Ο Παντελής Μπουκάλας για το ‘καλό κατευόδιο’ στον Αντώνη Καρκαγιάννη

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης
Ο Αντώνης Καρκαγιάννης

Πρώτη φορά σε τούτη την εφημερίδα το όνομα του Αντώνη Καρκαγιάννη πρέπει να γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1958, συνδεδεμένο με το όνομα του Μανώλη Γλέζου. Το έσχατο κείμενό του στην τελευταία σελίδα της «Καθημερινής» έμελλε να είναι μια ανοιχτή επιστολή προς τον Μανώλη Γλέζο. Μισόν αιώνα πριν, λοιπόν, εθνικώς υπερήφανη η Γενική Ασφάλεια ανακοίνωνε ότι «έθεσε τέρμα εις τας καταχθονίους προσπαθείας των κομμουνιστοσυμμοριτών των εισελθόντων εκ του Παραπετάσματος διά την ανασυγκρότησιν του κατασκοπευτικού δικτύου διά σειράς ενεργειών της διά των οποίων επέτυχε την σύλληψιν των κάτωθι».

Πρώτος ανάμεσα στους δεκατρείς «κάτωθι» ο Μανώλης Γλέζος, «στέλεχος του ΚΚΕ, οργανωτικός γραμματεύς της ΕΔΑ, διευθυντής της εφημερίδος “Αυγή”». Πέμπτος ο Αντώνιος Καρκαγιάννης, «φοιτητής της Νομικής, στέλεχος του παρανόμου εκδοτικού μηχανισμού του ΚΚΕ. Ούτος συνελήφθη εν πλω πλησίον της Κερκύρας, ενώ εταξίδευε την 6-11-58, εφωδιασμένος με πλαστόν αγγλικόν διαβατήριον υπό τα στοιχεία Στρατίδου Αποστόλου του Πέτρου εκ Κύπρου, διά το εξωτερικόν, όπου ώφειλε εντολή του ενταύθα κλιμακίου του Π. Γ. να συναντήση την ηγεσίαν του ΚΚΕ». Ολα τα βρήκαν οι ασφαλίτες, μόνο τα χαρτονομίσματα που είχε κρύψει στα παπούτσια των τακουνιών του η σύντροφός του, μαστόρισσα σε τσαγκαράδικο, δεν βρήκαν, αλλιώς θα τον βάραινε και η κατηγορία για παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος. Κι έτσι το Στρατοδικείο του επιδίκασε μόνο ένδεκα ετών κάθειρξη, πέντε ετών εκτόπιση στον Αγιο Ευστράτιο και εφτά ετών στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.

Με την Κύπρο δεν είχε σχέσεις ο «κατάσκοπος», αν εξαιρέσουμε τη σύλληψή του τον Μάρτιο του 1953 για τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις της αθηναϊκής νεολαίας υπέρ του κυπριακού απελευθερωτικού αγώνα. Αλλα νησιά τού είχε γράψει η ανελεύθερη μετεμφυλιακή Ελλάδα και η χούντα. Κρήτη (στο Καλάμι), Λέρος, Αίγινα, Γυάρος, Λευκάδα… Δεν πολυμιλούσε γι’ αυτά ο Αντώνης σε δικούς και φίλους, όπως δεν πολυμιλούσε κανείς από τους «χαοτικούς» αριστερούς που επέλεξαν τον δύσκολο τρόπο να νιώσουν την Αριστερά και να στοχαστούν γι’ αυτήν, κριτικά και αυτοκριτικά, μακριά από τη σιγουριά του ασάλευτου κόμματος και του αλάθητου δόγματος. Εχει πολλή εσωτερική μοναξιά και πολύ κόστος ο τρόπος αυτός, τόσο δυσνόητος και, βέβαια, αντεπαναστατικός, για τους μηρυκαστές τσιτάτων.

Οταν ξεκινούσε διορθωτής στο «Φως των Σπορ» (γι’ αυτό, ναι, καμάρωνε, σαν γαύρος που ήταν), δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα ’ρχόταν καιρός και θα κουβέντιαζε καθημερινά από τη στήλη του με χιλιάδες αναγνώστες, τις επιστολές των οποίων ασμένως δημοσίευε και όχι από τεμπελιά, όπως τον πειράζαμε. Αυτός ήταν ο τόνος του· κουβεντιαστός, με την αμεσότητα του προφορικού πολιτισμού που οι νεότεροι μόνο να την επινοήσουμε εκλογοτεχνισμένη μπορούμε. Η πολλή λογιοσύνη του σβηνόταν ομαλά πίσω από λέξεις απλές που επέτρεπαν στις προκλητικές ιδέες του να ακουστούν φυσικές. Λυπόταν φεύγοντας για τα τσιγάρα που δεν θα προλάβαινε να καπνίσει. Ανάβω ένα στη μνήμη του. Ακόμη ένα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη στήλη του Παντελή Μπουκάλα στην «Καθημερινή» στις 14 Μαϊου 2010

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: