«Κατοχή» της Ελλάδας και άλλες ανοησίες

Η ελληνική κυβέρνηση ξεπουλάει στους ξένους τον ελληνικό λαό.
Η αριστερή-πατριωτική κατανόηση της κρίσης (Στάθης, Ελευθεροτυπία
)

Εδώ και καιρό, αλλά κυρίως μετά την ανακοίνωση της προσφυγής της Ελλάδας στον μηχανισμό «στήριξης» ΔΝΤ-ΕΕ, ακούμε από διάφορους (δυστυχώς και αριστερούς) ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό κηδεμονία, ότι στο εξής άλλοι θ’αποφασίζουν για εμάς -και άλλα ασφυκτικά. Διόλου τυχαία, μέσα στο κλίμα αυτό έσπευσε να προσχωρήσει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, βγάζοντας απ’τη ντουλάπα με τους σκελετούς την α λα ΠΑΣΟΚ ’70 «αντιιμπεριαλιστική» ρητορική της εξάρτησης. Ο σημερινός Ιός εξηγεί γιατί αυτές οι απόψεις («απ’την μια το ΔΝΤ, απ’την άλλη η Ελλάδα») προσφέρουν την καλύτερη υπηρεσία στους κυβερνώντες και, τελικά, στους -υποτίθεται- κηδεμόνες μας:

«Με υψηλούς πατριωτικούς τόνους που θύμιζαν τραγούδια της Βέμπο υποδέχτηκε μερίδα των πολιτικών σχολιαστών την επίσημη ανακοίνωση της «κηδεμόνευσής» μας από την τρόικα Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ.

Ειδικά η εμπλοκή του κακόφημου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έγινε αφορμή να ξεσκουριάσουν τα αντιιμπεριαλιστικά τους ανακλαστικά ώριμοι δημοσιολόγοι, για να μας πείσουν ότι όλα πια είναι χαμένα και βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα Τουρκοκρατία.

Αλλά η «κατοχολογία» είναι η καλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσαν να προσφέρουν αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση. Γιατί εκείνος που μας υποβάλλει αυτή την ιδέα, της έξωθεν δηλαδή επιβουλής, είναι η ίδια η κυβέρνηση και πρώτα πρώτα ο πρωθυπουργός, που έχει υιοθετήσει τη θεωρία του ψηφιακού πατριωτισμού από τον όψιμο συνοδοιπόρο του, τον κ. Καρατζαφέρη, και σκόπιμα αυτοπροβάλλεται ως ο ηρωικός καπετάνιος του εθνικού Τιτανικού.

Φυσικά με την κατατρομοκράτηση των πολιτών δεν χαμπαριάζουν τα spreads. Το μόνο που εξασφαλίζει μ’ αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση είναι να παραλύει την όποια διάθεση αντίδρασης. Το επιχείρημα-απειλή που εκτοξεύουν τα παπαγαλάκια κυβέρνησης και αντιπολίτευσης είναι αφοπλιστικό: τα χειρότερα έρχονται.

Αλλά τι είναι αυτά τα μέτρα που μας επιβάλλουν τώρα οι «ξένοι»; Σε τι διαφέρουν από όσα τόσα χρόνια επιδίωκαν να επιβάλουν οι κυβερνήσεις των δυο μεγάλων κομμάτων και προσέκρουαν στις λαϊκές αντιδράσεις; Συμπίεση μισθών, απολύσεις, ελαστικοποίηση της εργασίας, ανατροπή του ασφαλιστικού συστήματος. Οι «Νέστορες» των δυο κομμάτων εξουσίας, ο Κώστας Μητσοτάκης και ο Αλέκος Παπαδόπουλος, έσπευσαν να το πουν και πιο λιανά: όλα αυτά τα μέτρα να τα πάρουμε μόνοι μας για να τους προλάβουμε τους «ξένους».

Αλλά τα μέτρα «σταθεροποίησης», όπως έχουν συνηθίζει να τα ονομάζουν, βρίσκονται στον πυρήνα του προβλήματος που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Η δημοσιονομική ανισορροπία της χώρας, που την έχει αφήσει έκθετη στην κερδοσκοπική επίθεση, οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τη σημαντική αύξηση του ΑΕΠ, η φορολογία του κεφαλαίου μειωνόταν χωρίς ταυτόχρονα να μειώνονται οι δημόσιες δαπάνες και ιδιαίτερα οι πιο «αντιπαραγωγικές» από όλες, δηλαδή οι λεγόμενες αμυντικές. Το αποτέλεσμα ήταν να μειώνονται τα κρατικά έσοδα. Οι φορολογικοί συντελεστές, για παράδειγμα, των Α.Ε. και ΕΠΕ που κυμαίνονταν το 1981 σε 40-45% έπεσαν το 2004 στο 35% και τώρα στο 25%.

Η κυβέρνηση φτάνει να συζητά τη μείωση της φορολογίας των αδιανέμητων κερδών στο 20% ή και το 15%, με πρόσχημα την αύξηση της απασχόλησης.

Το αποτέλεσμα είναι να συνεισφέρουν σήμερα οι έμμεσοι φόροι κατά 66% στα φορολογικά έσοδα, οι μισθωτοί κατά 12% και οι μεγάλες επιχειρήσεις κατά 10%, ενώ οι μικρές επιχειρήσεις κατά 4% και οι επαγγελματίες κατά 3%. Αυτή την ανισορροπία έρχονται τα νέα μέτρα να την οξύνουν. Γιατί το πρόβλημα είναι ότι τόσο οι κυβερνήτες της Ελλάδας όσο και ο τρικέφαλος σωτήρας μας έχουν έναν κοινό «κηδεμόνα». Αυτόν που άλλοτε τον επικαλούνται ως «αδήριτο νόμο της αγοράς» και άλλοτε τον ξορκίζουν ως «επικίνδυνο κερδοσκόπο».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για το ίδιο πράγμα».

Ο Γιάννης Μηλιός για την οικονομική κρίση

To πρώτο μέρος της ομιλίας του Γ. Μηλιού:

Αξίζει να συνεχίσετε και στα επόμενα: (2) (3) (4)

(5)»τι παράγει η Ελλάδα;» (6) οι προτάσεις της Αριστεράς και ο Δεκέμβρης
(7) η σημασία του κινήματος (8) για την ενότητα της Αριστεράς

Βγενόπουλος, ο Έλλην Μπερλουσκόνι;

https://i1.wp.com/galera.gr/magazine/uploads/img4734376a1b0ed.jpg

Το σκίτσο είναι από τη «Γαλέρα»

Οι αθλιότητες του Τ. Τέλλογλου για εθνική κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης που θα αναστείλει άρθρα του Συντάγματος και θα εντείνει την κρατική καταστολή βαίνουν παράλληλα με την υπερπροβολή του Ανδρέα Βγενόπουλου από το συγκρότημα Αλαφούζου (ΣΚΑΙ, Καθημερινή).

Σε άρθρο με τίτλο «Υπερπροβολή του Ανδρέα Βγενόπουλου», το σημερινό «Ποντίκι» (29/4/2010, σελ. 9) παρατηρεί ότι τόσο ο Λυγερός στην Καθημερινή όσο και ο Παπαχελάς στον ΣΚΑΙ προλειαίνουν το έδαφος της καθόδου του μεγαλοεπιχειρηματία στην πολιτική:

«Στην αρχή η ‘Καθημερινή’ τον «φωτογράφισε ως …χρήσιμο με έναν μάλλον ανορθόδοξο τρόπο, που έδινε σήμα μόνο στους πολύ υποψιασμένους», σημειώνει το Ποντίκι -και συνεχίζει: «Στην ίδια εφημερίδα, την περασμένη Κυριακή, το άρθρο του Σταύρου Λυγερού [βλ. ολόκληρο εδώ] μας προειδοποίησε ότι είναι πιθανή μια ‘πρωτοβουλία εκτός πολιτικού συστήματος’ και ονομάτιζε τον επιχειρηματία». Αλλά και η συνέντευξη-ποταμός του Βγενόπουλου στον Παπαχελά προβλήθηκε δύο φορές απ’την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, με αναφορές στον επιχειρηματία να παίρνουν χαρακτήρα ανοιχτής διαφήμισης.

Το Ποντίκι θεωρεί αυτονόητο ότι ο Βγενόπουλος είναι ένας από τους εκλεκτούς του συγκροτήματος Αλαφούζου για την πολιτική σκηνή μετά το «τέλος της Μεταπολίτευσης» που προπαγανδίζουν οι δημοσιογράφοι του εδώ και καιρό, σε συγχορδία με τους συναδέλφους τους του «Βήματος». Το σενάριο ενδυναμώνει και πρόσφατη δημοσκόπηση που πρόβαλε τηλεοπτικός σταθμός, σύμφωνα με την οποία ο Βγενόπουλος συγκέντρωνε ισχυρή προτίμηση για υπουργός Οικονομικών. Σε άλλη δημοσκόπηση, επιπλέον, υψηλό ποσοστό των ερωτώμενων απαντούσε θετικά ως προς την ανάγκη δημιουργίας νέου κόμματος. Το «κόμμα των επιχειρηματιών», εξάλλου, αποτελεί σενάριο που διακινείται εδώ και πολύ καιρό στα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Η υποστήριξη του Βγενόπουλου από τα αστικά κόμματα ή μερίδες τους (βλ. εδώ παλιότερο άρθρο του Ιού), σε συνδυασμό με την πρόσβαση (σε) και υποστήριξη από σημαντικά ΜΜΕ, αν μη τι άλλο μας υποχρεώνει να προσέξουμε το σενάριο ενός μπερλουσκονισμού α λα ελληνικά. Για την ακρίβεια, ενός δεύτερου και ισχυρότερου μπερλουσκονισμού, όπως θα εξηγούσε ο Δημήτρης Ψαρράς στο βιβλίο του «Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη».

  • Διαβάστε εδώ παλιότερο άρθρο της «Γαλέρας» για το «φαινόμενο Βγενόπουλος»

Χέρι-χέρι με τον Τέλλογλου

https://i1.wp.com/www.zougla.gr/Uploads/kia/teloglou-sos.jpg

Το Θέατρο Δρόμου είχε ασχοληθεί και παλιότερα με την αντίληψη περί δημοκρατίας «τρικυμία εν κρανίω» που λανσάρει το protagon.gr του Σταύρου Θεοδωράκη. Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο κρούσμα (κείμενο Τ.Τέλλογλου 28.4.2010, δείτε το ολόκληρο -και μαζί με τον σχολιασμό του- εδώ) δεν θα μπορούσαμε να το είχαμε φανταστεί ούτε εμείς, ούτε τα …θινκ τανκς της οδού Καλλιρρόης και ο ίδιος ο Πρόεδρος. Παραθέτουμε, με υπογραμμίσεις στα «καίρια» σημεία και άνευ περιττού σχολιασμού.

Το Τίμημα μιάς εκλογής -2 (Ελλάδα )
Ο κ Γ.Παπανδρέου μπορεί να χρησιμοποιεί όσο ρητορικά σχήματα και συμβολισμούς θέλει αλλά πρέπει να αντιληφθεί οτι δέν προίσταται κάποιου ομίλου συζητήσεων αλλά ενός υπουργικού συμβουλίου που πρέπει να αποφασίζει εγκαιρα και να διατυπώνει με τρόπο ικανοποιητικό για τα συμφέροντα της χώρας τις εκτιμήσεις και τις αποφασεις αυτού και τη κυβέρνησής του. Ο κ Παπανδρέου και η κυβέρνησή του κατάφεραν να μετατρέψουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε «σκουπίδια» σύμφωνα με τη χθεσινή αξιολόγηση της Standard &Poors. H εξέλιξη αυτή είναι εξαιρετικά πιθανό να οδηγήσει σήμερα χιλιάδες καταθέτες στις τράπεζες για να σηκώσουν τις καταθέσεις τους στο «τρίτο και φαρμακερό κύμα»μαζικών αναλήψεων καταθέσεων πολλών απο τους ανθρώπους που τον ψήφισαν τον περασμένο φθινόπωρο.Την εμπιστοσύνη αυτών των ανθρώπων πρόδωσε αυτή η περίεργη ομάδα ερασιτεχνών και επαγγελματιών που συναποτελούν την ελληνική κυβέρνηση. Το υπουργικό συμβούλιο που σήμερα συνεδριάζει την ωρα που οι πολίτες της χώρας δίνουν τη δική τους «ψήφο εμπιστοσύνης» στις τράπεζες. Η εξέλιξη αυτή ηταν ορατή ήδη απο χθές το βράδυ, όταν γραφτηκαν αυτές οι γραμμές, την ωρα που η κυβέρνηση διαβεβαίωνε οτι η υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας «δέν ανταποκρίνεται στην πραγματική της κατάσταση».

Δέν υπάρχει αμφιβολία οτι οι «πατέρες» της σημερινής «καταστροφής « είναι πολλοί και διαχρονικοί και πρίν απ όλα οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου που μαλλον ηταν οι χειρότερες απο το 1974. Αλλά δέν υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία οτι το όνομα του τρίτου Παπανδρέου θα μείνει συνδεδεμένο με την ημέρα που οι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου «χαρακτηρίστηκαν σκουπίδια». Ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης εχει παρέλθει ,το πιθανότερο όμως είναι οτι και η επόμενη θα εχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ.Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου;

***

ακολουθούν σχόλια

***

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Παπανδρέου;
28/4/2010 9:16:55 πμ
Αρης Δαβαράκης
Η τελευταία φράση του κειμένου σου Τάσο είναι πολύ εντυπωσιακή. Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου – του Χρυσοχοϊδη π.χ; Η προτείνεις μια άλλη, άλλου είδους κυβέρνηση, με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες και εκλεγμένους πολιτκούς, στηριγμένη από το ΠΑΣΟΚ; Επειδή περνάμε δύσκολες μέρες και ώρες, πες μας πιο καθαρά τι σκέφτεσαι. Εμένα πάντως με ενδιαφέρει πολύ η άποψή σου γιατί ξέρω οτι στηρίζεται σε γερά θεμέλια γι’ αυτό και θέλω να την καταλάβω και να την επεξεργαστώ καλύτερα.

Νέο σχόλιο
28/4/2010 10:20:31 πμ
Τάσος Τέλλογλου

Κατ αρχήν γραφω «βασικό κορμό» το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος. Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα. Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν «εκτός» η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις). Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης «εθνικής ανάγκης», λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος. Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Αόρατος συγγραφέας (The Ghost Writer), του Ρομάν Πολάνσκι

Οι Ewan McGregor, Pierce Brosnan, Kim Cattrall, Olivia Williams και James Belushi πρωταγωνιστούν σε μια ταινία που αξίζει να δείτε, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με την πολιτική ματιά του σκηνοθέτη.

Ο Στράτος Κερσανίδης τους εξηγεί εν συντομία εδώ.

Είναι η μετανάστευση που φταίει για την άνοδο της ακροδεξιάς;

Το βρετανικό ακροδεξιό BNP του Nick Griffin κέρδισε δύο έδρες στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009, όμως στις εθνικές εκλογές της 6ης Μαϊου τα αποτελέσματά του θα είναι πενιχρά. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στην περιοχή Barking του Έσσεξ, άλλοτε προπύργιο των Εργατικών, όπου το BNP υπολείπεται κατά μερικές χιλιάδες ψήφους της Margaret Hodge, υποψήφιας των Εργατικών.

Επιχειρώντας να ανακόψει την ανοδική πορεία των ρατσιστών αντιπάλων της, η Hodge προσαρμόζει προς τα δεξιά τον λόγο και την πολιτική της, δηλώνοντας: «Πάντα oι πολιτικοί διστάζουν να μιλήσουν για την μετανάστευση και τα δύσκολα θέματα που συνδέονται με αυτήν. Αν δεν καταπιαστούμε μ’αυτά, αφήνουμε στην ακροδεξιά έδαφος προς κατάληψη» (το ρεπορτάζ του New Statesman εδώ εξηγεί πώς η υποψήφια των Εργατικών ουσιαστικά νομιμοποιεί την ακροδεξιά με τον τρόπο που πολιτεύεται).

Κι όμως, δεν είναι η μετανάστευση που ωθεί προς τα πάνω την ακροδεξιά. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Ερευνών Δημόσιας Πολιτικής (IPPR), τα αποτελέσματα της οποίας αναδημοσίευσε η Guardian (δείτε εδώ το σχετικό άρθρο), τα υψηλά ποσοστά του BNP καταγράφονται σε περιοχές με αδύναμη κοινωνική συνοχή και έντονους κοινωνικούς αποκλεισμούς, καθώς και χαμηλή συμμετοχή των ψηφοφόρων στις εκλογές -όχι μαζική παρουσία μεταναστών΄ αντιθέτως, σε περιοχές όπου συγκεντρώνονται μετανάστες και όπου οι γηγενείς έρχονται σε επαφή μαζί τους, τα ποσοστά της ακροδεξιάς είναι κατά κανόνα χαμηλά.

Πιο συγκεκριμένα, η δεύτερη, η τρίτη και η τέταρτη περιοχή ανάμεσα στις δέκα όπου το BNP συγκεντρώνει τα υψηλότερα ποσοστά του, εμφανίζουν μεταναστευτικό πληθυσμό χαμηλότερο από τον μέσο όρο. Το ίδιο συμβαίνει με άλλες 6 περιοχές και μόνη εξαίρεση αποτελεί το Barking της Hodge, που σύμφωνα με τους ερευνητές απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Προφανώς, το να παρακολουθείς και να υιοθετείς την ρητορική της ακροδεξιάς προκειμένου να την αντιμετωπίσεις, έχει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Δυστυχώς, ωστόσο, πρόκειται για συμπερασμα που μολονότι παλιό, οι Εργατικοί προτιμούν να το αγνοούν. Αυτό μαρτυρά, εξάλλου, η απαράδεκτη επιλογή τους να περιλάβουν στο προεκλογικό τους μανιφέστο (δείτε εδώ) ενότητα με τον τίτλο «Έγκλημα και Μετανάστευση«.

Σαν σήμερα, ο βομβαρδισμός της Γκουέρνικα

Από το 1936 έως το 1939 η Ισπανία αντιμετώπισε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο: ο δικτάτορας Franco εναντίον των δημοκρατικών δυνάμεων. Οι Βάσκοι, στο βορρά της χώρας, ήταν από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους εθνικιστές του Franco, καθώς αντιστέκονταν σθεναρά και συνεργάζονταν με τη δημοκρατική κυβέρνηση της Μαδρίτης. Όταν, λοιπόν, την άνοιξη του 1937, οι εθνικιστές θέλησαν να καταλάβουν επιτέλους τον ατίθασο βορρά, η Guernica θεωρήθηκε εξαρχής το μεγαλύτερο εμπόδιο για την κατάληψη της στρατηγικής πόλης Bilbao. Η μικρή αυτή κωμόπολη, με τους 5.000 μόνιμους κατοίκους, αλλά και τους χιλιάδες δημοκρατικούς πρόσφυγες, βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο πάνω στο δρόμο για το Bilbao. Επιπλέον, η Guernica ήταν σημαντική για τους Βάσκους γιατί στο κέντρο της πόλης υπήρχε μια βελανιδιά, κάτω από την οποία συνήθιζε να συνεδριάζει η Βουλή τους.

Η εντολή για τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα δόθηκε από τους φρανκιστές στον αντισμήναρχο Βόλφραμ Φράιχερ φον Ριχτχόφεν, που ήταν επικεφαλής των γερμανών εθελοντών, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει τη «Λεγεώνα Κόνδωρ». Τυπικά, η ναζιστική Γερμανία ήταν ουδέτερη στον Ισπανικό Εμφύλιο. Συμμετείχε, όμως, ουσιαστικά στις επιχειρήσεις με μια ομάδα εθελοντών, που ήταν όλοι τους έμπειροι αεροπόροι της «Λουτβάφε» και πιλοτάριζαν τελευταίου τύπου αεροπλάνα. Όπως παραδέχθηκε αργότερα ο αρχιναζιστής Χέρμαν Γκέρινγκ στη Δίκη της Νυρεμβέργης, οι νεαροί πιλότοι είχαν σταλεί με διαταγή του Ράιχ για να εμποδίσουν την εξάπλωση του Κομμουνισμού, αλλά και να δοκιμαστούν σε συνθήκες μάχης.

Η «Επιχείρηση Επίπληξη» (Operation Rugen), όπως ονομάστηκε ο βομβαρδισμός της Guernica, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 26ης Απριλίου, 1937, από τις 16:30 έως τις 19:00. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος 20 γερμανικά μαχητικά και 3 ιταλικά. Επρόκειτο στην πραγματικότητα για μια πολύ απλή επιχείρηση, καθώς η μικρή βασκική πόλη ήταν ανοχύρωτη. Μετά από τους απανωτούς βομβαρδισμούς γρήγορα ξέσπασαν πυρκαγιές σε πολλά σημεία της πόλης, καταστρέφοντάς την ολοσχερώς.

Οι εθνικιστές δεν αρνήθηκαν τον βομβαρδισμό της Guernica, αλλά έριξαν την ευθύνη για τις φωτιές και την εκτεταμένη καταστροφή της πόλης στους υποχωρούντες Δημοκρατικούς, τους οποίους και κατηγόρησαν για εφαρμογή τακτικών «καμένης γης». Εξήντα, πάντως, χρόνια μετά από αυτό το έγκλημα πολέμου –επίθεση σε μη στρατιωτικό στόχο, θάνατος άοπλων- το 1997, ο γερμανός πρόεδρος Roman Herzog «έτεινε χείρα φιλίας και συμφιλίωσης, εξ ονόματος του γερμανικού λαού» προς τους επιζώντες της επίθεσης.

Από την αρχή του πολέμου ο Picasso είχε ταχθεί με τους δημοκρατικούς. Όταν, λοιπόν, πληροφορήθηκε την καταστροφή της βασκικής πόλης Guernica θέλησε να διαμαρτυρηθεί με το δικό του τρόπο: ζωγραφίζοντας τον ομώνυμο πίνακα, καταδικάζοντας έτσι τον πόλεμο και την ωμότητά του. Ο διάσημος ζωγράφος ήταν, εξάλλου, οπαδός της στρατευμένης τέχνης, έχοντας δηλώσει στο παρελθόν ότι «η ζωγραφική είναι ένα όπλο για την επίθεση και την άμυνα ενάντια στον εχθρό». Τις ημέρες, λοιπόν, εκείνες του βομβαρδισμού, ο Picasso ετοίμαζε έναν πίνακα, παραγγελία της Δημοκρατικής κυβέρνησης της Μαδρίτης για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Μόλις έμαθε για την τύχη της Guernica είχε βρει τόσο το θέμα, όσο και τον τίτλο του έργου του.

Λέγεται, τέλος, ότι όταν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί εισέβαλαν στο Παρίσι, με στόχο την κατάσχεση καλλιτεχνικών θησαυρών, ένας Γερμανός αξιωματικός έδειξε στον Πικάσο τον πίνακα αυτόν και τον ρώτησε: δικό σας έργο; «Όχι, δικό σας!» ήταν η απάντηση.

Πηγή: tvxs.gr, sansimera.gr

Εφτά συν εφτά μέρες στη Σκωτία

Το Crail είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό στην περιφέρεια Fife, 25 λεπτά από την πανεπιστημιούπολη του St Andrews και κανένα δίωρο περίπου από το Εδιμβούργο (αρκεί, βεβαίως, να μην πάρεις λάθος λεωφορείο…).

Σπίτια με καμινάδες σε όλους τους δυνατούς χρωματικούς συνδυασμούς βαριάς πέτρας και κεραμοσκεπής, συστάδες δέντρων με ολόγυμνα κλαδιά -ιδανικό σκηνικό για ταινία του Tim Burton-, συρμάτινα καλάθια για τους αστακούς στοιβαγμένα στο λιμάνι, άνθρωποι που σε χαιρετάνε γεναιόδωρα (‘hi there!’) κι ας μην σε ξέρουν, γλάροι συνοδοί σε κάθε βόλτα από και προς τη θάλασσα

Η καμινάδα ως βατήρας για την επόμενη πτήση

ατέλειωτες επίπεδες εκτάσεις χορταριού σαν αυτές που βλέπει κανείς συνήθως μόνο σε διαφήμιση

Eυτυχώς είναι πραγματικό…

και κομψές γιαγιάδες με κοντά, κατάλευκα μαλλιά, που τις φαντάζεσαι να μαζεύονται κάθε απόγευμα η μια στο σπίτι της άλλης για τσάι, ενώ τα πρωινά της Κυριακής προσφέρουν ευγενικά στους ξένους το κόκκινο βιβλιαράκι της λειτουργίας.

Κυρίες δοκιμάζουν παππούτσια

Ανάμεσα στα άλλα, και μια παιδική χαρά δίπλα στη θάλασσα, κάτω απ’τις μικρές πεδιάδες που σχηματίζει το χορτάρι – πέντε μόλις λεπτά με τα πόδια από τον κεντρικό δρόμο.

Υπάρχει άραγε ιδανικότερο μέρος για να μεγαλώνει ένα παιδί – ή να παλιμπαιδίζει ένας μεγάλος;

Το γήπεδο ποδοσφαίρου δίπλα στα σπίτια του Beech Walk

Είναι τόση η ομορφιά, που, μ’αυτά και μ’εκείνα, ξεχνάς απ’ την άφιξη κιόλας το πέρασμα απ’το ενδιάμεσο Χίθροου του Λονδίνου, την ψυχοφθόρα δοκιμασία του ελέγχου αποσκευών, του σωματικού ελέγχου και, last-but-not-least, της βιομετρικής φωτογράφισης (!!) – αναγκαία προϋπόθεση εισόδου σε μια φιλελεύθερη, κατά τα άλλα, χώρα΄ σκέφτεται κανείς πως, κάποτε, τα παδιά των παιδιών μας θα μας ρωτάνε εντελώς απαξιωτικά πώς επιτρέψαμε τόσα χρόνια να συμβαίνει το αδιανόητο, πόσο μάλλον που το αδιανόητο δεν σταματάει εκεί.

Λέγεται –και μάλλον ισχύει- πως κάθε Βρετανός παρακολουθείται πάνω από 10 ώρες τη μέρα από κάμερες κλειστού κυκλώματος (CCTV) –στο λεωφορείο, στους σταθμούς, στον δρόμο, σε μαγαζιά: παντού-, γεγονός που ίσως εξηγεί την διακριτική παρουσία της αστυνομίας, τόσο στο Κρέιλ και το Σεντ Άντριους όσο και στο Εδιμβούργο. Τέλος πάντων…

Αν δεν πληρώσετε 20 πένες για να περάσετε στην τουαλέτα του σταθμού του Σεντ Έντριους, η κάμερα θα το πει στους αρμόδιους

Αξίζει να μείνει κανείς σε μια χρήση της κάμερας πιο αθώα –και σίγουρα «πιο» αναπόφευκτη: βρισκόμαστε σ’έναν τόπο όπου η παρέμβαση του ανθρώπινου χεριού και η φύση δουλεύουν μαζί τόσο αρμονικά, που ο κανόνας «φωτογραφίζω: δεν ξέρω τι είναι αυτό που φωτογραφίζω και δεν πρόκειται να ησυχάσω αν δεν το φωτογραφίσω» βρίσκει εδώ την τέλεια εφαρμογή του. Στο Κρέιλ αυτό συμβαίνει σε κάθε στενό, αλλά και το Σεντ Έντριους δεν πάει πίσω –κάθε άλλο.

Κάπου εδώ, λέει, μένουν φοιτητές. Τι να πεις..

Είναι κάποια μέρη που αυτό που λένε ‘foggy’ είναι απλώς οι ιδανικές συνθήκες

Σκηνικό από παιχνιδούπολη, στον δρόμο κάτω απ’την Golf Square στο Σεντ Άντριους

Το Σεντ Άντριους απέχει απ’το Κρέιλ 11 περίπου μίλια και η διαδρομή με το λεωφορείο 95 αξίζει τις τρεισήμιση περίπου λίρες της (αν είσαι φοιτητής, το εισιτήριο είναι λίγο λιγότερο). Από την είσοδο κιόλας, δεκάδες όμορφα πέτρινα σπίτια οριοθετούν την ακρογιαλιά, ενώ αν είσαι τυχερός, μπορεί το μεσημέρι να πετύχεις κάποιον γάμο και, έξω από την εκκλησία, κάποιον με κιλτ να παίζει γκάιντα για τους νεόνυμφους.

Μια από τις εκκλησίες στην είσοδο του Σεντ Έντριους (τέρμα σταθμού λεωφορείων)

Εκτός από τα είκοσι περίπου γήπεδα του γκολφ (μικροί και μεγάλοι κυκλοφορούν στους δρόμους με μπαστούνια και μια βόλτα στην Golf Square είναι πάντα μια καλή ιδέα)

η πόλη φιλοξενεί το τρίτο πιο παλιό Πανεπιστήμιο της Βρετανίας μετά την Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ.

Χάρτης του Πανεπιστημίου

Φοιτητής εν ώρα ρεμβασμού

Ιδρύθηκε το 1410 και τα τμήματά του βρίσκονται διάσπαρτα παντού. Στο «έμπα» από το σταθμό, βρίσκεται το μαγαζί της Φοιτητικής Ένωσης, για όποιον θέλει να αγοράσει χαρτικά (έξυπνες κάρτες, ας πούμε) ή αναμνηστικά με το έμβλημα του Πανεπιστημίου (μεταξύ μας, αυτό δεν είναι υποχρεωτικό…).

Οι κακές γλώσσες λένε ότι στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Έντριους έρχονται όσοι δεν τα καταφεραν να μπουν στην Οξφόρδη και ότι όπως παντού στη Βρετανία, θριαμβεύει η υπερ-εξειδίκευση και η «εφαρμοσιμότητα» της γνώσης΄ οι «αρμόδιοι», εν τούτοις, το κατατάσσουν μεταξύ των καλύτερων ιδρυμάτων διεθνώς.

Ο επισκέπτης, βεβαίως, δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με κάτι τέτοια (sic): ξελογιάζεται αμέσως απ’ τις τεράστιες καταπράσινες αυλές, όπου παρέες φοιτητών βολτάρουν πριν και μετά το μάθημα, προπαγανδίζουν θεατρικές παραστάσεις, βιντεοπροβολές και ταξίδια ή συζητούν για τα βρετανικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν.

Παρέες φοιτητών του Πανεπιστημίου: δεν μοιάζει να συζητούν για το άσυλο, αλλά δεν παίρνουμε και όρκο

Το τελευταίο είναι μάλλον από τα ελάχιστα «ορατά» ίχνη πολιτικοποίησης, σε μια κατά τα άλλα «πυκνή» συγκυρία και σε μια χώρα με δικό της Κοινοβούλιο δίπλα στο βρετανικό, όπου τα σενάρια ανεξαρτητοποίησης είναι ισχυρά (στο σκωτσέζικο κοινοβούλιο πρώτο κόμμα είναι το εθνικιστικό SNP, σχεδόν κάθε βρετανική εφημερίδα έχει τη σκωτσέζικη έκδοσή της, ενώ στους δρόμους η σκωτσέζικη σημαία υπερέχει της βρετανικής).

Απέχουμε λίγες μόλις μέρες από τις εκλογές της 6ης Μαϊου, και παρ’όλα αυτά στους δρόμους -αυτούς που περπατήσαμε, τουλάχιστον, και που δεν ήταν λίγοι- δεν υπάρχει κάτι που να το θυμίζει (αφίσα, φυλλάδιο κλπ) , είτε μιλάμε για την πανεπιστημιούπολη του Σεντ Έντριους, είτε για την ίδια την πρωτεύουσα της Σκωτίας.

Οπαδοί της Σέλτικ εναντίον του ρατσισμού. Τόσο στα χωριά όσο και στην πρωτεύουσα, δεν βρίσκεις εύκολα σημάδια ενασχόλησης με την πολιτική

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων βρίσκονται στα ράφια των σούπερ-μάρκετ (εδώ δεν υπάρχουν περίπτερα: σκέφτεστε έτσι την Αθήνα;), η χώρα άρχισε να ασχολείται με το τρίτο κόμμα, τους Φιλελεύθερους (Liberal Democrats ή, επί το συντομότερο, Lib Dems) μόλις μετά το ντιμπέιτ και κυρίως χάρη στον αρχηγό τους Nick Clegg, ενώ αχαρακτήριστα φύλλα όπως η Sun συγκεντρώνουν την προτίμηση μεγάλου μέρους όσων αγοράζουν εφημερίδες. Η αξιοπρεπέστερη Guardian και το ραδιο-τηλεοπτικό BBC, ευτυχώς είναι ακόμα υπολογίσιμο αντίβαρο.

Το πρώτο από τα τρία προγραμματισμένα debates ενόψει των εκλογών της 6ης Μαϊου είναι και το πρώτο στην πολιτική ιστορία της Βρετανίας. Την εβδομάδα που ακολούθησε, οι Φιλελεύθεροι και ο Νικ Κλεγκ εμφανίστηκαν ενισχυμένοι στις δημοσκοπήσεις έως και 10 μονάδες. Οι ανόητες αναλύσεις για τις γραβάτες, τα χαμόγελα και τις ατάκες έδωσαν και πήραν στον βρετανικό Τύπο, σαν το debate να μην είχε πολιτικά συμφραζόμενα όπως η οικονομική κρίση, οι 281 νεκροί Βρετανοί στρατιώτες στο Αφγανιστάν, το ζήτημα της στέγασης και το σκάνδαλο των βουλευτικών εξόδων, όπου είναι ανεμεμειγμένοι βουλευτές των Εργατικών (κυρίως) και των συντηρητικών. Στοιχεία για τα debates στη Βρετανία μπορείτε να βρείτε εδώ.

Μ’έναν τρόπο, το κλίμα έχει περάσει και στα βιβλιοπωλεία, με την αλυσίδα Waterstone’s να προτιμά σαφώς την “Popular Science” και την “Religion”, στριμώχνοντας ασφυκτικά την “Philosophy” και την “Politics”, μένοντας σε ενδεικτικούς (;) τίτλους των τελευταίων και αγνοώντας ακόμα και την ύπαρξη του Νew Left Reviewόλα αυτά ακόμα και σε πολυώροφα μαγαζια κατά πολύ ογκωδέστερα της δικής μας «Πολιτείας».

Ένα από τα βιβλιοπωλεία Waterstone’s στην Princess Street του Εδιμβούργου

Η εικόνα είναι λίγο καλύτερη στο Blackwewell’s και σε μερικά παλαιοβιβλιοπωλεία όπου, με λίγη τύχη, μπορεί κανείς να βρει ενδιαφέροντα πράγματα σε λογικές τιμές.

Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο παλαιοβιβλιοπωλείο της οδού South Bridge, και πάλι στο Εδιμβούργο, δίπλα σχεδόν στο -εντυπωσιακό- Blackwell

Ακόμα κι έτσι, όμως, ο τόπος έχει αμέτρητους άλλους τρόπους να σε ανταμείψει. Ένας από αυτούς είναι η βόλτα στο παραθαλάσσιο κάστρο του Σεντ Άντριους, λίγα μέτρα από το Τμήμα Αρχαίας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου, κάτω από το δρομάκι με τις διαδοχικές πέτρινες καμάρες και κοντά στο καταπράσινο νεκροταφείο με τους επιβλητικούς κελτικούς σταυρούς, όπου συνηθίζουν να σταθμεύουν οι γλάροι.

Απογευματινή βόλτα στο Σεντ Άντριους

Στο νεκροταφείο της πόλης δεν κοιμούνται όλοι

Πραγματικά χαίρεσαι …να πεθαίνεις στη Σκωτία, προτού συμβεί αυτό όμως, καλό είναι να έχεις περάσει πρώτα για γλυκό από το Fisher & Donaldson’s, στην Church Square ή, τουλάχιστον, από το Zest για ένα raspberry muffin (κέικ βατόμουρο[1]).

Το κάστρο και η γύρω περιοχή -ένα από τα θέατρα των ταραχών της περιόδου της Μεταρρύθμισης, όπως μαθαίνουν οι επισκέπτες στο μικρό μουσείο, απ’όπου μπαίνουν- είναι το συνώνυμο της γαλήνης και, βεβαίως, ένας ακόμα από τους σταθμούς των γλάρων.

Ο «Γλάρος Ιωνάθαν» θα μπορούσε να είχε γραφτεί κι εδώ

Γιατί όχι…

Περπατάς στο πράσινο, εξερευνάς υγρές καταπακτές, αγναντεύεις τη θάλασσα και ατενίζεις το θεόρατο κάστρο, κι όλα αυτά μην έχοντας ιδέα πως, ό,τι βλέπεις, δεν είναι παρά ένας πρόλογος για όσα σε περιμένουν στο Εδιμβούργο.

Το Εδιμβούργο απέχει απ’το Σεντ Έντριους κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα. Χρειάζεται πολλή –και κατά κανόνα μάταιη- προσπάθεια για να καταστείλεις το Γιαπωνέζο με τη φωτογραφική που κρύβεις μέσα σου: το διαπιστώνεις περνώντας απ’το Cupar, διασχίζοντας με το λεωφορείο την εντυπωσιακή γέφυρα και τα πυκνά δάση, και βεβαιώνεσαι γι’αυτό φτάνοντας στο σταθμό και προχωρώντας από την πλατεία προς την κεντρική Princess Street με την έντονη εμπορική κίνηση.

Καλωσήρθατε στο Εδιμβούργο

Σταυρός…

…και ημισέληνος

Το Εδιμβούργο είναι μακράν από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης, είτε μιλάμε για τους πύργους του και τα παλιά σπίτια (όσοι έχετε παίξει Hotel, θυμηθείτε το L’etoile ή το Royal)

είτε για το σήμα-κατατεθέν του, το κάστρο.

Το κάστρο του Εδιμβούργου όπως φαίνεται από την Princess Street


Κυριακή μεσημέρι με ψιλόβροχο, η βόλτα από την Princess Street προς τον πολύχρωμο κήπο της Πινακοθήκης είναι απλώς θαυμάσια.

Φίλη της τέχνης πορεύεται προς την Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας…

…όπου και πρόκειται να θαυμάσει εκθέματα όπως αυτά, πάνω και κάτω

Αποκεί, η διαδρομή στον καταπράσινο ανηφορικό δρόμο που βγάζει στην είσοδο του κάστρου, είναι σπάνιο δώρο για τον επισκέπτη.

Μπορεί κανείς να κάθεται με τις ώρες σε ένα από τα δεκάδες παγκάκια του κήπου, που είναι αφιερωμένα στη μνήμη αγαπημένων ανθρώπων που δεν ζουν πια

Πάνω και κάτω: βόλτα μέσα στον κήπο, ανηφορίζοντας προς το κάστρο


Nemo me impune lacessit: η είσοδος του κάστρου

Η θέα απέναντι απ’την είσοδο

Κάστρο μέσα στο κάστρο

H θέα, από το κάστρο, ολόκληρου του Εδιμβούργου, είναι εξίσου σπάνια…

Το Εδιμβούργο από ψηλά

Η περιήγηση στο αχανές κάστρο είναι ένας τρόπος προσέγγισης της πυκνής ιστορικής διαδρομής της Σκωτίας και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με τις -αναμενόμενες- ισχυρές δόσεις ιμπεριαλιστικού μεγαλείου…

Το βρετανικό ιππικό εν δράσει (ή κάτι τέτοιο)

Σβάστικα και ιαπωνική σημαία, λάφυρα από τις μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 65 χρόνια μετά το τέλος του, η ιστορία του βρίσκεται παντού στη Σκωτία.

Στέψη του βασιλιά James της Σκωτίας

…όσο βέβαια και απλού κιτς (οφείλουμε να μη νιώθουμε μοναδικοί).

Στην είσοδο του κάστρου

Ταυτόχρονα, όμως, είναι και μια ευκαιρία οικείωσης μ’ ένα (μικρό, έστω) μέρος μιας ιδιαίτερα πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Αυτονοήτως λοιπόν, μια ακόμα εξέγερση του Γιαπωνέζου με τη φωτογραφική, που λέγαμε παραπάνω, είναι αναπόφευκτη.

Πάνω και κάτω: εσωτερική άποψη του κάστρου

Το μοναρχικό στέμμα (πάνω) και το διακριτικό της βασιλείας του Ιακώβου του Α’ (κάτω)

Από τη σκοτεινή και υγρή (μεσαιωνική) φυλακή του κάστρου

Πολλά απ’όσα είδατε παραπάνω δεν θα τα βλέπαμε/τε ποτέ, αν δεν ίσχυε ο νόμος της εντροπίας, σύμφωνα με τον οποίο, η έκρηξη ενός ηφαιστείου στην Ισλανδία μπορεί να καθηλώσει για μια εβδομάδα τα αεροπλάνα στη Σκωτία.

Κάπως έτσι, μια εβδομάδα παραπάνω με BBC 3 και Guardian, Risk, πίκλες και μπύρες Mc Ewan’s (αλλά και Glenn Miller, παρέα με τον Μάικ…), μάλλον δεν μας πήγε καθόλου -μα καθόλου- άσχημα. Λίγο ακόμα και θα μπαίναμε (κριτικά, βεβαίως), στην καμπάνια υποστήριξης του Clegg:

Έτσι κι αλλιώς, Εργατικούς δεν θα ψηφίζαμε με τίποτα (το NLR εξηγεί εδώ γιατί) και, αν μη τι άλλο, έχει ενδιαφέρον ένα κόμμα που φτάνει ως και το 30% στις δημοσκοπήσεις, ζητώντας να φορολογηθούν οι τράπεζες και οι πολυτελείς κατοικίες, να γυρίσουν τα βρετανικά στρατεύματα απ’το Αφγανιστάν και να μην εγκατασταθεί στη Βρετανία το πανάκριβο πυρηνικό Trident, να σταματήσει η βρετανική ξιπασιά ελέω Δευτέρου Παγκοσμίου και ο αντιευρωπαϊκός απομονωτισμός, να αμνηστευθούν οι «λαθραίοι» μετανάστες,  να ηττξθεί η ομοφοβία, να μην φυλακίζονται άνθρωποι για ποινές ως 6 μήνες και να αλλάξει ο απαράδεκτος εκλογικός νόμος, που δίνει τεράστιες πλειοψηφίες εδρών ακόμα και στο τρίτο σε ποσοστό κόμμα.

Ενδιαφέροντα όλα αυτά και θα τα παρακολουθούμε από μακριά. Υπάρχουν, όμως, και άλλα που, μέχρι την επόμενη επίσκεψη στο Κρέιλ, δεν θα μπορούμε να τα παρακολουθούμε και -κυρίως- να τα απολαμβάνουμε.

Ας είναι…


[1] Όσοι βρίσκετε συστάσεις σαν αυτές ανακόλουθες με τον εν γένει πολιτικό προσανατολισμό του Θεάτρου Δρόμου, φροντίστε απλώς να διαβάσετε αυτό

Μια …γενναία απόφαση

Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη

https://theatrodromou.files.wordpress.com/2010/04/554.jpg?w=200

Δημήτρης Ψαρράς, Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη. Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς, εκδόσεις Αλεξάνδρεια
Από την Εισαγωγή του συγγραφέα:
«Στις σελίδες που ακολουθούν θα μελετήσουμε το μόρφωμα του ΛΑΟΣ ως ένα φαινόμενο που, ενώ απασχόλησε ιδιαίτερα την κοινή γνώμη και τους πολιτικούς αναλυτές επί μία σχεδόν δεκαετία, κατά βάθος παραμένει ακόμα άγνωστο. Το εκ πρώτης όψεως παράδοξο αυτό γεγονός, ότι δηλαδή αντιμετωπίζουμε ως «άγνωστο» ένα κόμμα που είναι κατεξοχήν δημιούργημα της τηλεόρασης και από το πρωί ώς το βράδυ κυριαρχεί σε δελτία ειδήσεων, εκπομπές λόγου, τηλεπαιχνίδια, ριάλιτι και μεσημεριανάδικα, οφείλεται στο γεγονός ότι ο αρχηγός και τα στελέχη του έχουν κατορθώσει να λειτουργούν σε δύο παράλληλους τηλεοπτικούς κόσμους: στον κόσμο των τηλεοπτικών δελτίων και των πολιτικών εκπομπών των μεγάλων καναλιών από τη μια μεριά, και στον κόσμο του δικού τους καναλιού (Telecity και στη συνέχεια Τηλεάστυ) από την άλλη. Οι δύο αυτοί τηλεοπτικοί κόσμοι τέμνονται σε ορισμένα σημεία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται.

. . . Στο τέλος μιας διαδρομής με διακυμάνσεις, που τους οδήγησαν κάποιες στιγμές να ταυτιστούν ακόμα και με τις πιο αντιδημοκρατικές μορφές που πήρε η Ακροδεξιά στη μεταπολεμική Ελλάδα, οι ηγέτες αυτού του νέου κόμματος, μετά την επιτυχή είσοδό τους στο κοινοβούλιο το φθινόπωρο του 2007, επέλεξαν να ακολουθήσουν μια μετριοπαθή στάση όταν απευθύνονται στο εθνικό ακροατήριο και να σκληραίνουν όταν μιλούν στους «δικούς τους» Είναι η «στρατηγική του Δούρειου Ίππου», την οποία έχει επεξεργαστεί ο Γιώργος Καρατζαφέρης και την αναλύει με κάθε ευκαιρία στα στελέχη του κόμματός του και στους οπαδούς που δεν τον βλέπουν όσο «ριζοσπάστη» (δηλαδή ακραίο) θα επιθυμούσαν.»