Κυκλοφόρησε το 90ο τεύχος της Ουτοπίας

Το 90ο τεύχος της Ουτοπίας είναι ήδη διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία. Μια «γεύση» από τα περιεχόμενά του μπορείτε να πάρετε από εδώ, αλλά και στο απόσπασμα από το σημείωμα της Σύνταξης που ακολουθεί:

[O]ι έννοιες του λαού και του λαϊκού προκαλούσαν πάντα αμηχανία στις επιστήμες που ασχολήθηκαν μαζί τους, ενώ από την άλλη πλευρά οι ποικίλες ευφημιστικές ή ιδεολογικές χρήσεις του όρου είχαν ως συνέπεια, όπως παρατηρούσε, στο Γλώσσα και συμβολική εξουσία, ο Πιερ Μπουρντιέ, «οι εκφράσεις που περιέχουν το μαγικό επίθετο «λαϊκός» [να] προστατεύονται από τον έλεγχο, και αυτό γιατί οποιαδήποτε κριτική ανάλυση μιας έννοιας που από κοντά ή από μακριά άπτεται του «λαού» διατρέχει τον κίνδυνο να ταυτιστεί με συμβολική επίθεση κατά της πραγματικότητας που δηλώνει». Αναπόφευκτο λοιπόν ήταν η έννοια να έχει δεχθεί ποικίλες προβολές, διεκδικήσεις και αποικιοποιήσεις ιδεολογικού, πολιτικού και επιστημονικού χαρακτήρα.
Ταυτόχρονα, η εδραίωση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, το πέρασμα από την προφορικότητα στην εγγραμματοσύνη και η βαθιά μετάλλαξη των δυτικών κοινωνιών στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα, συνεπαγόταν καθοριστικές και ποικίλες αλλαγές στους τρόπους και στις μορφές με τις οποίες εμφανίζεται το «λαϊκό» (έξεις, γλώσσα, τελετουργίες, γιορτές, ψυχαγωγία, δόμηση του χώρου, σχέσεις με τον φυσικό, βιολογικό και ιστορικό χρόνο, κ.ο.κ.). Αυτές οι ιστορικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της υλικής και πολιτισμικής ζωής, άλλαξαν επίσης και τον τρόπο που η κυρίαρχη ιδεολογία αντιμετώπιζε τον τρόπο ύπαρξης και εμφάνισης του λαϊκού. Έτσι, ενώ παλιότερα ευρείες ζώνες του λαϊκού πολιτισμού (πάντα υποτελούς αλλά με ποικίλες φύτρες αντίστασης και μια, εν μέρει, αντιπολιτευτική -προς την επίσημη και κυρίαρχη – σκέψη και ιδεολογία), αφήνονταν στον πρωτογονισμό τους, στο περιθώριο, στην εξωτική τους προσέγγιση, ή, για να το πούμε μπαχτινικά, στη «δεύτερη ζωή» τους, η καινούρια ιστορική αρχιτεκτονική οδηγεί τις παλιότερες τοπικές ή εθνικές λαϊκές παραδόσεις στην έκπτωση, στην τυποποίηση, στην πειθάρχηση, στη μεταλλαγή τους και, εν τέλει, στην αναγκαστική ή υποχρεωτικά συναινετική ένταξή τους στο χρόνο και στο χώρο του κεφαλαίου και των αναγκών του.
Το σημερινό αφιέρωμα διερευνά τον τρόπο ύπαρξης (ή ανυπαρξίας) του λαϊκού στις μέρες μας, τα πιθανά στοιχεία ετερολογίας του, καθώς και τους όρους και τις προϋποθέσεις που μπορούν να μετατρέψουν αυτή τη δυνάμει ετερολογία σε συνειδητή και συγκροτημένη ετεροπραξία.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: