Στράτευση μέχρι παραλογισμού: «Δημόσιος ΟΣΕ ή καλύτερο Πανεπιστήμιο;»

Οι Ελληνες πολίτες καταλαβαίνουν πως κάθε εκατομμύριο ευρώ που πηγαίνει στη μαύρη τρύπα του ΟΣΕ στερεί από τα παιδιά τους καλύτερα πανεπιστήμια και από τους ίδιους σύγχρονα καλοδιοικούμενα νοσοκομεία.

Το απόσπασμα είναι από το κύριο άρθρο της Καθημερινής της 1ης Αυγούστου. Δεν πρόκειται, με άλλα λόγια, ούτε για άρθρο γνώμης ούτε για δήλωση πολιτικού, αλλά για ένα μνημείο – στράτευσης στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που προβλέπει το Μνημόνιο και, ταυτόχρονα, θατσερικής ιδεολογικής επένδυσής του με όρους κοινωνικοπολιτικής διαίρεσης: ή με το Μνημόνιο και την ιδιωτικοποίηση (και) του ΟΣΕ, ή εναντίον των καλύτερων πανεπιστημίων  για τη νέα γενιά και των καλύτερων νοσοκομείων για τους γονείς της.

Αυτά είναι όσα υποστηρίζει ρητά η εφημερίδα. Αυτά όμως, μαζί με όσα αποσιωπά, εγείρουν ορισμένα απλά ερωτήματα:

1. Πώς σχετίζεται η ιδιωτικοποίηση με τη βελτίωση πανεπιστημίων και νοσοκομείων; Ποιος θα εγγυηθεί ότι αυτή η ιδιωτικοποίηση θα σημάνει καλύτερα πανεπιστήμια και νοσοκομεία, ενώ όλες οι προηγούμενες δεν είχαν αυτό το αποτέλεσμα;

2. Έστω ότι αφαιρείται ο ΟΣΕ από το -ήδη συρρικνωμένο- σύνολο της δημόσιας ιδιοκτησίας. Τι ιδιοκτησίας θα είναι, με τη σειρά τους, αυτά τα καλύτερα πανεπιστήμια και τα πιο σύγχρονα νοσοκομεία; Δημόσιας; Ιδιωτικής; Η μέχρι σήμερα μη ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ θα μπορούσε, άραγε, να αναγνωριστεί ως η μείζον κακοδαιμονία πανεπιστημίων και νοσοκομείων, ώστε τα δύο να σχετίζονται; Και αν είναι ιδιωτικής ιδιοκτησίας, πώς άραγε ωφέλησαν τα κάθε λογής ιδιωτικά τα κάθε λογής (μέχρι σήμερα) δημόσια; Δεδομένης της διαρροής από ιδιωτικούς προς δημόσιους οργανισμούς, που σχετίζεται με την οικονομική κρίση, πόσο σώφρων είναι μια επιλογή ιδιωτικοποίησης για όλους αυτούς τους οργανισμούς;

3. Πώς και εξαιτίας ποιων ο δημόσιος ΟΣΕ έγινε μια μαύρη τρύπα; Κατονομάζονται, βεβαίως, παρακάτω οι «πελατειακές σχέσεις» και οι «σκληρές συντεχνίες», όπως σε μια σειρά από δημόσιους οργανισμούς. Όμως,

4. Έναντι ποιου αντιτίμου στήθηκαν τα πελατειακά δίκτυα (και) εκεί; Με άλλα λόγια, αν αυτο που κέρδισαν οι «πελάτες» είναι μάλλον προφανές, τι  είναι αυτό που κέρδισαν οι πάτρωνες; Και πώς οι μέχρι πρότινος πάτρωνες είναι δυνατόν να ηγηθούν σήμερα της κάθαρσης;

5. Έστω ότι η κακοδαιμονία (που «επιτάσσει» την ιδιωτικοποίηση) ενός ακόμα δημόσιου οργανισμού είναι οι «συντεχνίες» του. Τι διαφοροποιεί μια συντεχνία από ένα σωματείο που υπερασπίζεται τα μέλη του και τα συμφέροντά τους απέναντι στην εργοδοσία; Στο νέο καθεστώς (ιδιωτικός ΟΣΕ), τι είδους σωματεία θα υπάρχουν – αν εξαιρέσουμε, βεβαίως, ότι δεν θα είναι συντεχνιακά;

6. Γιατί άραγε δεν θα μπορούσε να εξυγιανθεί ο ΟΣΕ -και κάθε ΔΕΚΟ, βεβαίως- και να παραμείνει υπό δημόσια ιδιοκτησία;

7. Ακόμα κι αν πιστέψουμε ότι η ιδιωτικοποίηση σημαίνει εξυγίανση και κοινωνική πρόοδο (βλ. καλύτερο Πανεπιστήμιο, καλύτερο νοσοκομείο), τι είδους εξυγίανση θα προκύψει για τα δικαιώματα και τα εισοδήματα των εργαζομένων στον ιδιωτικοποιημένο ΟΣΕ και, από τη σκοπιά των χρηστών των υπηρεσίων του οργανισμού, σε ποια γεωγραφική έκταση, ποια τιμή και ποια ποιότητα θα παρέχονται οι υπηρεσίες αυτές στους πολίτες -και δη εκεί που μέχρι σήμερα αυτές δεν απέδιδαν κέρδος;

8. Μέσω ποιας λογικής διαδρομής οι «συντεχνίες»-συνδικαλιστές του ΟΣΕ κατέκτησαν τη θέση του μοναδικού, εν τούτοις ακατανίκητου  αντιπάλου δέους στους πολίτες; Δεν υπάρχουν, άραγε, πολίτες που να θέλουν να μην ιδιωτικοποιηθεί ο ΟΣΕ; Γιατί η δική τους άποψη είναι εκ των προτέρων μη μετρήσιμη;

9. Εν τέλει, τι είδους κοινωνικές σχέσεις -αν όχι το ανθρωποφαγικό «όλοι εναντίον όλων»- ορίζει ο διαχωρισμός της κοινωνίας ανάμεσα σε «συντεχνίες», που θέλουν ΟΣΕ υπό δημόσια ιδιοκτησία, και πολίτες, που θέλουν καλύτερο Πανεπιστήμιο και νοσοκομείο; Γιατί, άραγε, η διαχωριστική γραμμή να μην είναι ‘υπέρμαχοι του υγιούς δημόσιου ΟΣΕ, του καλύτερου δημόσιου Πανεπιστημιου και του καλύτερου δημόσιου νοσοκομείου‘ (από τη μια) και ‘ εν γένει πολέμιοι του δημοσίου που εμβληματοποιούν την απαξίωσή του προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων‘ (από την άλλη);

10. Τελευταίο, αν και όχι έσχατο. Ποιος άραγε διαπλάθει τον λόγο του άλλου -η πάλαι ποτέ φιλελεύθερη Καθημερινή ή ο ακροδεξιός «Συναγερμός» του Καρατζαφέρη, όταν ο τελευταίος δηλώνει για τις ΔΕΚΟ: «Τα αυτονόητα επιτάσσει η εισήγηση της Τρόικα (…) ας όψονται όλοι αυτοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που για πελατειακούς λόγους, φόρτωναν, φόρτωναν και τελειωμό δεν είχαν, τις ΔΕΚΟ με «ημετέρους»»;

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: