«Ανανεωτικό» τίνος το νέο κόμμα;

Στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού, κατά την αποχώρηση από το 6ο Συνέδριο του κόμματος: η Σοφία Ανδριοπούλου περιχαρής, ο Γεράσιμος Γεωργάτος προβληματισμένος.

Στην «Αυγή» της 20ης Ιουνίου, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης αναφέρει 10 χαρακτηριστικά που, κατά τη γνώμη του, οφείλει να έχει ένα κόμμα όντως ανανεωτικό –αυτό δηλαδή που έφτιαξαν οι αποχωρήσαντες, υπό τον Φ. Κουβέλη, αναβιώνοντας την (βραχύβια) Ε.Α.Ρ της δεκαετίας του ’80. Αντιπαρερχόμενος την αποσύνδεση -οριστική και αμετάκλητη- της «ανανέωσης» από τα συμφραζόμενα του κομμουνισμού όπου ιστορικά ανήκει, αντιγράφω τα 10 σημεία του Χρυσοστομίδη, παρεμβάλλοντας ισάριθμα σχόλια:

Ας επιχειρήσουμε να φανταστούμε έναν δεκάλογο για ένα ιδανικό κόμμα που θα άρεσε στον υπογράφοντα.

1) Ένα κόμμα που θα έχει λυμένα τα προβλήματα με τα αρνητικά εκείνα γνωρίσματα της ιστορίας του παγκόσμιου κομουνιστικού και αριστερού κινήματος. Ο σταλινισμός δεν μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης για κανέναν σύγχρονο αριστερό – ούτε ως ιστορία, ούτε ως μέθοδος ούτε ως νοοτροπία.

— Έχει σημασία οι λέξεις να μη χάνουν το νόημά τους στο όνομα της τρέχουσας πολιτικής αντιπαράθεσης -αν όχι σκοπιμότητας. Αν σταλινισμός είναι ο οικονομισμός, ο «αριστερός» εθνικισμός, ο ασφυκτικός εναγκαλισμός κόμματος-εργατικής τάξης, η θεώρηση του σοσιαλισμού ως σιδηράς νομοτέλειας, η προσαρμογή της (μαρξιστικής) θεωρίας στα τρέχοντα και της συγκυρίας στη θεωρία, οι πολιτικές διώξεις και οι αιματηρές εκκαθαρίσεις πολιτικών αντιπάλων, ο Συνασπισμός δεν είχε και δεν έχει καμιά σχέση με τον σταλινισμό. Αν ως σταλινισμός νοείται -όπως εδώ- το εμπόδιο στην εκάστοτε μειοψηφία να διαχειρίζεται κατά το δοκούν τη δημόσια εικόνα του κόμματος, μετερχόμενη διαύλων ισχυρότερων, κατά τεκμήριο, από τα μέσα του κόμματος (αυτή είναι η περίπτωση των ιδιωτικών ΜΜΕ και της μιντιακής ‘πολιτείας’ των στελεχών του υπό ίδρυση κόμματος), τότε στο όνομα του αντισταλινισμού θα έπρεπε να προσχωρήσουμε στην αριστοκρατία και τη βαθιά περιφρόνηση της συλλογικότητας και της εσωκομματικής δημοκρατίας. Αυτό, όμως, δεν είναι με κανέναν τρόπο «ανανέωση».

2) Ένα κόμμα που θα έχει στα εμβλήματά του τις ιδέες του σοσιαλισμού με δημοκρατία, ένα κόμμα που δεν θα καλλιεργεί το «ταξικό μίσος», αλλά θα επιδιώκει τις ευρύτερες συναινέσεις. Ένα κόμμα μαχητικό, που όμως δεν θα παρεκκλίνει ποτέ και για τίποτα από το δημοκρατικό παιχνίδι.

–Η ρητορική του μίσους δεν υπήρξε ποτέ ρητορική, ούτε του Συνασπισμού, ούτε άλλης εκδοχής της Αριστεράς, εκτός βέβαια από τις οργανώσεις της αριστερής τρομοκρατίας. Ο δημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό, εν τούτοις, είναι δρόμος αντικαπιταλιστικός και περιλαμβάνει ρήξεις΄ ας μην ξεχνάμε τον Πουλαντζά. Αν με τον όρο ‘ευρύτερες συναινέσεις’ εννοούμε την οργάνωση της ηγεμονίας -τον κατεξοχήν, δηλαδή, ρόλο ενός κόμματος της Αριστεράς-, η ηγεμονία αυτή είναι ταξική: ας μην λησμονούμε (και) τον Γκράμσι, ας τον προστατεύσουμε από την όψιμη -και ανιστόρητη- «φιλελευθεροποίησή» του.

3) Ένα κόμμα στο οποίο η λέξη ρεφορμισμός δεν θα αποτελεί βρισιά, αλλά τίτλο τιμής. Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι στο κέντρο της δράσης ενός σύγχρονου αριστερού κόμματος.

— «Θέλω τόσες μεταρρυθμίσεις, που είμαι επαναστάτης», συνήθιζε να λέει ο Λουί Αλτουσέρ. Ποτέ στο Συνασπισμό δεν ισχυριστήκαμε ότι το δίλημμα επί του οποίου θα συγκροτηθεί μια σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά είναι το «επανάσταση ή μεταρρύθμιση»΄ όμως και πάλι σύμφωνα με τη θεωρητική μας παράδοση, η στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου δεν εξαντλούταν σ’ ένα άθροισμα μεταρρυθμίσεων, αλλά «προέβλεπε» και «προβλέπει» διαρθρωτικές αλλαγές και ρήξεις΄ σε τελική ανάλυση, την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας. Μεταρρυθμίσεις, λοιπόν, αλλά στο πλαίσιο ενός σχεδίου για το σοσιαλισμό -αλλιώς το τέρμα του δρόμου δε θά’ναι άλλο απ’τον Τρίτο Δρόμο, έναν μεταρρυθμισμό χωρίς μεταρρυθμίσεις.

4) Ένα κόμμα που θα υπερασπίζεται και θα εκφράζει τις πιο αδύναμες κοινωνικές τάξεις στις πόλεις και στην ύπαιθρο, χωρίς να γίνεται δούλος των συντεχνιακών διεκδικήσεων. Δεν γίνεται όποιος απεργεί να έχει και δίκιο, ή να αδιαφορεί για το γενικότερο καλό. Ένα κόμμα που δεν θα θυσιάζει την οικολογική του ευαισθησία λόγω κάποιων επιμέρους συμφερόντων, ακόμα κι όταν αυτά έχουν «λαϊκό» προφίλ.

— Η διάκριση συνδικαλισμού/συντεχνιασμού είναι κεκτημένη για την Αριστερά από τα χρόνια του Μαρξ και του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Τα τελευταία (τουλάχιστον) είκοσι από αυτά τα 160 χρόνια, το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι δεν είναι η μυωπική μικροϊδιοτέλεια των ηγεσιών τους, αλλά η διαίρεση των εργαζομένων και ο κατακερματισμός της εργατικής δύναμης, η κρατικοποίηση των συνδικάτων, η απαξίωση των αγώνων τους από κόμματα και ΜΜΕ, η δυσφήμηση των συνδικαλιστών ως ‘βολεψάκηδων’ και ‘ρετιρέ’ (ιδίως όταν απεργούν), η ενεργοποίηση ενός άθλιου κοινωνικού αυτοματισμού, σύμφωνα με τον οποίο οι απεργοί δεν στρέφονται κατά των αφεντικών τους ή των κυβερνώντων, αλλά «της κοινωνίας», οι αλλεπάλληλες απαγορεύσεις απεργιών με την ετικέτα ‘παράνομες και καταχρηστικές’, η επιστράτευση απεργών, οι επιθέσεις κατά συνδικαλιστών, με απεχθέστερη αυτή κατά της Κ. Κούνεβα. Το «ταξικό μίσος» (βλ. σημείο 2) υπάρχει, δρα και είναι ανθρωποβόρο: δεν είναι, όμως, εργατικό.Όσον αφορά την οικολογία που δεν λογαριάζει το πολιτικό κόστος, τι διαφορετικό έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν έμπαινε στο στόχαστροεπιχειρηματιών στο Ελληνικό ή τον Βοτανικό;

5) Ένα κόμμα που θα είναι αμείλικτο σε οποιουδήποτε τύπου διαφθορά. Που θα ελέγχει και θα ελέγχεται.

— Είναι αναγκαίο η Αριστερά να καταγγέλλει τον αμοραλισμό «απ’όπου κι αν προέρχεται», δεν είναι όμως δυνατό α) να μην υποδεικνύει την κερδοσκοπία ως την κατ’εξοχήν ανήθικη δραστηριότητα και το κέρδος ως ανήθικο εισόδημα (αυτό που έκανε, δηλαδή, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία πριν από μισό αιώνα), β) να μην υπογραμμίζει ότι η διαφθορά δεν είναι παρά η συνυπόσταση καπιταλιστικής εξουσίας και (αστικού) πολιτικού προσωπικού και γ) να μη στηλιτεύει τις προσπάθειες διάχυσης των ευθυνών για τη ‘συναίρεση’ αυτή, για τη συλλήβδην δηλαδή απαξίωση της πολιτικής και την έκπτωση των πολιτικών αυτών ζητημάτων σε «ύλη» του δικαστικού και παραπολιτικού ρεπορτάζ.

6) Ένα κόμμα που δεν θα θέλει να μένει μονάχα στην αντιπολίτευση. Στο πρόγραμμά του θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα συμμαχικών κυβερνήσεων – η μόνη διέξοδος από τον δικομματισμό σήμερα στην Ευρώπη.

— Όταν η «δυνατότητα» συμμαχικών κυβερνήσεων γίνεται λόγος ύπαρξης, ανεξαρτήτως συγκυρίας (όταν, δηλαδή, αποφεύγουμε να διακρίνουμε κυβέρνηση και εξουσία, τα ταυτίζουμε και πολιτευόμαστε βολονταριστικά -με τη virtu, αδιαφορώντας για τη fortuna), τα αποτελέσματα είναι αυτά του ΚΚ Γαλλίας και της ιταλικής Επανίδρυσης. Προκαλεί έκπληξη η αποφυγή κάθε αναφοράς και απολογισμού στα κεντροαριστερά εγχειρήματα που γνωρίσαμε -κι αυτή η παραγνώριση συγγενεύει επικίνδυνα με τον δογματισμό.

7) Ένα κόμμα με σύγχρονο πολιτικό λόγο. Ένα κόμμα που θα αντιμάχεται τον λαϊκισμό ακόμα και στις τάξεις του και δεν θα χαϊδεύει π.χ. τους νέους ακόμα κι όταν αυτοί καίνε βιβλιοθήκες.

— Είναι λυπηρό άνθρωποι της Αριστεράς να αδιαφορούν για τα γεγονότα και τα λεχθέντα: πόσες φορές, άραγε, θα χρειαστεί να υπενθυμίσουμε τις ανακοινώσεις του προέδρου του ΣΥΝ και του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη εβδομάδα της εξέγερσης; Για πόσο οι «ανανεωτές» της Αριστεράς θα αρνούνται ό,τι παραδέχτηκαν αστοί πολιτικοί και ΜΜΕ, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς -ότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν μια εξέγερση της ελληνικής νεολαίας; Και για πόσο ακόμα το πασπαρτού του «λαϊκισμού» θα υποκαθιστά τη σοβαρή πολιτική ανάλυση, ακριβώς στα πρότυπα που έχουν καθιερώσει διεθνώς γνωστοί και μη εξαιρετέοι νεοφιλελεύθεροι (δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί); Είναι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ ένα είδος ΛΑΟΣ; Πόσο χρήσιμος μας είναι ένας καθ’έξιν «αντιλαϊκισμός», όταν στο παρελθόν τα πιο διαφορετικά πολιτικά ρεύματα χαρακτηρίστηκαν από τους αντιπάλους τους «λαϊκιστικά»; Ας κρατήσουμε ότι, απέναντι σ’αυτήν την αντι-«λαϊκίστικη» αστυνομία της σκέψης, που δυσανασχετεί όταν ο «λαός» εξεγείρεται -ως έχει κάθε λόγο να κάνει- ενάντια στους κρατούντες,  ο Ετιέν Μπαλιμπάρ μιλά για την ανάγκη ενός ευρωπαϊκού λαϊκισμού΄ όσοι και όσες τον ακούσαμε την προηγούμενη εβδομάδα στο Πάντειο, θα χρειαζόμασταν υπεράνθρωπη προσπάθεια για να τον πούμε ‘αριστεριστή’.

O Γρηγόρης Ψαριανός σε ρόλο διασκεδαστή, στη σύσκεψη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, στο ξενοδοχείο Novotel (7.6.2010)

8) Ένα κόμμα που θα αντιμάχεται τους εθνικισμούς, αλλά δεν θα φοβάται να κάνει εθνική πολιτική.

— Πώς συμβαδίζει η υπεράσπιση των «αδύναμων κοινωνικών τάξεων» (βλ. παραπάνω) με την «εθνική πολιτική», με τρόπο που αυτή η τελευταία να μη σημαίνει συνθηκολόγηση, υποστολή του αντιεθνικισμού, ταξική συνεργασία, ετεροπροσδιορισμό της Αριστεράς -συμβολικά: δείπνα εθνικής σωτηρίας με επιχειρηματίες; Ποιες ήταν οι αντιεθνικιστικές πρωτοβουλίες που πήραν στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας την τελευταία τριετία (Μακεδονικό, ελληνοτουρκικά), αν εξαιρέσουμε τις όποιες σχετικές τηλεοπτικές τους εμφανίσεις;

9) Ένα κόμμα αντικομφορμιστικό, που θα αντιμάχεται κάθε πολιτικό, φυλετικό, κοινωνικό ή σεξουαλικό ρατσισμό.

Aνανέωση και αντικομφορμισμός…

–Συμβαδίζουν τα παραπάνω με μια «εθνική πολιτική»; Και πότε, αλήθεια, τα εγκατέλειψε αυτά ο Συνασπισμός; Δεν ήταν, άραγε, η Ανανεωτική Πτέρυγα που λόγω της εσωκομματικής σύγκρουσης αύξησε τις αποστάσεις με τα κινήματα αυτά ενάντια στους εν λόγω «ρατσισμούς»; Εξαντλείται, άραγε, ο αντικομφορμισμός στα κινήματα αυτά -σταματάει, δηλαδή, στο κατώφλι της Κουμουνδούρου, εκεί όπου διαωνίζονταν εξουσίες και αναπαράγονταν πολιτικές συμπεριφορές ταυτόσημες του κομφορμισμού;

10) Ένα κόμμα ικανό να λέει «συγνώμη, λάθος». Και που θα χειροκροτεί όσα καλά θα κάνουν οι αντίπαλοί του. Χωρίς κόμπλεξ.

— Μακάρι το υπό ίδρυση κόμμα να πει ‘συγγνώμη, λάθος’ και να αναθεωρήσει σύντομα την αντιπαλότητά του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί μέχρι στιγμής, αν κάποια πολιτική αντιπαλότητα επεδείκνυαν τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, αυτή αφορούσε, δυστυχώς, σχεδόν αποκλειστικά τον ‘εσωτερικό εχθρό’.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

5 Responses to «Ανανεωτικό» τίνος το νέο κόμμα;

  1. laskaratos says:

    Θέλω να σε συγχαρώ για τα σχόλιά σου.
    Αυτό που χαρακτηρίζει τους λεγόμενους Ανανεωτικούς, είναι οι καταχρηστικές τηλεοπτικές τους εμφανίσεις σε βάρος των συντρόφων τους, οι μικροαστικές τους μωροφιλοδοξίες, η περιφρόνηση της πλειοψηφίας, η απουσία προτάσεων, ο ασυγκράτητος κυβερνητισμός τους, η πολιτική τους δειλία σε ζητήματα εθνικισμού, ρατσισμού, σεξισμού κλπ
    Η ονομασία τους είναι ολότελα παραπλανητική.

    • Kύριε Λασκαράτο,
      Οι ‘αποσκευές’ των κατ’όνομα ανανεωτικών που αναφέρετε (όσο, βέβαια, και η ενοικίαση γραφείων στην πλ. Βικτωρίας από τον περασμένο Δεκέμβριο…), δικαιώνουν την άποψη ότι η αποχώρησή τους ήταν προδιαγεγραμμένη και αναπόφευκτη. Προσωπικά λυπάμαι μόνο για όσα είτε εγκατέλειψαν (ο αντιεθνικισμός είναι ένα από αυτά) είτε οικειοποιήθηκαν και, εν συνεχεία, νοηματοδότησαν στρεβλά΄ δεν αναφέρομαι παρά δευτερευόντως στο θυμό και -κυρίως- τη θυμηδία που μου προκαλούν μαθήματα μαρξισμού και ανανέωσης διά του Βήματος, από πολιτικά μεγέθη τύπου Ψαριανού.
      Όσον αφορά την πορεία του νέου τους εγχειρήματος, μένει να δούμε αν η ευγενική στήριξη των ΜΜΕ τους επιτρέψει να επιβιώσουν, οργανωτικά και πολιτικά, ως αυτοτελές σχήμα.

  2. μισκιν says:

    ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΥΒΕΛΗ ΙΣΧΥΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΝΤΙΛΑΝ ΤΟΜΑΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΠΑΡΜΑΝ: «ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΛΗΤΤΩ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ»…

  3. Πρίντσιος Στέφανος says:

    Απλούστατο ερώτημα, προβληματισμός: Μπορεί η νεοσύστατη Δημοκρατική Αριστερά να μας πει όχι δέκα αλλά ένα-δύο απτά πραγματάκια που να φέρουν τη σφραγίδα της, προς αριστερή-ταξική κατεύθυνση και ξέχωρα από όσα ευαγγελίζονται τα υπόλοιπα δημοκρατικά κόμματα; Οι γενικές έννοιες, όπως υπευθυνότητα, διαφάνεια, αξιοκρατία, ισονομία, εντιμότητα, σοβαρότητα κ.λ.π. υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Αν ξεφύγουμε λίγο από το ελληνικομπάχαλο θα δούμε ότι στον υπόλπιπο κόσμο υπάρχουν και ευημερούν συντηρητικά και δεξιά κόμματα αρχών, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα σε λόγια και σε πράξεις, με δημοκρατικότατες τακτικές, με κοινωνικά πργράμματα παροχών κ.α. Από την Αριστερά όμως, εκτός από όλα αυτά τα αυτονόητα, περιμένουμε αριστερά πράγματα, πράγματα δηλαδή ταξικά, που για να εφαρμοστούν θα πρέπει να έρθουν σε ρήξη, σε σύγκρουση με το υπάρχον σύστημα και όχι με την ρεμούλα, τη διαφθορά, τους αεριτζήδες, τους κλέφτες, τους κηφήνες κ.λ.π. που συνυπάρχουν σε όλες τις τάξεις και καταδικάζονται έτσι κιαλλιώς από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς. Το περίεργο στη Δ.Α. είναι ότι, ενώ δεν κατονομάζονται συγκεκριμένες ταξικές ρήξεις-αλλαγές με το κυρίαρχο σήμερα σύστημα (αυτό είναι στην ουσία το δύσκολο εγχείρημα της Αριστεράς) εύκολα όμως και με σαφήνεια κατονομάζονται ρήξεις με άκαιρα αιτήματα εργαζομένων, φωνακλάδηκες απαιτήσεις, λαϊκισμούς κ.α. ζητώντας συγχρόνως θυσίες και υπευθυνότητα από το λαό. Με λίγα και κατανοητά λόγια, η Δ.Α. αγωνίζεται για τον καλλωπισμό-ευπρεπισμό του υπάρχοντος δημοκρατικού συστήματος ή επιδιώκει συγκεκριμένες ταξικές αλλαγές και ρήξεις στα πλαίσια πάντα της Δημοκρατίας;

  4. Πρίντσιος Στέφανος says:

    ΕΡΩΤΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ: Δεν είναι τραγικό; Καθημερινά τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με «ειδήσεις» για τις συντάξεις και τα επιδόματα.
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΛΙΤ: Πρέπει να σας πω ότι είχα γράψει και στη Lifo ένα άρθρο- και είχα μαζέψει τις περισσότερες αντιδράσεις, αντιρρήσεις και ύβρεις απ’ ό,τι είχε ποτέ συνεργάτης του εντύπου- λέγοντας ότι θεωρώ πως η σύνταξη είναι κάτι το οποίο εμένα δε με ενδιαφέρει και δεν με αφορά καθόλου (δεν έχω άλλωστε καμία σύνταξη), για τον απλούστατο λόγο ότι η σύνταξη για μένα είναι κάτι ολέθριο. Τι σημαίνει σύνταξη, θα πάψω να εργάζομαι; Εγώ θέλω να εργάζομαι, θέλω να δουλεύω και την ημέρα που θα πεθάνω. Θέλω να πεθάνω επάνω στη δουλειά.Μου φαίνεται αδιανόητο να παρατήσω τη δουλειά μου και να αρχίσω να εισπράττω μία σύνταξη – θα αισθανόμουν βαθύτατα προσβεβλημένος αν μου συνέβαινε αυτό! Ε, καταλαβαίνετε τι άκουσα από όλους, όσοι ζουν για τη σύνταξή τους! (ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: