Δημοτικές εκλογές: “χρηστή διαχείριση” ή επιστροφή στην πολιτική;

Ο Χάρης Κωνσταντάτος εξηγεί στην Αυγή (22.9.2010) γιατί στις τοπικές εκλογές δεν μπορούμε να ξεμπερδέψουμε επιδιώκοντας (ή υποσχόμενοι) τη «χρηστή διαχείριση» και το τέλος της διάκρισης Αριστεράς-Δεξιάς. Προτείνει, επιπλέον, να μην αφήσει η Αριστερά την Ακροδεξιά να μονοπωλεί το πολιτικό πάθος.

[…] Τα τελευταία χρόνια, με την κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, ο κυρίαρχος λόγος για την ανάπτυξη και διακυβέρνηση της πόλης αποπολιτικοποιήθηκε: η διαχείριση της ζωής στην πόλη έγινε ζήτημα οικουμενικών «βέλτιστων» λύσεων (π.χ. διαχείριση των περιβαλλοντικών ζητημάτων), και η διαχείριση των κοινών μετατράπηκε σε στενά οργανωτικό ζήτημα (βλ. και την περί «οριζόντιας διακυβέρνησης» και «διαβούλευσης» φιλολογία).

Μέσα από παρόμοιες θεωρήσεις, ιδιαίτερα ο πολιτικά «κεντρίστικος» (Μπλερικός) σοσιαλδημοκρατικός «τρίτος δρόμος» επιχείρησε συστηματικά να απαλείψει το στοιχείο του κοινωνικού (ταξικού, αν προτιμάτε) ανταγωνισμού από το πολιτικό φαινόμενο –τελικά να αναιρέσει τη διάκριση αριστερά-δεξιά. Ωστόσο, αυτή η εξάλειψη, όπως υποστηρίζεται βάσιμα από κριτικούς θεωρητικούς, δεν είναι απλά αδύνατη, είναι και ανεπιθύμητη: Το στοιχείο του ανταγωνισμού, του «πολιτικού πάθους», είναι αναγκαίο στοιχείο ταύτισης των μαζών με τα πολιτικά επίδικα, αναγκαίο στοιχείο για την ένταξή τους στη δημοκρατική ζωή, δηλαδή για την ολοκληρωμένη κοινωνική τους ένταξη.

Στον Δήμο της Αθήνας, για παράδειγμα, η “σοσιαλφιλελεύθερη” συλλογιστική εξαντλείται στην επείγουσα ανάγκη να «αλλάξει χέρια ο Δήμος», την ανάγκη «χρηστής διαχείρισης» ως αυταξία, χωρίς αναφορά σε στόχους που επιδιώκονται, την επίκληση των «κανόνων  της επιστήμης και της τεχνικής» για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, χωρίς πρόσημο για τα αίτια της σημερινής κατάστασης ή τις κατευθύνσεις των λύσεων. Τι σημαίνει, άραγε, «προγραμματικές συμφωνίες» και «εφαρμόσιμες λύσεις» μέσα στον στενό κορσέ του Μνημονίου και του Καλλικράτη;…

Από την άλλη, ο λόγος της λαϊκίστικης δεξιάς επιδέξια οσφραίνεται αυτό το κενό που προκύπτει από την περαιτέρω μετατόπιση της συνδιαχειριστικής κεντροαριστεράς και σπεύδει να το καλύψει. Απέναντι στον «άχρωμο κομματικά», δήθεν ουδέτερο τεχνοκρατικό λόγο, αντιπαραβάλει μια υποψηφιότητα που -μόνο εικονικά, βεβαίως-  συγκρούεται με τις κεντρικές κυβερνητικές πολιτικές, προτάσσοντας στοιχεία-κλειδιά για την δεξιά ταυτότητα (όπως την απόκρουση της λαθρομετανάστευσης, την υπεράσπιση της μικρο-ιδιοκτησίας, την λατρεία των εθνικών συμβόλων), που στοχοποιεί τους «αριστερούς» (και άρα επανανοηματοδοτεί την ταυτότητα του δικού του ακροατηρίου). Ο λόγος αυτός στην πραγματικότητα επιχειρεί συστηματικά να «παθιάσει» τον λαϊκό κόσμο για τα πολιτικά επίδικα αυτών των εκλογών –δηλαδή να φτιάξει (στρεβλά, προφανώς, και με συντηρητικούς όρους) τα αντιπαρατιθέμενα στρατόπεδα της εκλογικής μάχης.

Η δική μας αριστερά μπορεί να πολιτικοποιήσει αυτή την εκλογική μάχη, να επανεισάγει το στοιχείο του “πάθους”, του πολιτικού ανταγωνισμού βάσει πραγματικών αντιτιθέμενων συμφερόντων και προτάσεων. Με αυτόν τον τρόπο να μην αφήσει τον λαϊκό κόσμο να πάει σπίτια του ή να παραπλανάται από την (ακρο)δεξιά.

Advertisements

Περί theatrodromou
Το Θέατρο Δρόμου είναι ένας τρόπος να πεις όσα μπορούν να ειπωθούν με κείμενα, εικόνες και μουσικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: