Το δικαίωμα στην αντικαπνιστική υστερία

Μια από τις άθλιες φωτογραφίες που «κοσμούν» τα πακέτα τσιγάρων στη Βρετανία.

Δύο μέρες μετά την απαγόρευση του καπνίσματος σε εστιατόρια και μπαρ της Γαλλίας από τον Σαρκοζί, αρχές Γενάρη του 2008, ο Εκόνομιστ σχολίαζε ότι η χώρα όπου το ’68 πρωτοδιατυπώθηκε το «Απαγορεύεται το απαγορεύεται«, γινόταν πολύ πιο περιοριστική απ’όσο κανείς θα μπορούσε να προβλέψει. Συνέχιζε δε ειρωνικά: «Προς τι λοιπόν η φωτογραφία στο Paris-Match τα Χριστούγεννα, με τον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί να ξεφυσάει το τσιγάρο του πίσω από το γραφείο του στα Ηλύσια Πεδία; Το κάπνισμα απαγορεύεται με νόμο σε όλα τα γραφεία από τον Φεβρουάριο του 2007. Μάλλον όμως τα  Ηλύσια δεν είναι γραφείο με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά παλάτι. Και καθώς ο νόμος δεν αποσαφηνίζει τους κανόνες για τα παλάτια, το να καπνίζεις στο σπίτι σου δεν απαγορεύεται – το εν λόγω είναι, επί του παρόντος, το δικό του. Στην περίπτωση αυτή, λοιπόν, η ευχέρεια με την οποία φωτογραφίζεται ο Σαρκοζί στο σπίτι του καπνίζοντας, δεν είναι κίνηση ανυπακοής, αλλά μάλλον ένδειξη αλληλεγγύης προς την αδελφότητα των καπνιστών«.

Όσο συνέβαιναν αυτά στη Γαλλία, η απαγόρευση του καπνίσματος στην Ελλάδα έμοιαζε όχι μόνο πρακτικά ανεφάρμοστη, αλλά πολιτισμικά αδιανόητη: υπερβολικά «ευρωπαϊκό» αστείο. Η κυβέρνηση του global ανθρωπιστή αθλητή πρωθυπουργού, ωστόσο, το είδε αλλιώς. Το κάπνισμα, άλλωστε, εκτός από βλαβερό για τον καπνιστή και καταπιεστικό (sic) για τον περίγυρό του, είναι δαπανηρό για το κράτος και ολέθριο για την οικονομία: όπως, μεταξύ άλλων, μας πληροφορεί η Free Sunday (29.8.2010), το τσιγάρο ευθύνεται για 700.000 μέρες νοσηλείας στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και επιβαρύνει κάθε χρόνο τον κρατικό προϋπολογισμό με δαπάνες ύψους 2.14 ευρώ, ενώ παγκοσμίως το κάπνισμα αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις παραγωγικές ηλικίες.

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να αποφασίσω ποιος είναι ο λόγος που βαραίνει περισσότερο στην απόφαση γι’αυτήν την …αδιάλλακτη αντικαπνιστική εκστρατεία: προφανώς δεν με πείθει το επιχείρημα ότι πρόκειται για πείραμα ελέγχου συνειδήσεων (!), ασφαλώς δεν οφείλεται σε μια προσπάθεια άμβλυνσης των συνεπειών της κρίσης (!) και δεν είμαι σίγουρος ότι το μείζον κριτήριο είναι το συμμάζεμα των κρατικών δαπανών΄ ίσως ο Ευγένιος Αρανίτσης νά’ χει δίκιο να μιλάει για την «ικανοποίηση των ασφαλιστικών οργανισμών, κρατικών και ιδιωτικών, με την ιδέα ότι θα περιορίσουν τα νοσηλευτικά έξοδα, όπως φάνηκε καθαρά στο προηγούμενο της αμερικανικής εμπειρίας». Γιατί, επιπλέον, να μη δημιουργείται, διά της απαγόρευσης, μια νέα smokers-only αγορά και μια νέα ταυτότητα καπνιστή-καταναλωτή -όσο κι αν είναι (το παραδέχομαι) κάπως υπερβολικό να γίνεται τόση φασαρία, διαφημίσεις και πρωτοσέλιδα (κι εδώ πρόθυμη η Καθημερινή) μόνο γι’αυτό. Τι συμβαίνει, λοιπόν;

Όποια κι αν είναι η απάντηση, φαίνεται ότι η κουλτούρα των «δικαιωμάτων» που λανσάρουν οι κυβερνήσεις βρήκε, στην περίπτωση των μη καπνιστών (ή/και αντικαπνιστών), το νέο της φανατικό κοινό. Είναι γνωστό ότι εκεί που η ρητορική περί δικαιωμάτων γενικεύεται, τα δικαιώματα συρρικνώνονται μέχρι εξαφάνισης΄ μπορούμε, ωστόσο, να μην ανησυχούμε. Το κράτος-Πατέρας έχει φροντίσει για τους νέους κατατρεγμένους, τους μη καπνιστές, μια απ’τις ελάχιστες εναπομείνασες κατηγορίες για τις οποίες μπορούμε ακόμα να μιλάμε για κράτος πρόνοιας. Κανείς, βεβαίως, δεν φαίνεται να ενοχλείται σοβαρά που, για μια ακόμα φορά, το κράτος αυτό επιδιώκει να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του στον δημόσιο χώρο, αφαιρώντας από αυτόν …τον δήμο, στο όνομα των βλαβερών του συνηθειών: δε νοούνται δημόσιοι χώροι όπου οι πολίτες διαβουλεύονται, παρά μόνο κρατικοί, όπου το κράτος αποφασίζει και απαγορεύει χάριν ενός υπέρτερου αγαθού -εν προκειμένω, της δημόσιας υγείας.

Εκεί που τα βασικά δικαιώματα απειλούνται, οι (αντικαπινιστές) πολίτες -συμβαίνει ήδη αυτό- θα εξαντλούν πια τη μαχητικότητα και την αδιαλλαξία τους στους παραβάτες του μόνου ίσως νόμου που φτιάχτηκε αποκλειστικά γι’αυτούς: του «μόνου σωστού νόμου». Δεν ξέρω αν έχουν γίνει κιόλας οι πρώτες καταγγελίες στην αστυνομία (πολύ πιθανό…), είμαι όμως ήδη μάρτυρας εκδικητικών, στα όρια της γελοιότητας, συμπεριφορών, όπου οι αιώνια καταπιεζόμενοι μη καπνιστές διατρανώνουν το νομικά κατοχυρωμένο πλέον δίκιο τους απέναντι στους μέχρι πρότινος δυνάστες τους: «απαγορεύεται«. Ανάμεσα σ’αυτούς, μπορούν πια να πάρουν την ιστορική εκδίκησή τους οι κυνηγοί κεφαλών δημοσίων υπαλλήλων («καπνίζει, άρα τεμπέλης»), αλλά και οι τυπικοί μέχρι νευρώσεως προϊστάμενοι, που μέχρι σήμερα έπρεπε να υπομένουν την ανευθυνότητα των υπαλλήλων τους και το  απαραδεκτα αντιπαραγωγικό πεντάλεπτο «τσιγαράκι»: τέρμα και τα καπνιστήρια στους χώρους δουλειάς!

Εννοείται ότι κανένας τους, και πάνω απ’όλα ο πατερναλιστικός δικαιωματισμός των κυβερνώντων, δεν διανοήθηκε ότι, καπνιστές και μη καπνιστές θα μπορούσαν να τα βρίσκουν μόνοι τους κάπου στη μέση, ώστε οι μεν να συνεχίσουν να απολαμβάνουν και οι δε να μην εξακολουθήσουν να υποφέρουν. Στην παρούσα φάση, το κράτος  μπορεί να συνεχίσει να υποδεύεται τον προστάτη του «αδύναμου»: το παράδειγμα και οι καιροί αλλάζουν, παραμένοντας βεβαίως οι ίδιοι και χειρότεροι. Η «δημόσια υγεία» των ράντζων, των ανασφάλιστων και υπερεκμεταλλευόμενων γιατρών, των υπερτιμολογήσεων και του φακελακίου βρήκε επιτέλους έναν λόγο να επιχαίρει: οι «αρρώστοι» που αγαπάνε την «αρρώστια» τους είναι πλέον υπό επιτήρηση.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

4 Responses to Το δικαίωμα στην αντικαπνιστική υστερία

  1. Θοδωρής says:

    Τελικά που καταλήγεις με το κείμενό σου άνθρωπέ μου; Τι θέλεις να μας πεις; Γράφεις-γράφεις…6 παραγράφους διάβασα και το σημαντικότερο δεν το απάντησες…
    ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΠΝΙΖΩ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΩ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΣΟΥ;;;; ΓΙΑΤΙ;;

    Και αν μπορούσαν να τα βρουν στη μέση οι πολίτες θα τα είχαν βρει ήδη. Έχω δει άπειρους αναίσθητους να καπνίζουν δίπλα σε παιδιά και να μη συγκινούνται ούτε ΚΑΝ να φυσήξουν τον καπνό τους προς την αντίθετη κατεύθυνση.

    Αφήστε τα γλυκανάλατα κείμενα και πάρτε το απόφαση. Θα σας κυνηγήσουμε μέχρι να βάλετε μυαλό

  2. makis says:

    Ενα πράγμα δεν θέλετε να καταλάβετε οι καπνιστές, ή κάνετε πως δεν καταλαβένετε.Κάνένας δεν σας απαγορέυει να καπνίζετε.Θέλεις να καπνίσεις …200 τσιγάρα την ημέρα.Κάπνισε τα! Δεν σου το απαγορεύει κανείς.Κάπνισε τα στο σπίτι σου ή βγες έξω στο δρόμο.Αλλά όχι επάνω μου.Μην με αναγκάζεις να αναπνέω εγώ τον καπνό σου.Οπως δεν σε ενοχλώ δεν θέλω και να με ενοχλείς.

  3. elias says:

    Προτείνω να απαγορευτεί και η παχυσαρκία (ειδικά σε δημόσιους χώρους γιατί είναι πιο δύσοσμα τα αέρια που εκλύονται και γιατί όταν πάει μια παρέα να φάει ο παχύσαρκος θα φάει το φαϊ του λεπτού κλπ). Επίσης το αλκοόλ να απαγορευθεί, γιατί ακόμα και αν δεν οδηγεί κανείς, μπορεί να κάνει φασαρίες αν είναι μεθυσμένος. Επίσης να απαγορευθούν οι εκλογές, γιατί όλοι αυτοί, οι καπνιστές, οι πότες, οι παχύσαρκοι δεν μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον μας-εδώ δεν μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον τους. Βαριέμαι να γράψω και άλλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: