσα έτσι, σα σήμα εξοικείωσης) είχα κι άλλες άγνωστες λέξεις. Τι πάει να πει, ας πούμε, «Προσωπικές οπτασίες»; Πολύ αργότερα, και πάλι, άρχισα να εξοικειώνομαι με την ιδέα πως υπάρχει ζωή κι έξω απ’τη σκέψη, κι ακόμα περισσότερο, έξω απ’τους ιδανικά ανεκπλήρωτους έρωτες της εφηβείας. Σ’ έναν απ’αυτούς, και σε μια ψιλοαπελπισμένη προσπάθεια εξοικείωσης, είχα στείλει σε δισκέτα πως «κοντεύω να φλιπάρω«. Η εν λόγω, βεβαίως, ήταν αδύνατο να πει πως δεν με ξέρει, ως άλλη ηρωίδα του τραγουδιού (το αντίθετο, μάλλον παραγνωριζόμασταν…) και όπως εύκολα μπορείτε να μαντέψετε, το «Λούκι», που τόσο διασκέδαζε τον Χατζιδάκι, δεν έπιασε. Πέσαμε λοιπόν στα σκληρότερα.

Σα χρώμα που ονειρεύτηκα και πια δεν το θυμάμαι

Ο ναρκισσισμός της εφηβείας φτιάχνει πάντα τα δικά του soundtrack, στην περίπτωση των Κατσιμιχαίων, ωστόσο, το πράγμα πήγε πολύ πέρα αποκεί. Οι ίδιοι φρόντισαν να «παιδέψουν» τ’αυτιά μας και να μας εξοικειώσουν με την ποίηση της Ρίτας Μπούμη-Παππά, να ντύσουν με μουσική στίχους του Λουντέμη, να παίξουν με τον Dylan, τον McFerrin και τον Lucio Dalla, να μας συστήσουν τον Φάνη, μιλώντας με μια σκληρή τρυφερότητα για ό,τι εκείνη την εποχή συζητιόταν με πουριτανισμό και τρόμο.

Το ξέρω ζήτησες δουλειά σε χίλια δυο αφεντικά
Κι όλοι ζητούσανε να δούν συστάσεις, προϋπηρεσία
Μα ήσουν άτυχος πολύ γιατί έπεσες και σ’εποχή
Που όλοι σφίγγαν το λουρί κι εσύ είχες κίτρινο χαρτί
Κι αυτό το χρώμα, ξέρεις, φέρνει αλεργία

Ένα μέρος της δουλειάς τους ταίριαξε με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα -ιδίως ο Πάνος δούλεψε πολύ μαζί του. Τα γούστα μας σήμερα δύσκολα ταιριάζουν με τον πανταχού παρόντα και συνήθως υπερβάλλοντα Νταλάρα, όμως τραγούδια σαν το Καλωσόρισμα, ένα  από τα σμιξίματα του Χάρη και του Πάνου που κρατάνε το άρωμα της εποχής τους, δεν μπορεί να τα σκεφτεί κανείς αλλιώς. Εγώ, τουλάχιστον, δεν μπορώ.

Γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω τρεις φορές
Γεμίζω το ποτήρι μου
Και πίνω στην υγειά σας

Η διαδρομή των Κατσιμιχαίων, απ’τα τέλη του ’70 μέχρι το 2000, θα μπορούσε να είναι η αφήγηση μιας γενιάς, γύρω στα 50 σήμερα: ποιητικής, ευφυούς και ίσως λίγο κυνικής,  καμιά φορά με στερεότυπα, πάντοτε όμως διαυγούς και έντιμης, συγκινημένης και, γι’αυτό, συγκινητικής. Στην «Παράλληλη δισκογραφία«, έναν απ’τους πιο σημαντικούς -απ’όλες τις απόψεις- δίσκους τους, βρίσκει κανείς αποτυπώματα όλων αυτών των «ελαττωμάτων».

Στη δικιά μας κοινωνία, ζούσαμε άλλη αγωνία
μην πας στη Γερμανία

Κοινός παρονομαστής αυτής της διαδρομής, μια ανεξάντλητη τρυφερότητα, σαν βγαλμένη απ’το Cinema Paradiso.

Ο Μάρκος μες τα ρούχα του που πλέει
Ο Μάρκος μια καρδιά που καίει
Με τη μάνα και την αδερφή του και την άχαρη ζωή του


Αλλά και μια κρυστάλλινη αίσθηση της πραγματικότητας, που δεν εξαντλείται στη συγκίνηση του έρωτα, αλλά ξέρει από «μαντήλια και λοστούς», απόγνωση και εξέγερση.

Πριν από μερικά χρόνια, αρχές της δεκαετίας, ο Χάρης και ο Πάνος μας κάλεσαν στον «Τελευταίο χορό» τους, στο Ολυμπιακό Στάδιο. Έκαναν ο καθένας μόνος του κάποια πράγματα, αλλά και κάποια -όπως οι Τρύπιες Σημαίες- μαζί. Και ευτυχώς ξαναγυρίζουν για έναν χορό ακόμα, έναν στη Θεσσαλονίκη και έναν στην Αθήνα. Ευτυχώς. Είχαμε καιρό να δούμε τέτοια όμορφη θέα απ’τα υπόγεια.

Ευτυχώς…

ΥΓ: Αν έπρεπε να μιλήσω για τον Χάρη και τον Πάνο μόνο με μια κασέτα:

1. Το Δωμάτιο
[http://www.youtube.com/watch?v=fApPeB41Cnw]

2. Προσωπικές οπτασίες
[http://www.youtube.com/watch?v=ewz46qemuCo]

3. Νύχτωσε νύχτα
[http://www.youtube.com/watch?v=uvV-OKroSLo]

4. Έλα στ’όνειρό μου
[http://www.youtube.com/watch?v=LcAiuV4PGRc]

5. Του Έρωτα
[http://www.youtube.com/watch?v=64HZO5Gb_ok&feature=related]

6. Σήματα Μορς
[http://www.youtube.com/watch?v=grUkhIEqPJk]

7. Για ένα κομμάτι ψωμί
[http://www.youtube.com/watch?v=RSV3V7mWjKU&feature=PlayList&p=6715A56022103730&playnext=1&playnext_from=PL&index=48]

8. Κορίτσια της συγγνώμης
[http://www.youtube.com/watch?v=LJEhjZ_rW40]

9. Υπόγειο
[http://www.youtube.com/watch?v=IaNUT2ymbjA]

10. Η μοναξιά του σχοινοβάτη
[http://www.youtube.com/watch?v=NVmJzHuu0gs&feature=related]

11. Μαριάνα

12. Μάρκος και Άννα
[http://www.youtube.com/watch?v=9uzprhSLigA&feature=related]

13. Θεσσαλονίκη (του Νίκου Καββαδία)
[http://www.youtube.com/watch?v=ZPHKTz4LV2Y&feature=related]

14. Φάνης
[http://www.youtube.com/watch?v=6JOoIYev-ZI]

15. Bleibtreu cafe
[http://www.youtube.com/watch?v=J1aDqzxYv4s]

16. Ο τελευταίος χορός
[http://www.youtube.com/watch?v=5VsqntZkdH0]

https://i2.wp.com/2.bp.blogspot.com/_9l7aVD9xdqw/SFj6IIGf4eI/AAAAAAAAAuo/2sosQ-Qvskk/s400/7.jpg

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: