Ανήκει η Τουρκία στην Ευρώπη;

Με αφορμή την έναρξη του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Ισταμπούλ, αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει (και) στη χώρα μας σχετικά με τον διεθνή ρόλο της Τουρκίας και τη νέα εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν (διά …χειρός Αχμέτ Νταβούτογλου), αναδημοσιεύουμε από τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής ένα παλιότερο κείμενο ομιλίας του Αχμέτ Ινσέλ που εκφωνήθηκε στη συνάντηση της ομάδας των Πρασίνων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τον Οκτώβριο του 2004. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 16.1.2005, σε απόδοση της Ιλεάνας Μορώνη. Ευχαριστούμε θερμά τον φίλο Στράτο Μπουλαλάκη που μας βοήθησε να το ανασύρουμε από το ηλεκτρονικό αρχείο της Αυγής, και του ευχόμαστε νά’ναι σιδερένιος!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η καρδιά της Ευρώπης που αντιστέκεται, χτυπάει στην Ισταμπούλ

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ – Το πρόγραμμα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 15ου ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για τον Λοβέρδο, το πιο λαμπρό αστέρι

Καταμεσής της κρίσης, γεννήθηκε ένα αστέρι. Το αστέρι ακούει στο όνομα Ανδρέας Λοβέρδος, μεσουρανεί στο χώρο του θεάτρου και διαπρέπει στον ρόλο του υπουργού Εργασίας. Η δεινότητά του στο σανίδι του θεάτρου είναι ανάλογη της νέας ποιότητας που κομίζει στο χώρο του θεάματος. Ο Λοβέρδος (κατά διαφόρους και «Λομβέρδος» – με μ, που μάλλον παραπέμπει σε Λομβαρδό, και προσδίδει στον καλλιτέχνη σπάνια εσάνς) δεν περιορίστηκε στο παρωχημένο κλασικό θέατρο, ούτε καν στριμώχτηκε στην ευκολία του θεάτρου δρόμου. Το αστέρι, περί του οποίου ο λόγος, λανσάρει το τελευταίο τρίμηνο ένα νέο είδος θεάτρου, το θέατρο-συνέντευξη Τύπου, που παίζεται ον κάμερα σχεδόν καθημερινά, ψυχαγωγώντας (ή ψυχοφθείροντας) το τηλεοπτικό κοινό, χαρίζοντας σπάνιες στιγμές συγκίνησης και θυμού για την ανάλγητη τρόικα, τον κακό λύκο και τα μυθικά τέρατα, με τα οποία ο πρωταγωνιστής δίνει καθημερινά μάχες που κόβουν την ανάσα -κι ας είναι, κατά κανόνα, ηττηφόρες…

Οι κακεντρεχείς κριτικές λένε ότι μια ματιά στο Μνημόνιο με το ΔΝΤ αρκεί για να ξέρει από πριν ο (τηλε)θεατής το σενάριο της παράστασης. Ακόμα κι έτσι, όμως, η αξία του ταλαντούχου ηθοποιού δεν αναιρείται: η κλάση του καλλιτέχνη αναδεικνύεται συνήθως στους πιο κοινούς και πολυφορεμένους ρόλους, που ανάλογα με το ταλέντο του απογειώνει ή καταβαραθρώνει.

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη στην «Καθημερινή» (29.6.2010)

Γιατί από την άποψη της δημοκρατίας, της οικολογίας και της αριστεράς, η «Δημοκρατική Αριστερά» μας αφήνει παγερά αδιάφορους

https://theatrodromou.files.wordpress.com/2010/06/mega_fotiskouvelis.jpg?w=300

O επικεφαλής της νεοσύστατης «Δημοκρατικής Αριστεράς» σε μια από τις οικείες του «ανατροπές»

Σχολιάζει ο Γιώργος Κυρίτσης στη σημερινή Αυγή (29.6.2010): « Είναι τόσο ευρύχωρο το συνοπτικό ιδρυτικό κείμενο της Δημοκρατικής Αριστεράς που μας χωράει όλους: Το κρέντο του νέου κόμματος «δημοκρατικός σοσιαλισμός – αριστερός ευρωπαϊσμός – μεταρρυθμιστική στρατηγική – οικολογική εγρήγορση» εμπεριέχει και συνθέτει όλα όσα λέει, όχι ο Συνασπισμός, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο δεύτερος θάνατος της Ρέιτσελ Κόρι

https://theatrodromou.files.wordpress.com/2010/06/rachelcorrie.jpg?w=200

Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία ακτιβιστών του Στολίσκου Αλληλεγγύης στη Γάζα από το ισραηλινό ναυτικό, ο δήμαρχος της Ηλιούπολης, Γιάννης Αναγνώστου, απαγορεύει την παρουσίαση της παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» στο δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης, διότι, όπως ο ίδιος δήλωσε, θεωρεί το ανέβασμα της συγκεκριμένης παράστασης «πολιτική κίνηση». Θυμίζουμε ότι η Ρέιτσελ Κόρι ήταν η 24χρονη Αμερικανή ακτιβίστρια που, ευρισκόμενη προ ετών σε αποστολή αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον ισραηλινό στρατό, προσπαθώντας να εμποδίσει την κατεδάφιση σπιτιού στη Γάζα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

«Ανανεωτικό» τίνος το νέο κόμμα;

Στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού, κατά την αποχώρηση από το 6ο Συνέδριο του κόμματος: η Σοφία Ανδριοπούλου περιχαρής, ο Γεράσιμος Γεωργάτος προβληματισμένος.

Στην «Αυγή» της 20ης Ιουνίου, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης αναφέρει 10 χαρακτηριστικά που, κατά τη γνώμη του, οφείλει να έχει ένα κόμμα όντως ανανεωτικό –αυτό δηλαδή που έφτιαξαν οι αποχωρήσαντες, υπό τον Φ. Κουβέλη, αναβιώνοντας την (βραχύβια) Ε.Α.Ρ της δεκαετίας του ’80. Αντιπαρερχόμενος την αποσύνδεση -οριστική και αμετάκλητη- της «ανανέωσης» από τα συμφραζόμενα του κομμουνισμού όπου ιστορικά ανήκει, αντιγράφω τα 10 σημεία του Χρυσοστομίδη, παρεμβάλλοντας ισάριθμα σχόλια:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ilan Pappe, Η Ιστορία της Σύγχρονης Παλαιστίνης

https://i2.wp.com/www.sek-ist.gr/EA/photos/books/book%20ilan%20pappe.jpg

Ilan Pappe, Η Ιστορία της Σύγχρονης Παλαιστίνης (μτφρ: Μαρία-Αριάδνη Αλαβάνου), Κέδρος, σελ. 447

Το 1897, το πρώτο Συνέδριο των Σιωνιστών στην Ελβετία θα διακηρύξει την ουτοπία του: ίδρυση, στην Παλαιστίνη, ενός κράτους για τους Εβραίους. Στη βρετανική καταγραφή του 1917, ο -αγροτικός, κυρίως- πληθυσμός της Παλαιστίνης υπολογίζεται σε 800.000: 650.000 μουσουλμάνοι, 80.000 χριστιανοί και 60.000 εβραίοι. Το 1947, έτος της Νάκμπα («Καταστροφή») για τους Άραβες, η σιωνιστική ουτοπία είναι πια μια πραγματικότητα, «χάρη» στην εθνοκάθαρση που εφαρμόζουν οι σιωνιστές έποικοι, την ανοχή των Βρετανών και, βεβαίως, τη θηριωδία του Ολοκαυτώματος που «νομιμοποιεί» ηθικά και πολιτικά το εγχείρημα.

Ο 54χρονος γερμανοεβραϊκής καταγωγής ιστορικός Ιλάν Πάπε ανήκει στο ρεύμα των Νέων Ιστορικών και δείχνει ότι μια «αντικειμενική» ιστορική αφήγηση δε σημαίνει εξίσωση θύτη και θύματος. Η κριτική του, εξάλλου, στην αποικιοκρατική πολιτική του Ισραήλ δεν είναι χωρίς κόστος: το 2007, ο Πάπε θα εξαναγκαστεί σε παραίτηση από το πανεπιστήμιο της Χάιφα, έχοντας υποστηρίξει δημόσια το ακαδημαϊκό μποϋκοτάζ στα ισραηλινά πανεπιστήμια.

Η αφήγηση του Πάπε είναι άμεση και ζωντανή και το βιβλίο του, που προ τριετίας εξέδωσε στα ελληνικά ο «Κέδρος», είναι ένας πολύτιμος οδηγός στην ιστορία της Παλαιστίνης από το 1856 μέχρι σήμερα.

Όταν ο Γκράμσι συνάντησε τον Πάρσονς

Με αφορμή πρόσφατο κείμενο του Γιάννη Βούλγαρη στα «Νέα», ο Χρήστος Σίμος εξηγεί γιατί ο πολιτικός επιστήμονας Βούλγαρης είναι πολύ λιγότερο συγγενής με τον Αντόνιο Γκράμσι (όπως θα ήθελε να πιστεύει) και πολύ περισσότερο με τον …Τάλκοτ Πάρσονς.

Η μεταφυσική του πολιτικού συστήματος

Το πρόσφατο άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη («Σηματοδότης του κενού στα αριστερά», Τα Νέα, 12/06/2010) σε σχέση με τις εξελίξεις στο Συνασπισμό αποτελεί μια πολύ σημαντική συμβολή στη συζήτηση για την ανανεωτική αριστερά εν μέσω κρίσης. Η παρέμβασή του είναι καλοδεχούμενη και αξίζει να συζητηθεί καθώς θέτει μια σειρά από πολιτικά, κοινωνικά και θεωρητικά ζητήματα για την αριστερά από μια σκοπιά εκτός αυτής βεβαίως, θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα.

Το κείμενο του Γ. Βούλγαρη επιχειρεί να δει τις εξελίξεις στον Συνασπισμό από την προοπτική του πολιτικού συστήματος. Η ηγεμονία των συστημικών αναλύσεων στην «καθ’ ημάς» Πολιτική Επιστήμη θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, καθώς ο κύριος όγκος εργασιών που παράγονται εντάσσονται στον δομολειτουργισμό του Πάρσονς και στους απογόνους του. Αξίζει επίσης να σημειωθεί σε αυτό το πεδίο εντάσσονται διάφορες προσεγγίσεις οι οποίες επιχειρούν να συνδυάσουν ένα κάποιο είδος μαρξισμού μαζί με τη συστημική προσέγγιση, αλλά το εν λόγω κείμενο δεν εντάσσεται σ’ αυτήν την κατηγορία. Για τον Γ. Βούλγαρη είναι προφανές πως η αριστερά οφείλει να λειτουργήσει με γνώμονα τη διάσωση και το συμφέρον του πολιτικού συστήματος, με τελικό σκοπό την έξοδο από την οικονομική κρίση. Γι’ αυτό πρέπει να κατανοήσει πως τα σκληρά μέτρα είναι «αναπόφευκτα» και ο δρόμος για την «ανάπτυξη» είναι ο μοναδικός. Το σχήμα αυτό, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, δεν χρήζει καμιάς πρωτοτυπίας. Η δομολειτουργιστική εμμονή στην ουδετερότητα του πολιτικού συστήματος πέρα κι έξω από κοινωνικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, το οποίο διαχειρίζεται με όρους management την κοινωνία (και εδώ η έννοια «διαχείριση» αποκτά κυριολεκτική σημασία) είναι γνωστή, όπως είναι γνωστό και το ότι η έννοια «σύστημα» για τη συγκεκριμένη θεωρητική παράδοση είναι δάνειο από την βιολογία και πως δεν πρόκειται για μεταφορά αλλά για κυριολεξία: οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν συστημική διάρθρωση πλήρως ομόλογη με τα οικοσυστήματα. Οτιδήποτε αμφισβητεί την ισορροπία, αυτομάτως εντάσσεται στην κατηγόρια του «αφύσικου» ή «ανώμαλου», ή είναι απλώς «ξεπερασμένο». Γι’ αυτό και είναι καθήκον της αριστεράς να ανταποκριθεί στις «φυσιολογικές» και «αναπόφευκτες» περιστάσεις και να υπερασπίσει ό,τι προστάζει η «εθνική αναγκαιότητα» ή «οι σύγχρονες εξελίξεις». Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε ότι στο στρατό η έννοια «πολιτική» απουσιάζει: υπάρχει μόνο η έννοια της «διοίκησης». Ό,τι συμβαίνει εμπίπτει στην κατηγορία του νόμου, των απαράβατων κανόνων και της ιεραρχίας. Τα υπόλοιπα είναι κολάσιμα και τιμωρούνται αυστηρά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο Μάνος σολάρει

Άρθρο με το οποίο υπερασπίζεται τις ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τα εργασιακά δημοσίευσε προχθές (24.6.2010) στην «Καθημερινή» ο Στέφανος Μάνος (ναι, ο πρώην βουλευτής-συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, που τον Δεκέμβρη του 2008 ζητούσε να κατέβει ο στρατός στους δρόμους). Στο θέμα των αποζημιώσεων των απολυμένων, ο πρώην υπουργός παίρνει ως παράδειγμα τους δημοσιογράφους και γράφει:

«Ένας δημοσιογράφος με πολυετή υπηρεσία και ετήσιες αμοιβές 70.000 ευρώ (5.000 μηνιαίως), αν απολυθεί από μια εφημερίδα που δεν πάει καλά (οι περισσότερες έχουν και θα έχουν μεγάλα προβλήματα), θα εισπράξει αποζημίωση 140.000 με το σημερινό καθεστώς και 90.000 (υπολογίζω τις αμοιβές της τετράμηνης προειδοποίησης) με το νέο καθεστώς. Λογικό λοιπόν είναι να διαμαρτύρεται και να προπαγανδίζει εναντίον των ρυθμίσεων Λοβέρδου«.

«Δεν ξέρουμε ποιους δημοσιογράφους ρώτησε και έμαθε ότι πληρώνονται 5.000 τον μήνα απο την εφημερίδα στην οποία δουλεύουν», σχολιάζει η Αυγή (25.6.2010). Και συνεχίζει: «Η ισχύουσα συλλογική σύμβαση εργασίας της ΕΣΗΕΑ πάντως έχει ως οροφή τα 3.737 ευρώ (κατα το 41ο (!) έτος εργασίας). Σίγουρα υπάρχουν δημοσιογράφοι, μεταξύ των γνωστών του κ. Μάνου, που βγάζουν πέντε χιλιάρικα το μήνα και περισσότερα. Τώρα πόσο αντιτίθενται και προπαγανδίζουν κατα των ρυθμίσεων Λοβέρδου, δεν έχουμε αντιληφθεί. Πιθανόν να διαμαρτύρονται κατ’ ιδίαν στον κ. Μάνο…».