Το οικοδόμημα τρεκλίζει

 

Στην Ελλάδα, η επιβολή περιοριστικών όρων και χρηματικής εγγύησης σε έναν από τους στενότερους συνεργάτες του (κεντροδεξιού) πρώην πρωθυπουργού, είναι το πιο πρόσφατο επεισόδιο ενός σκανδάλου που, εκτός από την βαθιά παρακμή της ΝΔ (που το 2004 νικούσε, με σημαία την ηθική, τον «αρχιερέα της διαπλοκής») σηματοδότησε και το τέλος της πολιτικής για τον Θ. Ρουσσόπουλο, το «νούμερο δύο» της κυβέρνησης Καραμανλή. Μολονότι τα δημοσιεύματα που εμπλέκουν τον τελευταίο πολλαπλασιάζονται, ο πρώην πρωθυπουργός παραμένει, για την ώρα, αλώβητος.

Εκτός πολιτικής, και στην αρμοδιότητα του δικαστικού μηχανισμού, έχουν τεθεί επίσης οι βασικοί συνεργάτες του (σοσιαλδημοκράτη) προηγούμενου πρωθυπουργού για την εμπλοκή τους σε άλλο οικονομικοπολιτικό σκάνδαλο που, όπως και το προηγούμενο, έβλαψε μεν το δημόσιο συμφέρον, ωφέλησε ωστόσο, εκτός από τους ίδιους, και τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, ο επικεφαλής κόμματος και κυβέρνησης της περιόδου εκείνης δεν έχει ακόμα κληθεί από τους αρμόδιους δικαστικούς λειτουργούς.

Στην Ιταλία, η αποκάλυψη της παρακρατικής οργάνωσης Π3, που στόχευε στον έλεγχο των εργολαβιών και των κρατικών θεσμών, οδήγησε στην παραίτηση του υφυπουργού Οικονομικών, Νικόλα Κοζεντίνο. Ο μεγαλοεπιχειρηματίας πρωθυπουργός που συγκυβερνά με την ακροδεξιά, κατηγορείται ανοιχτά από τον Τύπο ως ο «Καίσαρας», αρχηγός κράτους και παρακράτους ταυτόχρονα – για την ώρα, ωστόσο, παραμένει στη θέση του.

Στη Γαλλία, η 87χρονη Λιλιάν Μπετανκούρ, κληρονόμος της L’Oreal και πλουσιότερη γυναίκα της χώρας, παρέδιδε στον νυν πρωθυπουργό φακέλους με χρήματα για την προεκλογική εκστρατεία του 2007, χρονιά που ο Ν. Σαρκοζί ανήλθε στον προεδρικό θώκο ως αυτοδημιούργητος και αμέμπτου ηθικής δεξιός. Ο υπουργός Εργασίας Ερίκ Βερτ (που χάρη στο μικρο-κόμμα του «Ενωση Στήριξης του Εργου του Ερίκ Βερτ» μπορούσε να παίρνει και ο ίδιος ένα μέρος από τα 390.000 ευρώ που εκταμιεύθηκαν από την Μπετανκόυρ πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2007 και δόθηκαν σε μικρο-κόμματα) παραιτήθηκε από τη θέση του ταμία του κυβερνώντος UΜΡ, ιδιότητα με την οποία παραλάμβανε τους φακέλους με τα χρήματα. Όμως, παρά το γεγονός ότι στο σκάνδαλο Μπετανκούρ εμπλέκεται πλέον και η σύζυγος του πρωθυπουργού Κ. Μπρούνι, ο ίδιος παραμένει στη θέση του, τουλάχιστον για την ώρα.

***

Το πρώτο και πιο προφανές συμπέρασμα με βάση τα παραπάνω είναι ότι η δήθεν μοναδικότητα της ελληνικής διαφθοράς αποτελεί έναν ακόμα τόμο στη βιβλιοθήκη με τα λαϊκά παραμύθια που κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να παίρνουμε στα σοβαρά. Ο δράκος της διαφθοράς δεν είναι Έλληνας, ούτε Ιταλός, ούτε Γάλλος, όσο κι αν οι γονείς του -αστικό πολιτικό προσωπικό και επιχειρηματίες- ορκίστηκαν άπειρες φορές στο όνομα του Γάλλου πολίτη, του ιταλικού λαού, της ισχυρής Ελλάδας κ.ο.κ.

Επιπλέον, όσο κι αν είναι προφανείς οι ατομικές ευθύνες των εμπλεκόμενων, ο περί ου ο λόγος δράκος δεν φυσικό πρόσωπο. Είναι σύστημα κοινωνικών σχέσεων: συμπράττουν πολλοί για να γεννηθεί και να μεγαλώσει και επωφελούνται πολλοί και σε πολλά επίπεδα (ποτέ όμως όλοι) από την ύπαρξή του· αυτό μαρτυρά, άλλωστε, και η ευκολία με την οποία οι παλιοί πρωταγωνιστές δίνουν τη θέση τους στους καινούριους, ώσπου και οι διάδοχοι να ξεχαστούν, ακριβώς όπως οι αναλώσιμοι προκάτοχοί τους.

Ένα λιγότερο προφανές συμπέρασμα έχει να κάνει με την διπλή αυτονόμηση, από τη μια της εκάστοτε κυβέρνησης από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, και από την άλλη των μηχανισμών των κομμάτων εξουσίας από την κομματική βάση.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, απολύτως ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι, με όποια κοινοβουλευτική σύνθεση, οι εκάστοτε «κορυφές» του κράτους παραμένουν ατσαλάκωτες, όσο σοβαρές κι αν είναι οι ευθύνες που έχουν για τον βίο και την πολιτεία του δράκου, ως εκ της θέσης τους.

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, «στις σύγχρονες δικομματικές δημοκρατίες», σημείωνε προ ημερών ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, «παρ’ όλη τη φιλολογία περί συμμετοχής, τα κόμματα δεν μπορούν να αντέξουν την ουσιαστική συμμετοχή των μελών, γιατί πρέπει να βρεθούν συναινέσεις και να συσκοτιστούν οι ταξικές αντιθέσεις»· τα μέλη δεν ασκούν κανέναν έλεγχο στα κομματικά ταμεία, η συμμετοχή τους στα οικονομικά των κομμάτων είναι αμελητέα μπροστά στις ανάγκες και τις δυνατότητες που έχουν αναφανεί τις τελευταίες δεκαετίες για τα κόμματα εξουσίας, ο ρόλος του ψηφοσυλλέκτη έχει πλέον ανατεθεί στους ειδικούς της επικοινωνίας και τα ΜΜΕ σε βάρος των κομματικών οργανώσεων, οι δε καμπάνιες «έντασης κεφαλαίου» έχουν διαδεχτεί οριστικά τις εκστρατείες «έντασης εργασίας», ώστε τελικά τα κομματικά μέλη να μη διαφοροποιούνται σε τίποτα από τους απλούς ψηφοφόρους και ο φαύλος κύκλος ‘αποστασιοποίηση μελών-αυτονόμηση μηχανισμών-μη νομιμοποίηση κομμάτων’ να κυκλώνει απειλητικά τις κομματικές δημοκρατίες. Όλα αυτά δε, σε εκκωφαντική παραφωνία με την μόνη Μεγάλη Υπόσχεση που, στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού, έδιναν μονότονα τα κόμματα εξουσίας, αυτήν δηλαδή της Χρηστής Διαχείρισης. Όχι λιγότερο σημαντικό: καθώς η σύγκλιση κεντροαριστεράς-κεντροδεξιάς αναδείκνυε ως μοναδικό σχεδόν επίδικο την τιμιότητα των κυβερνώντων (στην άσκηση της ίδιας πολιτικής), η ηθικοποίηση της πολιτικής και, συνακόλουθα, η διάψευση της Υπόσχεσης, έδωσαν αυτά τα χρόνια την ώθηση στην ακροδεξιά να πολιτεύεται ως η μόνη άσπιλη μεταξύ φαύλων, εκπρόσωπος ενός Τρίτου Δρόμου ανάμεσα στους εκάστοτε δύο μνηστήρες της εξουσίας. Αθροιζόμενα, πρόκειται για τα συστατικά μιας κρίσης της πολιτικής, το μείγμα της οποίας γίνεται εκρηκτικό, όσο η οικονομική κρίση πολλαπλασιάζει επιτακτικά ερωτήματα και η διαχείρισή της συρρικνώνει τις απαντήσεις.

Το οικοδόμημα τρεκλίζει, λοιπόν. Και δυστυχώς για τους αρχιτέκτονές του, δεν τρεκλίζει μόνο στην Ελλάδα: τρεκλίζει όπου στον κόσμο τα κόμματα μεταβλήθηκαν σε μικρά κράτη, κατ’εικόνα και ομοίωση του θηράματός τους, μπλέκοντας επικίνδυνα τον οικονομικό μηχανισμό του κράτους και τις υποθέσεις του δικού τους οικονομικού μηχανισμού και παραχωρώντας όλο και περισσότερη εξουσία σ’ ένα υπερκινητικό κεφάλαιο που δεν έμαθε να ακούει ποτέ «όχι», με αποτέλεσμα σήμερα να αξιώνει να επιβάλλεται χωρίς καν πολιτική διαμεσολάβηση: αυτό είναι το ΔΝΤ.

Τα καλά νέα, λοιπόν, είναι ότι το οικοδόμημα τρεκλίζει: γιατί σ’αυτήν ακριβώς την κορύφωση της επιθετικότητάς του, υπονομεύει τους μηχανισμούς εκείνους που διασφαλίζουν την μακροπρόθεσμη αναπαραγωγή της εξουσίας του. Η ωμή, εγωιστική επιβολή του δεν μπορεί να γίνεται επί μακρόν ανεκτή, καθώς απειλεί ανοιχτά την επιβίωση όσων, εκ των πραγμάτων, δεν αρκούνται πια στη Χρηστή Διαχείριση της εξόντωσής τους.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: