Εξτρεμισμός του κέντρου

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος επισημαίνει, σε άρθρο του στην Αυγή, την επιλεκτική ευαισθησία των φιλελεύθερων διανοούμενων ως προς τις ακραίες απόψεις (και πρακτικές) που αντιπαθούν, καθώς και την αντιστοίχησή τους προς τα, συγκλίνοντα στην ατζέντα της ακροδεξιάς, κόμματα του ‘μεσαίου χώρου’.

«Οι νεκροί της Μarfin κάηκαν από δολοφόνους ακροαριστερούς που είχαν εγκολπωθεί τα κηρύγματα της κ. Παπαρήγα, του κ. Τσίπρα και άλλων τέτοιων, το ίδιο ταυτόχρονα και ο αστυνομικός που πρόσφατα δολοφονήθηκε. Δεν θα ήταν σκόπιμο να προσφέρουμε στην κ. Παπαρήγα νεκρούς και τραυματίες σε μια βίαιη σύγκρουση που θα ξέφευγε από τον έλεγχο, για να μπορέσει να στήσει την αδιέξοδη πολιτική της».
Θ. Πάγκαλος, «Τα Νέα», Ιούλιος 2010.

Επιχειρώντας προ ημερών μια ερμηνεία των δημοσκοπικών αντοχών του ΛΑ.Ο.Σ, παρά τη συναυτουργία του στη θεραπεία-σοκ κυβέρνησης και ΔΝΤ, αναφερόμασταν μεταξύ άλλων στις «ευαισθησίες ενός ισχυρού στον δημόσιο λόγο πολιτισμικού φιλελευθερισμού, που σοκάρεται με τις ρατσιστικές κορόνες του ΛΑ.Ο.Σ, τον ανταγωνίζεται ωστόσο σε “ριζοσπαστισμό” απέναντι στην αριστερά, όσες φορές η τελευταία πολιτεύεται ως δύναμη ανταγωνιστική» (Εποχή, 2/5/2010).

Στο έξοχο άρθρο του «Οι νέοι φιλελεύθεροι» (Ελευθεροτυπία, 19/6/2010), ο Νικόλας Σεβαστάκης σκιαγραφεί με οξυδέρκεια τις ευαισθησίες αυτές, ανθρώπων «του λογοτεχνικού σιναφιού και του πολιτισμικού πεδίου, συγγραφείς, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους γνώμης [] από τη φιλελεύθερη αριστερά μέχρι τον “φωτισμένο” συντηρητισμό», που αναγνωρίζονται σε ιδέες και αξίες όπως «ο υπεύθυνος ατομικισμός, η καταγγελία του μεγάλου κράτους, η αντίθεση στα άκρα και στους “εξτρεμισμούς”». Στο σημείωμα αυτό θα προσπαθήσω να δείξω ότι οι φιλελεύθεροι για τους οποίους συζητάμε: α) είναι μάλλον επιλεκτικοί ως προς τις ακραίες απόψεις και πρακτικές που αντιπαθούν και β) ο φιλελευθερισμός τους αντιστοιχεί σε μια τάση που θα ονόμαζα «εξτρεμισμό του κέντρου» (ο όρος ανήκει στο Νέγκρι), μια τάση που συνδιαμορφώνουν το ΠΑΣΟΚ, αυταρχικό και απονομιμοποιημένο κόμμα του κράτους, ο καρατζαφερικός «Συναγερμός» (αναβαπτισμένος και από τα δύο κόμματα εξουσίας, χάρη στη στήριξη που αόκνως τους παρέχει) και πολιτικοί στο κλίμα τού υπό ίδρυση κόμματος Μπακογιάννη.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Σε περσινό άρθρο στα «Ενθέματα» (10/4/2009), ο Γιώργος Φουρτούνης, αναφερόμενος στις πολλαπλασιαζόμενες επιθέσεις εναντίον του ακαδημαϊκού ασύλου, σημείωνε ότι οι αμφισβητίες του τσουβαλιάζουν αυθαίρετα, από καταστροφές και βιαιοπραγίες μέχρι συλλήβδην τις καταλήψεις, τα κάνουν όλα «καταχρήσεις του ασύλου» και, στο όνομα των «καταχρήσεων», ζητούν την κατάργηση του ασύλου. Η ευκολία με την οποία συμβαίνουν αυτά, είχε πρόσφατα μια εξαίρεση: τις πολυήμερες βιαιοπραγίες μεταξύ φοιτητών της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ μέσα και γύρω από τη Νομική της Αθήνας, στο φόντο των φετινών φοιτητικών εκλογών. Επρόκειτο για έκτροπα (και όχι για απόψεις), με τα οποία, αν δεν κάνω λάθος, ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά οι εφημερίδες της αριστεράς, μολονότι υπήρξε σχετικό οπτικοακουστικό υλικό από τις ανδραγαθίες των νέων του «μεσαίου χώρου» -και μολονότι δεν ήταν η πρώτη φορά.

Αν αυτά αφορούν πρακτικές, μάλλον «λογικά» ο φιλελευθερισμός, περί του οποίου ο λόγος, δεν βρήκε έστω μια κουβέντα να πει για απόψεις υπέρ της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης που διαβάσαμε σε πόρταλ και έντυπα -και είχαμε, βεβαίως, ξανακούσει τον Δεκέμβρη του 2008 από «έγκριτους» δημοσιογράφους. Κατά την ίδια λογική και αφήνοντας ασχολίαστες πρακτικές τέτοιες και άλλες (όπως π.χ. ο αποκλεισμός του ΚΚΕ από Μέσα Ενημέρωσης, με το επιχείρημα ότι κινείται εκτός συνταγματικού τόξου…), πανεπιστημιακός, εμφορούμενη από τις ιδέες και τις αξίες του εν λόγω φιλελευθερισμού, παρατηρούσε ότι ο ριζοσπαστισμός, δηλαδή το άλλο όνομα της «υπονόμευσης της δημοκρατικής τάξης» (!), στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ -που κατάντησε κόμμα διαμαρτυρίας- σημαίνει την ανάσυρση από το περιθώριο ομάδων διαμαρτυρίας και, κατά συνέπεια, τη λείανση του εδάφους για τον εξτρεμισμό, άρα και φαινόμενα όπως η τριπλή δολοφονία της 5ης Μαΐου… («Η Δεξιά, η Αριστερά και το μοντέλο του λουτήρα», Ελευθεροτυπία, 26/5/2010).

Δεν ενοχλούν όλοι οι οι εξτρεμισμοί -λεκτικοί και μη. Κανείς «αντιλαϊκιστής» δεν φάνηκε να προβληματίζεται τι είδους δυνάμεις «οργανώνονται» και ανασύρονται από το περιθώριο, όταν οι φίλοι και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, ψάχνοντας στις 31/5 την επίσημη άποψη του κόμματός τους για τις κινητοποιήσεις των ναυτεργατών, διάβαζαν στην επίσημη ιστοσελίδα του: «Μεταφερόμενοι φοιτητές που παριστάνουν τους ναυτεργάτες […] Η ξεφτίλα και η ανευθυνότητα δεν έχουν πλέον όρια για τους πρώην αριστερούς ψάλτες του Καραμανλή. Οι πρώην αριστεροί ψάλτες του Καραμανλή έχουν αναλάβει εργολαβικά την υπονόμευση του ελληνικού τουρισμού. Έλεος πια. Έλεος».

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: