Πασοκοκρατούμενο (και) το 34ο Συνέδριο ΓΣΕΕ

Το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση και πιο αντικοινωνικό από ποτέ. Στο χτεσινό Συνέδριο της ΓΣΕΕ, η παράταξή του βγήκε πρώτη, αυξάνοντας τη δύναμή της κατά μία έδρα. Πιο συγκεκριμένα

Ψήφισαν 480 σύνεδροι. Η ΠΑΣΚΕ απέσπασε 230 ψήφους και 22 έδρες, η ΔΑΚΕ 118 ψήφους και 11 έδρες (είχε 12 ως τώρα), η ΔΑΣ (ΚΚΕ/ΠΑΜΕ) 100 ψήφους και 9 έδρες και η Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΡΙΖΑ) 29 ψήφους και 3 έδρες. Μία ψήφο έλαβε η παράταξη «Παρεμβάσεις», που πρόσκειται στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Η πρώτη αντίδραση του θυμικού: «μα καλά, τόσο μαλάκες είναι αυτοί οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα;». Η δεύτερη: «Θέλουν και τα παθαίνουν: κάθε εργατικό κίνημα έχει τους συνδικαλιστές που του αξίζουν«. Η τρίτη: «λες τελικά να είχε δίκιο εκείνος ο κυνικός δημοσιογράφος πού’λεγε ότι σκεφτόμαστε τους εργάτες μόνο όταν αγωνίζονται και αρνούμαστε να τους δούμε σ’όλες τις άλλες εκφράσεις τους;».

Χρειάζονται μερικές ψυχραιμότερες σκέψεις.

Ποιοι συμμετέχουν και εκπροσωπούνται από τα συνδικάτα που βρίσκονται υπό την ΓΣΕΕ; Ποιοι και όχι μόνο πόσοι. Ποιες γενιές -δηλαδή ποιοι εργαζόμενοι, με ποια δικαιώματα και τι εισοδήματα;
Τι θέση έχουν στις δουλειές τους αυτοί, έπειτα από τόσα χρόνια δουλειάς; Εντάξει, δεν είναι αφεντικά: όμως ποια αφεντικά θα μπορούσαν να παραμένουν αφεντικά χωρίς αξιωματικούς; Μήπως οι αξιωματικοί υπερεκπροσωπούνται στην ΓΣΕΕ;
Μήπως τα παράσημα των αξιωματικών (ο-συνδικαλιστής-ως-ομοτράπεζος-«εταίρος» κυβέρνησης-και-αφεντικών, η-συνδικαλιστική-θέση-ως-κεκτημένο-προνόμιο-έναντι-των-μη-εκλεγμένων-εργαζομένων) τους κατατάσσουν εκ των πραγμάτων στο απέναντι στρατόπεδο; Μήπως ο συνδικαλιστής με την τεράστια κοιλιά και το χρυσό rolex, που συνεδριάζει σε παραλιακά θέρετρα και επιστρατεύει λυτούς και δεμένους μπας και βρει οικογενειακό κουπόνι για κει το καλοκαίρι, είναι ο χρήσιμος ηλίθιος των αφεντικών, που σιγά μην ασχοληθεί με τα προβλήματα των εργαζομένων (και όχι …»του κλάδου»);
Και μήπως ο ίδιος έχει κατακάτσει στο λαιμό των συν»αδέλφων» του, επειδή τους εγγυάται ή τους υπόσχεται δουλειά ή/και λούφα, χάρη στη σχέση του με αφεντικό ή/και το εκάστοτε κόμμα εξουσίας;

Κι αν αυτά συμβαίνουν με τους μεσήλικες, τι συμβαίνει με τους πιο πιτσιρικάδες, αυτούς που άρχισαν να δουλεύουν όταν ο συνδικαλισμός είχε ήδη ταυτιστεί με τους ανέμπνευστους κοιλαράδες με τα rolex; (Μιλάμε για την εποχή που το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ακούγεται εκ των προτέρων γραφικό). Μήπως το κατάντημα των παλιών έγινε η τροφή για να θρέψουν οι καινούριοι τον κυνισμό τους -τον κυνισμό που θριάμβευσε στη δεκαετία του ’90 και εξακολουθεί να είναι κυρίαρχος μέχρι σήμερα;

Κι η Αριστερά; Μήπως ο εθισμός των αριστερών σε διαδικασίες από τα πάνω (εκεί δηλαδή όπου χάνουν από τα …αποδυτήρια), μήπως η συνήθεια σ’εκείνο το είδος συνδικαλισμού που αποκλείει τους πολλούς, κάνει τους αριστερούς να φαίνονται μια απ’τα ίδια, ενώ δεν είναι μια απ’τα ίδια; Μήπως η προπαγάνδα για-να-τά’χουμε-καλά-με-τη-συνείδησή-μας, η συνδικαλιστική αργκό του ’80 και η εκλογική πολιτική δε φτάνουν; Μήπως το παιχνίδι με τις αντιθέσεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι η παραίσθηση ότι κάνουμε πολιτική υπέρ των εργαζομένων -ερήμην τους;

https://theatrodromou.files.wordpress.com/2010/03/gsee1.jpg?w=200

Και μήπως και το ακριβώς αντίθετο -η αδιαφορία για το συσχετισμό δύναμης, τις προτάσεις και τις συμμαχίες, η ιδεολογική πολιτική και οι διασπάσεις- είναι η άλλη όψη του ίδιου εθισμού και της ίδιας παραίσθησης;

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: