Μπορούμε να δουλέψουμε μέσα στην κρίση αλλιώς;

Το “background

Γνωρίζουμε ήδη τα οικονομικά μέτρα, ξέρουμε τους αριθμούς, γνωρίζουμε ή φανταζόμαστε τις συνέπειες: ανεργία στο 12% με «προοπτική» για 20%, 1 στους τρεις νέους άνεργος, η «γενιά των 700» ξαναβαφτίζεται «γενιά των 540», οι 2 εκατομμύρια ήδη φτωχοί θα γίνονται περισσότεροι, οι μικρές επιχειρήσεις και οι δανειολήπτες άστα να πάνε, νέοι επιστήμονες ήδη «μεταναστεύουν», οι μετανάστες (ιδίως οι χωρίς χαρτιά) θα πιεστούν ακόμα περισσότερο («εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, αυτούς θα ταϊσουμε…;») και ούτε λόγος για εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Γνωρίζουμε και πρέπει να το λέμε και μεταξύ μας, τώρα που οι συνέπειες της κρίσης έφτασαν μέχρι την πόρτα μας: το περίφημο «κοινωνικό κράτος» αφορά μια παλιότερη περίοδο ανάπτυξης, τόσο του καπιταλισμού, όσο και των εργατικών αγώνων. Όσο σωστά, λοιπόν, κι αν κάνουμε να πιέζουμε για την υπεράσπιση και τη διεύρυνσή του, όσο λάθος κι αν κάνουν τμήματα του κινήματος να μιλούν για αγώνες «έξω απ’το κράτος», (οφείλουμε να) ξέρουμε ότι οι διεκδικήσεις, στην παρούσα φάση, έχουν ένα όριο.

Τι κάνουμε, λοιπόν, σ’αυτή τη νέα συνθήκη;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Ευρώπη στους δρόμους

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ραδιόφωνο, άφωνο, παράφωνο

Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος («7» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 26.9.2010) εξηγεί πώς και γιατί συμβαίνει να επιβιώνουν στις μέρες μςα ραδιοφωνικοί σταθμοί που παίζουν με τρεις παραγωγούς και 170 τραγούδια το μήνα.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το ραδιόφωνο ήταν ένα θερμό, δημοκρατικό μέσον επικοινωνίας. Δεν κόστιζε πολύ, κι αυτό επέτρεπε σε πολλές μουσικές εκπομπές του να αναδεικνύουν νέες μουσικές τάσεις και τολμηρούς καλλιτέχνες, αποκαθιστώντας μια προσωπική σχέση με χιλιάδες ακροατές και βοηθώντας τους να ανακαλύψουν κάτι πέρα από το μέινστριμ. Ομως οι καιροί αλλάζουν.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τι συμβαίνει με τους εκδοτικούς οίκους;

Διαδήλωση των εργαζομένων του εκδοτικού οίκου που έκλεισε.

Με αφορμή το κλείσιμο των «Ελληνικών Γραμμάτων», η Σταυρούλα Παπασπύρου («7» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 26.9.2010) συζητάει με εκδότες για …τα του οίκου τους.

Κεραυνός εν αιθρία ή χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Στην περίπτωση των «Ελληνικών Γραμμάτων» ταιριάζουν και τα δύο. Οι περίπου ενενήντα εργαζόμενοι του οίκου είχαν λόγους ν’ ανησυχούν. Η επιχείρηση έμπαζε νερά. Το 2007, όταν πέρασε στα χέρια του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, οι ζημιές της έφταναν τα 4 εκατ. ευρώ. Κι αν πέρσι ήταν πιο συγκρατημένες (1,6 εκατ.), ο τζίρος της ήταν κατά 21,7% πεσμένος, ενώ και οι υποχρεώσεις της προς τις τράπεζες και τους προμηθευτές της ξεπερνούσαν τα 17 εκατ. ευρώ, τρία εκατομμύρια δηλαδή πάνω από το ενεργητικό της. Κι όμως, κανείς δεν περίμενε ότι ένας εκδοτικός οίκος με πάνω από μισό αιώνα λειτουργίας πίσω του θα έκλεινε από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς να εξαντληθούν οι προσπάθειες εξυγίανσης, χωρίς να επανασχεδιαστούν, έστω και συρρικνωμένες, οι δράσεις του -άμυνες που, πιθανότατα, ένας παραδοσιακός εκδότης θα τις επιχειρούσε.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η κρίση προσφέρει γόνιμο έδαφος για τον εθνικισμό στην Ευρώπη

H Καθημερινή (26.9.2010) αναδημοσιεύει άρθρο των New York Times, σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο η οικονομική κρίση γίνεται η θερμοκοιτίδα ενός νέου εθνικισμού.

 

Την ώρα που η ξενοφοβία συνεχίζει να επεκτείνεται στην Ευρώπη, δημιουργώντας ακροδεξιό κύμα λαϊκισμού από τη Μεσόγειο έως τη Σκανδιναβία, εντείνονται οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο να ριζώσουν ανάλογες πολιτικές θέσεις και στο Βερολίνο, στο γόνιμο έδαφος της οικονομικής αβεβαιότητας, διευρύνοντας το κενό που άφησαν οι συμφορές της άλλοτε ισχυρής Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αντί για «αγανακτισμένους πολίτες», αγανακτισμένα δελτία

Η Μαριάννα Τζιαντζή (Καθημερινή, 25.9.2010) κάνει ζάπινγκ για να αποφύγει τους αγανακτισμένους τηλεπαρουσιαστές και τις κραυγές τους κατά των αγανακτισμένων σημαιοφόρων φορτηγατζήδων.

«Τι έχουμε να χάσουμε; Τα έχουμε χάσει όλα… χάσαμε την περιουσία μας, θα χάσουμε και την οικογένειά μας…», δήλωσε πρόσφατα σε ένα κανάλι ένας ιδιοκτήτης φορτηγού (ή φορτηγών). Αναρωτιέται κανείς τι είναι χειρότερο, το να χάνεις τη δουλειά σου ή την περιουσία σου; Αν συγκρίνουμε τη σφοδρότητα και τη διάρκεια των αντιδράσεων, π.χ., ανάμεσα στους απολυμένους των stage και στους κατόχους μιας περιουσίας, όπως είναι οι άδειες των φορτηγών, φαίνεται ότι το χειρότερο είναι το δεύτερο. Και πώς να μη φαίνεται, όταν ζούμε σε μια κοινωνία που καθαγιάζει το δικαίωμα απόκτησης περιουσίας, ενώ δεν θεωρεί καθόλου αυτονόητο το δικαίωμα στην εργασία;

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δημοτικές εκλογές: “χρηστή διαχείριση” ή επιστροφή στην πολιτική;

Ο Χάρης Κωνσταντάτος εξηγεί στην Αυγή (22.9.2010) γιατί στις τοπικές εκλογές δεν μπορούμε να ξεμπερδέψουμε επιδιώκοντας (ή υποσχόμενοι) τη «χρηστή διαχείριση» και το τέλος της διάκρισης Αριστεράς-Δεξιάς. Προτείνει, επιπλέον, να μην αφήσει η Αριστερά την Ακροδεξιά να μονοπωλεί το πολιτικό πάθος.

[…] Τα τελευταία χρόνια, με την κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, ο κυρίαρχος λόγος για την ανάπτυξη και διακυβέρνηση της πόλης αποπολιτικοποιήθηκε: η διαχείριση της ζωής στην πόλη έγινε ζήτημα οικουμενικών «βέλτιστων» λύσεων (π.χ. διαχείριση των περιβαλλοντικών ζητημάτων), και η διαχείριση των κοινών μετατράπηκε σε στενά οργανωτικό ζήτημα (βλ. και την περί «οριζόντιας διακυβέρνησης» και «διαβούλευσης» φιλολογία).

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τα καλύτερα γκάλοπ είναι …του μπαρμπέρη

Ενόψει εκλογών, η Ελευθεροτυπία (22.9.2010) μπαίνει στο κουρείο της Πτολεμαϊδας που ειδικεύεται στις δημοσκοπήσεις.

Οι δημοσκοπήσεις πριν τις εκλογές είναι ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα ψηφοφόρους και υποψήφιους, παρόλο που συχνά, τα αποτελέσματά τους είναι αμφίβολα. Στην Πτολεμαΐδα όμως, ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τις εταιρίες exit polls για να εκφράσει την πρόθεση ψήφου του αλλά… ένα κουρείο.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Συναυλία αλληλεγγύης στον Σίμο Σεϊσίδη

Την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου, στις 8 μ.μ., στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη, θα πραγματοποιηθεί συναυλία αλληλεγγύης στον Σίμο Σεϊσίδη, ο οποίος κρατείται στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού με ακρωτηριασμένο το δεξί του πόδι, μετά τον πυροβολισμό του από αστυνομικό, στις 3 Μαϊου του 2010. Η συναυλία γίνεται στο πλαίσιο της καμπάνιας οικονομικής στήριξης προκειμένου να καλυφθούν οι ιατρικές (για την αγορά του τεχνητού μέλους χρειάστηκαν 37.000 ευρώ), κοινωνικές και νομικές ανάγκες του τραυματία κρατουμένου.

Η τιμή εισόδου είναι 5 ευρώ.

Για τον Σίμο Σεϊσίδη εδώ

Η αμηχανία μετά τον Δεκέμβρη

Η Μαρία Κατσουνάκη (Καθημερινή, 19.9.2010) ρίχνει ματιές στην αναψηλάφηση του Δεκέμβρη από νέους καλλιτέχνες, διαπιστώνοντας την αμηχανία για ένα θέμα που «δεν έκλεισε».

Ηταν πολλά αυτά που αναποδογύρισε ο Δεκέμβρης του 2008. Οι κοινωνικές συσπάσεις μπορεί να έχουν ατονήσει αλλά τα ίχνη των κραδασμών δεν έχουν ακόμη αφομοιωθεί και ενσωματωθεί στην καθημερινότητα της πόλης. Παραμένει ένα γεγονός συνταρακτικό στη σφοδρότητα, στην ένταση των συναισθημάτων, στη βία που κατέκλυσε στην πόλη. Σποραδικά, εμφανίζεται η εικόνα του Δεκέμβρη στο έργο δημιουργών με διαφορετικές καταβολές και αφετηρίες. Μια εικόνα που αποτυπώνει την πραγματικότητα που βιώσαμε ή είδαμε να αναπαράγεται από τα ΜΜΕ, καθόλου συμβολική ή μετασχηματισμένη, μεταβολισμένη μέσα από τη διαδικασία της τέχνης. Σαν να έχουμε αφυπνιστεί απότομα από τον λήθαργο μέσα από διαδοχικά σοκ: πρώτα ο Δεκέμβρης, ύστερα η ύφεση. Ο, τι αντικρίζουμε, απογυμνωμένο, μας τρομάζει. Το ιστορούμε σε μια προσπάθεια να το αντιμετωπίσουμε, να το κατανοήσουμε.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου