Με μια Τζούλια ξεχνιέμαι

Στην Εποχή της Κυριακής που μας πέρασε, το «Σημείο των Καιρών» του Γιάννη Αλμπάνη ασχολήθηκε με το βίντεο για το οποίο «μιλάει όλη η Ελλάδα». Το αντιγράφω για όσους/ες δεν πήρατε την Εποχή:

Το απαγορευμένο βίντεο της Τζούλιας

«Έλα να σού δείξω για τι πράμα μιλάει όλη η Ελλάδα». Γενικά είμαι σε διαρκή ετοιμότητα ν’ ακούσω ό,τι παπάρα να ‘ναι, αλλά αυτή τη φορά έμεινα λίγο με το στόμα ανοιχτό. Γιατί αυτό που ήθελε να μου δείξει, και για το οποία μιλούσε όλη η Ελλάδα, δεν ήταν κάτι που σχετιζόταν με τα μέτρα της κυβέρνησης, όπως βλακωδώς είχα φανταστεί, αλλά το ερωτικό βίντεο της Τζούλιας.

Γνωρίζω βέβαια ότι η μαλακία, μεταφορικώς και κυριολεκτικώς, είναι ανεξάντλητη και αρέσκεται στο να χτυπάει αιφνιδιαστικά, αλλά το γεγονός ότι βρέθηκαν εκατό ή διακόσιες χιλιάδες άτομα να αγοράσουν τη συγκεκριμένη ταινία (ήτοι τζίρος δύο ή τέσσερα εκατομμύρια ευρώ αντιστοίχως), καθώς και ότι ακόμα περισσότερα την έκαναν βασικό θέμα συζήτησης τους την επομένη των κυβερνητικών μέτρων, επιβεβαιώνει πλήρως το συμπέρασμα του Αλτουσέρ ότι η Ιστορία είναι αναπάντεχη και ότι δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος να προβλέψουμε την έκβαση της ταξικής πάλης -πόσο μάλλον όταν στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού παρεισφρέει η γενετήσια αυτοπραγμάτωση…

Ο κλασικός, ο μαλάκας ο Έλληνας…

Γιατί, όμως, το εν λόγω φιλμ έκανε τέτοια θραύση; Έχω την αίσθηση ότι η επιχειρούμενη ερμηνεία δεν θα έπρεπε να κινηθεί στο πεδίο της κλασικής πορνογραφίας. Αναμφίβολα, στις σύγχρονες κοινωνίες η βιομηχανία της τσόντας αποτελεί βασικό Ιδεολογικό Μηχανισμό του Κράτους. Το πορνό δεν διαχειρίζεται μόνο τη μοναξιά, αλλά, το κυριότερο, διαχέει σε μαζική κλίμακα τις κυρίαρχες αντιλήψεις όχι μόνο για τον έρωτα, αλλά εν γένει για τις ανθρώπινες σχέσεις: όχι μόνο το ότι οι γυναίκες είναι πουτάνες και ότι οι πουτάνες δεν είναι γυναίκες (αφού δεν λογίζονται ως άνθρωποι), αλλά και το ότι γενικά οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι παρά ασκήσεις κυριάρχησης και υποταγής. Τα περί τσόντας και αστικής ιδεολογίας, όμως, ουδόλως εξηγούν το γκραν σουξέ της Τζούλιας. Γιατί αυτό το συγκεκριμένο πορνό στη συγκεκριμένη στιγμή και όχι κάποιο άλλο;

Ίσως για την απάντηση θα έπρεπε να ανατρέξουμε στις δύο παραμέτρους του ερωτήματος: η συγκεκριμένη ταινία στη συγκεκριμένη στιγμή. Το καταναλωτικό κοινό αγόρασε το DVD όχι τόσο γιατί ήθελε να δει μια ωραία γυναίκα να πραγματοποιεί on camera τις φαντασιώσεις του -αν όντως επιθυμούσε κάτι τέτοιο, οι επιλογές είναι πάρα πολλές τόσο στο διαδίκτυο όσο και στα περίπτερα. Στην πραγματικότητα, το κοινό μοιάζει να ήθελε να παρακολουθήσει τους έρωτες μιας επώνυμης τηλεοπτικής περσόνας, να γκρεμίσει δηλαδή το τελευταίο οχυρό που έστεκε απέναντι στις κάμερες των μεσημεριανών εκπομπών και των έντυπων εκδόσεων τους. Μέχρι τώρα μάς είχαν άρτια πληροφορήσει για τα ραντεβού του Αρναούτογλου, είχαν αναλύσει διεξοδικά το διαζύγιο της Μενεγάκη, είχαν προβάλει καρέ-καρέ τα μπάνια της σόου-μπιζ στο νησί-των-ανέμων-όπου-το γλέντι-δεν-σταματάει-ποτέ το μόνο που είχε λείψει ήταν τα λάιβ από τις κρεβατοκάμαρες των επωνύμων, οπότε νομοτελειακά η αγορά έβαλε το (αόρατο) χέρι της για να καλύψει και αυτήν την ανάγκη. Κατά συνέπεια, το βίντεο της Τζούλιας δεν εντάσσεται τόσο στη βιομηχανία του πορνό όσο στη βιομηχανία του κουτσομπολιού, σε αυτή τη βιομηχανία δηλαδή που κατασκευάζει κι εμπορεύεται την αναπαράσταση μιας υποτιθέμενα λαμπερής πραγματικότητας για να την καταναλώσουν όσοι βλέπουν τη δικιά τους πραγματική καθημερινότητα να βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά στη μουντάδα της φτώχειας και της αλλοτρίωσης. Όποιος δεν ζει κάτι ενδιαφέρον, μπορεί, για να ξεχαστεί, να παρακολουθήσει με ενδιαφέρον τις ζωές των άλλων ή μάλλον, ορθότερα, τις ζωές που κάποιοι άλλοι παριστάνουν ότι ζουν.

https://i1.wp.com/3.bp.blogspot.com/_D7Ag4aZEo0Y/S2SLNEXcayI/AAAAAAAAI2U/-bLPoe5kdNs/s320/HELLO.jpg

Εκπαιδεύοντας ηλιθίους

Πέραν όμως από το ότι το συγκεκριμένο φιλμ είναι το πιο πρόσφατο (φευ όχι όμως τελευταίο) επεισόδιο στο ατελείωτο σίριαλ του μεσημεριανού κουτσομπολιού, θα πρέπει να δούμε και τη συγκεκριμένη στιγμή που κυκλοφόρησε, η οποία φαίνεται ότι συνδέεται με τον πολύ μεγάλο θόρυβο που έκανε. Ανέκαθεν βέβαια το “ανάλαφρο και σέξι” υπήρξε πιο δημοφιλές από το “βαρύ και δύσκολο”, εντούτοις, η γενίκευση (πέραν του συνηθισμένου) της συζήτησης για το DVD είναι κάτι καινούργιο. Δείχνει, νομίζω, ότι μια (μεγάλη) μερίδα της κοινωνίας αρνείται να αναμετρηθεί όχι μόνο με την πραγματικότητα γενικά, και και με τη συγκεκριμένη οικονομική καταστροφή που την έχει βρει. Επιλέγει, δηλαδή, να κλείσει τα μάτια και τα αυτιά σε όσα πολύ δυσάρεστα τής συνέβησαν το τελευταίο διάστημα. Εν προκειμένω, η μαλακία και κουφαίνει και τυφλώνει.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

2 Responses to Με μια Τζούλια ξεχνιέμαι

  1. ωραία. Τώρα βρήκαμε και τον λόγο που ο κόσμος δεν κατεβαίνει στις διαδηλώσεις. Οπότε, όπερ έδει δείξαι: να γυριστεί και τσόντα με Παναγόπουλο. Προτείνω και διαφημιστικό motto. «Μετά το μπουκάλι, το καδρόνι»

  2. katerina theodoratou says:

    είναι μια συνολική άλλα όχι η μόνη ματιά αυτή του άρθρου ……
    ας κάνουμε υπομονή έρχονται και χειρότερα

    πάντως αυτό το περί θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, περί σεβασμού στις ομότιμες σχέσεις καθώς και των προτύπων που διαχέονται μέσα από τα πορνό είναι πολύ βαθυστόχαστο για τους εύκολα ερεθιζόμενους νεοελληνάρες
    κατα τα άλλα χτυπιούνται όταν τους φεύγει η σύντροφος και δεν έχουν καταλάβει τι συνέβει άραγε
    τέτοια πρότυπα που κουβαλάνε στα κρεβάτια μας…………

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: