Τι συμβαίνει με τους εκδοτικούς οίκους;

Διαδήλωση των εργαζομένων του εκδοτικού οίκου που έκλεισε.

Με αφορμή το κλείσιμο των «Ελληνικών Γραμμάτων», η Σταυρούλα Παπασπύρου («7» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 26.9.2010) συζητάει με εκδότες για …τα του οίκου τους.

Κεραυνός εν αιθρία ή χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Στην περίπτωση των «Ελληνικών Γραμμάτων» ταιριάζουν και τα δύο. Οι περίπου ενενήντα εργαζόμενοι του οίκου είχαν λόγους ν’ ανησυχούν. Η επιχείρηση έμπαζε νερά. Το 2007, όταν πέρασε στα χέρια του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, οι ζημιές της έφταναν τα 4 εκατ. ευρώ. Κι αν πέρσι ήταν πιο συγκρατημένες (1,6 εκατ.), ο τζίρος της ήταν κατά 21,7% πεσμένος, ενώ και οι υποχρεώσεις της προς τις τράπεζες και τους προμηθευτές της ξεπερνούσαν τα 17 εκατ. ευρώ, τρία εκατομμύρια δηλαδή πάνω από το ενεργητικό της. Κι όμως, κανείς δεν περίμενε ότι ένας εκδοτικός οίκος με πάνω από μισό αιώνα λειτουργίας πίσω του θα έκλεινε από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς να εξαντληθούν οι προσπάθειες εξυγίανσης, χωρίς να επανασχεδιαστούν, έστω και συρρικνωμένες, οι δράσεις του -άμυνες που, πιθανότατα, ένας παραδοσιακός εκδότης θα τις επιχειρούσε.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αλληλεγγύη στους απολυμένους από τα “Ελληνικά Γράμματα”

Το σάιτ των απολυμένων εδώ – Η σελίδα τους στο Facebook εδώ

Η ιστορία του καπνού

Στις Αναγνώσεις της Κυριακάτικης Αυγής (5.9.2010), η Άντα Διάλλα ανατρέχει στη Ρωσία του 17ου αιώνα, αναζητώντας εκεί …σήματα καπνού.

MATTHEW P. ROMANIELLO and TRICIA STARKS (eds), Tobacco in Russian History and Culture. From the Seventeenth Century to the Present (Ο καπνός στη ρωσική ιστορία και τον πολιτισμό, από τον 17ο αιώνα έως σήμαρα), New York, London, Routledge, 2009, pp 295.


Ο καπνός διαγράφει σύνορα; Στον 19ο αιώνα τα σύννεφα του καπνού σχημάτιζαν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ παραδοσιακού και μοντέρνου. Σήμερα, στην εποχή των απαγορεύσεων κατά του καπνίσματος, χωρίζει τους πολιτισμένους (αυτούς που δεν καπνίζουν) από τους απολίτιστους (αυτούς που καπνίζουν)∙ τις πολιτισμένες από τις απολίτιστες χώρες.

Ή μήπως ενώνει; «Το δικαίωμα του απλού ανθρώπου σε ένα καλό τσιγάρο διαπερνά τα ιδεολογικά σύνορα», γραφόταν στο The New Yorker (1954), την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και των αδιαπραγμάτευτων ιδεολογικών συνόρων. Νωρίτερα, στον 19ο αιώνα, το κάπνισμα ένωνε άνδρες και γυναίκες, φτωχούς και πλούσιους, Δύση και Ανατολή.
Τι είναι το μυθοποιημένο μα και δαιμονοποιημένο φαινόμενο του καπνού και του καπνίσματος; Απολαυστική ή διαβολική εξάρτηση; αυτοκτονική ή χειραφετητική συνήθεια; Κερδοφόρα βιομηχανία και εμπόριο; Μήπως διαβρωτική εξάρτηση για την αποδοτική εργασία; Τα πολλά πρόσωπα του καπνού, αναλόγως τον χώρο και τον χρόνο, εναλλάσσονται, συνυπάρχουν, αντιπαρατίθενται, μετασχηματίζονται.

Έκλεισαν τα «Ελληνικά Γράμματα», ιδιοκτησίας ΔΟΛ

Η Πόλυ Κρημνιώτη (Αυγή, 3.9.2010) για το κλείσιμο ενός από τους παραγωγικότερους εκδοτικούς οίκους της χώρας και το μέλλον των εργαζομένων του.

Το πρώτο λουκέτο στον εκδοτικό χώρο και μάλιστα με άμεσο αντίκτυπο στον χώρο των ΜΜΕ, μπήκε χθες επιβεβαιώνοντας με τον χειρότερο τρόπο τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο βιβλίο. Ο γνωστός εκδοτικός οίκος «Ελληνικά Γράμματα» που από το 2006 ανήκει στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη έκλεισε χθες μετά από μισόν και πλέον αιώνα διαδρομής στη βιβλιοπαραγωγή. Η είδηση πάντως δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία αφού από τις αρχές του φετινού καλοκαιριού είχε ανακοινωθεί στους 96 εργαζομένους ότι αναστέλλεται η φθινοπωρινή παραγωγή και παράλληλα θα γίνουν όλες οι προσπάθειες προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση. Χθες ωστόσο ανακοινώθηκε επίσημα στους εργαζόμενους ότι μετά τις 15 του μηνός διακόπτεται οριστικά η λειτουργία του εκδοτικού οίκου και ξεκινά η διαδικασία εκκαθάρισης.

Τα «Ελληνικά Γράμματα» ιδρύθηκαν το 1957 από τον Δημήτρη Παπαχριστοφίλου με κύρια επιδίωξη την ανάπτυξη της εκδοτικής δραστηριότητας που απευθυνόταν στον ακαδημαϊκό και επιστημονικό χώρο της Ελλάδας. Στην ίδια αντίληψη κινήθηκε και ο γιος του ιδρυτή, Παύλος Παπαχριστοφίλου επεκτείνοντας τον εκδοτικό οίκο και σε άλλους γνωσιακούς τομείς. Το 2001 ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη απέκτησε το 51% του εκδοτικού οίκου και τον Μάρτιο του 2007 το 100%. Σύμφωνα με τα στοιχεία από το Παρατηρητήριο του Βιβλίου του ΕΚΕΒΙ τα «Ελληνικά Γράμματα» εμφανίζονται ως ζημιογόνα επιχείρηση. Ενδεικτικά το 2006 οι ζημιές ανέρχονται στις 664 χιλιάδες ευρώ, το 2007 στα 4.291 εκατ. ευρώ, το 2008 στα 2.313 εκατ. ευρώ και το 2009 στο 1.672 εκατ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Βιβλιονέτ, τα Ελληνικά Γράμματα συγκαταλέγονται μέσα στους δέκα πρώτους σε παραγωγή ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, με ετήσια παραγωγή 423 τίτλους το 2006, 248 τίτλους το 2007, 180 τίτλους το 2008 και 165 σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία το 2009.

Το απευκταίο στον χώρο του βιβλίου δυστυχώς εσυνέβη. Ουδείς πλέον είναι σε θέση να προβλέψει τυχών αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει στο εκδοτικό τοπίο το κλείσιμο ενός από τους μεγαλύτερους και μακροβιότερους εκδοτικούς οίκους. Οι άμεσα πληγέντες πάντως είναι οι 96 εργαζόμενοι που προστίθενται πλέον στις λίστες των ανέργων. Όπως μας είπε ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων των «Ελληνικών Γραμμάτων» Δημήτρης Πουλόπουλος «ως εργαζόμενοι θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας προκειμένου να διασφαλιστούν όλα τα νόμιμα δικαιώματά μας, διεκδικώντας στην παρούσα δύσκολη κατάσταση όσα παραπάνω μπορούμε. Ζητάμε αποζημιώσεις πάνω από τον νόμο για όσους συναδέλφους κρίνεται κοινωνικά αναγκαίο, όπως π.χ αυτούς που έχουν δύο ή παραπάνω παιδιά. Θα προσπαθήσουμε επίσης να διασφαλίσουμε την επιβίωση του βιβλίου ως κοινωνικού αγαθού στην ελληνική κοινωνία. Το Σωματείο μας θα ζητήσει να του παραχωρηθεί αριθμός βιβλίων που αυτό κρίνει ότι αντιστοιχούν στο να μην εξαφανιστούν βιβλία αναγκαία για την ελληνική κοινωνία. Αυτά τα βιβλία το Σωματείο θα τα διαχειριστεί με βάση δύο άξονες. Πρώτον για τη μεγαλύτερη κάλυψη των άμεσων αναγκών των απολυμένων συναδέλφων και δεύτερον προκειμένου να διατεθούν στην αγορά βιβλία τα οποία έχει ανάγκη το σύνολο της κοινωνίας αντί να πολτοποιηθούν. Για όλα τα παραπάνω ζητάμε σύμμαχο και συμπαραστάτη σωματεία, οργανώσεις, φορείς και την ελληνική κοινωνία».

Φαντάσματα του ΔΣΕ. Για το βιβλίο του Νίκου Μαραντζίδη “Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας”

Στις Αναγνώσεις της Κυριακάτικης Αυγής, και με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Νίκου Μαραντζίδη «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (1946-1949)», ο Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης διαπιστώνει ότι «η νέα εθνικοφροσύνη δεν κραδαίνει πια τα λάβαρα του έθνους, της φυλής και του προαιώνιου προορισμού, [αλλά] ευέλικτη και εύπλαστη, παρουσιάζεται με τη σημαία τής «κοινής λογικής», του «νοικοκυρέματος», του «πέρα και πάνω από πολιτική και κόμματα» «αυτονόητου»«.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (1946-1949), εκδόσεις Αλεξάνδρεια, σελ. 197

Η σχέση της νέας εθνικοφροσύνης με την ιστορία είναι αμφίσημη. Από τη μια, αυτοπροβάλλεται ως ο κατεξοχήν εχθρός των κατεστημένων νοοτροπιών, των πρακτικών του παρελθόντος, οι οποίες «είδαμε πού οδήγησαν», και μας καλεί «να μηδενίσουμε το κοντέρ». Από την άλλη (ηγεμονία, γαρ), είναι υποχρεωμένη να αποζητά ιστορική νομιμοποίηση -κι αφού δεν τη βρίσκει, την κατασκευάζει. Δεν αυτοβιογραφείται, όμως. Τη συμφωνία με τον παλαιότερο (αλλά ακόμα εν ζωή) αντικομουνισμό, όπου αυτή φανερώνεται, τη θεωρεί συμπτωματική, κι αμέσως την αρνείται δημοσίως. Αντ’ αυτού, προτιμά να βιογραφήσει την αρνητικότητα των αντιπάλων της. Ακόμα κι αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να τους εφεύρει. Όσο κι αν επί πολλά έτη κήρυττε τον θάνατό τους -όρος απαραίτητος για να φανεί νικήτρια- τώρα ξαναδίνει πνοή στα φαντάσματα και τα ενδύει με τρόπο ώστε να μοιάζουν με τους σημερινούς της πολεμίους. Η νέα εθνικοφροσύνη, γνωρίζοντας ότι η λογική μπορεί, υπό κατάλληλες συνθήκες, να αποκαλύψει την ιδεολογική χειραγώγηση της κοινωνίας που επιχειρεί, φροντίζει να διασπείρει στην αφήγησή της σκοτεινά παρασκήνια, αόρατες συνωμοσίες, υπεράνθρωπους εχθρούς, που την καταδιώκουν και δεν την αφήνουν να αποκαλύψει φοβερά μυστικά και ταμπού. Παρότι πρόσκαιρος νικήτρια, ξέρει καλά πως δε θα επικρατήσει μελλοντικά, παρά μόνον αν κατακτήσει την αιωνιότητα που της προσδίδει μια ιστορία κατ’ ομοίωσήν της, ένα παρελθόν στο οποίο έχει ήδη νικήσει, αναδρομικά, τους σημερινούς δυνάμει αντιπάλους της.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα βιβλιοπωλεία της κεντρικής οδού

Ο Κώστας Καλφόπουλος (Καθημερινή, 22.8.2010) απαριθμεί τα βιβλιοπωλεία που δεν άντεξαν τελικά το βάρος της οικονομικής κρίσης και προτείνει δυνατότητες διαφυγής για το άμεσο μέλλον.

Πρόσφατα, άνοιξε στον «βιβλιόδρομο» της Σόλωνος ένα νέο βιβλιοπωλείο. Σύγχρονο και φωτεινό, σαν το γαλλικό esprit, αφού έργα της γαλλόφωνης λογοτεχνίας και τέχνης φιλοξενεί, σε μια διπλή αντίδραση: στον μαρασμό του ιστορικού Kauffmann, αλλά και στην οικονομική κρίση, που πλήττει βεβαίως και τα βιβλιοπωλεία.

Ομως, το 2009, όπως μάς πληροφορεί η Θ. Λιακοπούλου (Οικονομική «Καθημερινή», 1/8.), έκλεισαν στην Αττική 110 βιβλιοπωλεία και στη Θεσσαλονίκη 12. Η αντίληψη, ότι τα «συνοικιακά βιβλιοπωλεία εμφανίζονται πιο ανθεκτικά στην κρίση, λόγω της οικείας σχέσης που έχουν αναπτύξει με τους πελάτες (sic) τους, σε αντίθεση με τις μεγάλες αλυσίδες που λειτουργούν απρόσωπα», όπως διατυπώνεται από εκπρόσωπο του κλάδου, είναι μάλλον πομφόλυξ, αμερικανιστί bullshit: τα 110 βιβλιοπωλεία που δεν «άντεξαν», προφανώς δεν ανήκαν στις «μεγάλες αλυσίδες». Σ’ αυτόν τον μικρό τόπο, όλοι γνωρίζουν ότι τα «συνοικιακά βιβλιοπωλεία» είναι στην ουσία «χαρτοπωλεία με παιγνίδια και βιβλία», που «φορτώνονται» σχεδόν αποκλειστικά τα «ευπώλητα» και κάνουν χρυσές δουλειές μόνο στην αρχή και το τέλος της σχολικής σεζόν. Και μόνο το γεγονός, ότι στον κλάδο εμπλέκονται και διεκδικούν κορπορατιστικό μερίδιο εκδότες, βιβλιοπώλες και χαρτοπώλες δείχνει πόσο εγκλωβισμένη, και ταυτόχρονα αγκυλωμένη, είναι η ελληνική βιβλιαγορά.

Τα περί «συνοικιακών βιβλιοπωλείων», πάλι, διαψεύδονται από τα πράγματα. Στο πολύπαθο πλέον Κολωνάκι, όπου σχεδόν κάθε τρίτο κατάστημα κατεβάζει τα ρολά, το τελευταίο θύμα της κρίσης είναι το βιβλιοπωλείο «Ποταμός». Μέχρι πριν από δέκα χρόνια, η κεντρική συνοικία της Αθήνας (που έχει αλωθεί από το life style και τους υπερ-καταναλωτές της περιφέρειας), διέθετε γύρω από την πλατεία πέντε βιβλιοπωλεία, μεταξύ των οποίων, ο ιστορικός «Ρόμβος» και ο πάντα φιλόξενος «Ελπήνωρ». Εξ αυτών έμειναν μόνον… δύο (αν και το παλαιότερο, ίσως, βιβλιοπωλείο της περιοχής, παραμένει το παλαιάς κοπής «μαγαζάκι» της οδού Μαρασλή), το Libro και η «Βιβλιούπολη». Αν συνεχιστεί η κατάσταση, τα βιβλιοπωλεία στην Αθήνα θα καταντήσουν «είδος προς εξαφάνισιν» και σύντομα θα μπουν σε καθεστώς επιδότησης. Η κρίση είναι παγκόσμια, έχει όμως και τοπικά χαρακτηριστικά και η προσφυγή στον ξένο Τύπο είναι πάντα διαφωτιστική, όπως αποδεικνύεται ξανά από την ανάγνωση της Frankfurter Allgemeine. Το παράδειγμα της Αργεντινής, όπου ανθούν μεγάλα και μικρά βιβλιοπωλεία, με το El Ateneo του Μπουένος Αϊρες να αποτελεί τη «βασίλισσα των βιβλιοπωλείων», αλλά και το κλείσιμο του πλέον ιστορικού γερμανικού βιβλιοπωλείου, στο Ντάρμστατ, με το όνομα «Γκούτενμπεργκ», έπειτα από 163 χρόνια λειτουργίας, αποτελούν τις ακραίες καταλήξεις του εκκρεμούς.

Η κρίση δεν είναι μόνο ένα «ποτάμι που φουσκώνει», είναι -μπορεί να γίνει- επίσης μια «Οδύσσεια που αναζητεί τους πολυμήχανους Οδυσσείς της». Μια ιδέα θα ήταν, τα εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία. Η Αθήνα, με εξαίρεση τα κόμιξ και την επιστημονική φαντασία, παραμένει η μόνη πρωτεύουσα που τα αγνοεί σε μεγάλο βαθμό. Η αρχή θα μπορούσε να γίνει με ένα «βιβλιοπωλείο αστυνομικής λογοτεχνίας». Το Βερολίνο διαθέτει ήδη τρία.

Πραγματοποιώντας το αδύνατο

Marta Harnecker: Πραγματοποιώντας το αδύνατο. Η Αριστερά στο κατώφλι του 21ου αιώνα (μετάφραση-πρόλογος: Δημήτρης Κουφοντίνας), Οδυσσέας

Μετά από πολλά χρόνια, κυκλοφόρησε ξανά στην Ελλάδα βιβλίο της Μάρτα Χάρνεκερ. Το συγκεκριμένο έργο αποτελεί μια «απόπειρα συστηματοποίησης πληροφοριών και συλλογισμών» για την λατινοαμερικάνικη Αριστερά στις αρχές του 21ου αιώνα και ως εκ τούτου πρόκειται για ένα βιβλίο «ανοιχτό», όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας.

Το πρώτο μέρος του περιέχει μια συνοπτική, αλλά εξαιρετικά κατατοπιστική, ιστορία της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική από το 1959 (νίκη της Κουβανικής Επανάστασης) μέχρι το 1989 (πτώση του «υπαρκτού). Οι 100 σελίδες που αφιερώνει η συγγραφέας σε αυτό το ζήτημα, βέβαια, δεν μπορούν να επεκταθούν σε λεπτομερείς αναλύσεις, συνιστούν ωστόσο μια πολύ καλή βάση για να αποκτήσει κανείς μια συνολική και συγκροτημένη εικόνα για την πορεία, τις τάσεις και τις στάσεις της Αριστεράς εκείνα τα όμορφα και δύσκολα χρόνια.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου («Ο κόσμος σήμερα»), η Χάρνεκερ αποπειράται μια εξίσου συνοπτική συστηματοποίηση κάποιων χαρακτηριστικών στοιχείων που σημαδεύουν την εποχή μας και αντανακλούν στην Αριστερά μας: τεχνολογική επανάσταση, αλλαγές στην οργάνωση παραγωγής, νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και συνέπειές της κ.ά.

Στο τρίτο μέρος («Η κατάσταση της Αριστεράς») η συγγραφέας αναπτύσσει μια σειρά από συλλογισμούς, όσον αφορά τόσο τις αιτίες της κρίσης της Αριστεράς όσο και τις προοπτικές για την έξοδό της από αυτή την κρίση, στην ουσία για μια νέα Αριστερά – συλλογισμούς που σίγουρα αποτελούν πολύ γόνιμο έδαφος για συζήτηση και προβληματισμό. Επιπλέον, η ελληνική έκδοση περιέχει και ένα παράρτημα για τη Βενεζουέλα και την Μπολιβαριανή Επανάσταση.

Στις σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης και η αναγνώστρια θα συναντήσουν αναφορές σε πολλά επίμαχα και ενδιαφέροντα ζητήματα (π.χ., η αναγκαιότητα του πολιτικού υποκειμένου, η Θεολογία της Απελευθέρωσης, η Αριστερά και το ιθαγενικό κίνημα, το πολιτικό πρόγραμμα, η ηγεμονία κ.λπ.). Έτσι, η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου είναι πραγματικό προαπαιτούμενο για να κατανοήσει κανείς τις σημαντικές, εκ θεμελίων, αλλαγές που συμβαίνουν σήμερα στη λατινοαμερικάνικη Αριστερά και στα κοινωνικά κινήματα της ηπείρου, σε μια εποχή μεταλλάξεων οι οποίες δεν είναι πάντα προς μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση. Άλλωστε, αυτή είναι μια συζήτηση η οποία είναι σήμερα ανοιχτή, σε ένα πολιτικό σκηνικό σοσιαλφιλελεύθερης κυριαρχίας σε πολλές χώρες της ηπείρου, αλλά και αντίστοιχης «άμπωτης» των κοινωνικών κινημάτων. Σε αυτή τη συζήτηση συμβάλλει ιδιαίτερα και το εισαγωγικό σημείωμα του μεταφραστή.

Κ.Α., περιοδικό Resistencias

Δείτε εδώ (1|2|3|) τα τρία μέρη του αφιερώματος των «Αναγνώσεων» της Κυριακάτικης Αυγής (16.12.2007) στο βιβλίο της Χάρνεκερ

Κυκλοφόρησε το 90ο τεύχος της Ουτοπίας

Το 90ο τεύχος της Ουτοπίας είναι ήδη διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία. Μια «γεύση» από τα περιεχόμενά του μπορείτε να πάρετε από εδώ, αλλά και στο απόσπασμα από το σημείωμα της Σύνταξης που ακολουθεί:

[O]ι έννοιες του λαού και του λαϊκού προκαλούσαν πάντα αμηχανία στις επιστήμες που ασχολήθηκαν μαζί τους, ενώ από την άλλη πλευρά οι ποικίλες ευφημιστικές ή ιδεολογικές χρήσεις του όρου είχαν ως συνέπεια, όπως παρατηρούσε, στο Γλώσσα και συμβολική εξουσία, ο Πιερ Μπουρντιέ, «οι εκφράσεις που περιέχουν το μαγικό επίθετο «λαϊκός» [να] προστατεύονται από τον έλεγχο, και αυτό γιατί οποιαδήποτε κριτική ανάλυση μιας έννοιας που από κοντά ή από μακριά άπτεται του «λαού» διατρέχει τον κίνδυνο να ταυτιστεί με συμβολική επίθεση κατά της πραγματικότητας που δηλώνει». Αναπόφευκτο λοιπόν ήταν η έννοια να έχει δεχθεί ποικίλες προβολές, διεκδικήσεις και αποικιοποιήσεις ιδεολογικού, πολιτικού και επιστημονικού χαρακτήρα.
Ταυτόχρονα, η εδραίωση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, το πέρασμα από την προφορικότητα στην εγγραμματοσύνη και η βαθιά μετάλλαξη των δυτικών κοινωνιών στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα, συνεπαγόταν καθοριστικές και ποικίλες αλλαγές στους τρόπους και στις μορφές με τις οποίες εμφανίζεται το «λαϊκό» (έξεις, γλώσσα, τελετουργίες, γιορτές, ψυχαγωγία, δόμηση του χώρου, σχέσεις με τον φυσικό, βιολογικό και ιστορικό χρόνο, κ.ο.κ.). Αυτές οι ιστορικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της υλικής και πολιτισμικής ζωής, άλλαξαν επίσης και τον τρόπο που η κυρίαρχη ιδεολογία αντιμετώπιζε τον τρόπο ύπαρξης και εμφάνισης του λαϊκού. Έτσι, ενώ παλιότερα ευρείες ζώνες του λαϊκού πολιτισμού (πάντα υποτελούς αλλά με ποικίλες φύτρες αντίστασης και μια, εν μέρει, αντιπολιτευτική -προς την επίσημη και κυρίαρχη – σκέψη και ιδεολογία), αφήνονταν στον πρωτογονισμό τους, στο περιθώριο, στην εξωτική τους προσέγγιση, ή, για να το πούμε μπαχτινικά, στη «δεύτερη ζωή» τους, η καινούρια ιστορική αρχιτεκτονική οδηγεί τις παλιότερες τοπικές ή εθνικές λαϊκές παραδόσεις στην έκπτωση, στην τυποποίηση, στην πειθάρχηση, στη μεταλλαγή τους και, εν τέλει, στην αναγκαστική ή υποχρεωτικά συναινετική ένταξή τους στο χρόνο και στο χώρο του κεφαλαίου και των αναγκών του.
Το σημερινό αφιέρωμα διερευνά τον τρόπο ύπαρξης (ή ανυπαρξίας) του λαϊκού στις μέρες μας, τα πιθανά στοιχεία ετερολογίας του, καθώς και τους όρους και τις προϋποθέσεις που μπορούν να μετατρέψουν αυτή τη δυνάμει ετερολογία σε συνειδητή και συγκροτημένη ετεροπραξία.

Το ιταλικό ανταγωνιστικό κίνημα μετά το ’68, πέρα από τον «ιστορικό συμβιβασμό» και την αριστερή τρομοκρατία

AUTONOMIA – απόψεις, αγώνες, μαρτυρίες των Ιταλών Αυτόνομων (1970 – 1980), Έκδοση της Λέσχης Κατασκόπων του 21ου Αιώνα, Ιούνης 2010

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γουτεμβέργιες εμμονές

Η Ελένη Τσερεζόλε αφηγείται στις Συναντήσεις της Αυγής (22.7.2010) όσα δεν κατάφερε να κάνει με το καινούριο της e-book.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου