Συνταγή για να γίνεις δήμαρχος

Ο Σωτήρης Παπαμιχαήλ (Διαδρομές, φύλλο 9, Σεπτέμβριος 2010) μας δίνει τα υλικά της επιτυχίας, αρκεί εμείς να βάλουμε τον δήμαρχο.

Δεν ξέρω πόσοι πιστεύουν ότι η διεκδίκηση της Δημαρχίας είναι ένας αγώνας ανάμεσα σε σοβαρές προτάσεις και προγράμματα, όμως η αλήθεια είναι πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Υπάρχει μια συνταγή για να γίνει κάποιος δήμαρχος, που πάντα πετυχαίνει και μπορεί να τη δοκιμάσει ο καθένας. Βέβαια θέλει, όπως κάθε συνταγή, δουλειά, ακρίβεια συνέπεια.

Αλλά ας ξεκινήσουμε με τη συνταγή για υποψήφιους δημάρχους. Παίρνουμε τρία αυγά!!! Λάθος, παίρνουμε τις τρείς ηλικίες, (Νεολαία, Μέση ηλικία και Τρίτη ηλικία). Από αυτούς θα ζητήσουμε ψήφο κι έτσι, με βάση τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες αυτών, θα δουλέψουμε ώστε να φτιάξουμε το ψηφοδέλτιο που θα μας δώσει τη νίκη.

Ας ξεκινήσουμε από την τρίτη ηλικία κι ας δούμε λοιπόν τι χρειάζεται αυτή ώστε να μας ψηφίσει.

1. Χρειαζόμαστε μερικούς γιατρούς (καλό θα είναι να εργάζονται στο ΙΚΑ). Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των γιατρών τόσο καλύτερα. Οι γιατροί του ΙΚΑ κυρίως (αλλά και όλοι οι γιατροί) μπορούν να επηρεάσουν μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων της τρίτης ηλικίας, διότι οι ηλικιωμένοι τους εμπιστεύονται και έχουν τακτική επαφή μαζί τους.

2. Δημιουργούμε καλές σχέσεις με τους παπάδες σε κάθε ενορία. Εκκλησιαζόμαστε τακτικά και προσπαθούμε να δίνουμε την εντύπωση του καλού χριστιανού, που σέβεται τις θρησκευτικές παραδόσεις. Επίσης βάζουμε στο ψηφοδέλτιό μας μια δόση εκκλησιαστικών παραγόντων (ταμίες ενοριών, ψάλτες κλπ.)

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Τίνος το όνομα είναι ο Αλέξης Μητρόπουλος;

Στην έξοχη πραγμάτευσή του των μετεπαναστατικών ταξικών συγκρούσεων στη Γαλλία, ο Μαρξ παρακολουθεί την ανάρρηση του Λουδοβίκου Ναπολέοντα στην εξουσία. «Ο Ναπολέων», μας λέει, «δεν ήταν ένα πρόσωπο, αλλά ένα πρόγραμμα»: μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί πώς συνέβη «ο πιο απλοϊκός άνθρωπος στη Γαλλία ν’αποχτήσει την πιο πολλαπλή σημασία», να γίνει δηλαδή «το συλλογικό όνομα όλων των συνασπισμένων ενάντια στην αστική δημοκρατία κομμάτων».

Ο Μαρξ δε νιώθει την ανάγκη να κολακέψει τον Ναπολέοντα: κάθε άλλο. Σχεδόν θαυμάζει, ωστόσο, τη «συμβατότητά» του με τόσες πολλές και αντιφατικές προσδοκίες της εποχής του, με διαφορετικά αιτήματα και, βεβαίως, διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και συναφείς ιδεολογίες.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γιάννης Μπουτάρης, ο άνθρωπος που γκρέμισε τον εθνολαϊκισμό

…δι’υποκλίσεως

Που ο διάολος να με πάρει, δεν θα ψήφιζα Μπουτάρη

Μπουτάρης διά χειρός Antistachef

Φίλοι του Θεάτρου Δρόμου, μόλις ενημερώθηκαν για την απόδοση του χρίσματος από το ΠΑΣΟΚ στον Γιάννη Μπουτάρη, εκδήλωσαν με …μέτρο τον ενθουσιασμό τους. Η συλλογή συνεχίζεται.

ΠΑΣΟΚάρα και ΔΗΑΡΙ χέρι-χέρι με Μπουτάρη

Όποιος ΔουΝουΤού γουστάρει, ας το ρίξει στο Μπουτάρη

Μπας κι ο ύπνος σ’έχει πάρει και θες δήμαρχο Μπουτάρη;

Ντάρι-ντάρι, ντάρι-ντάρι, το ΠΑΣΟΚ θέλει Μπουτάρη

Ρώτησες τη Μάτα Χάρι πριν ψηφίσεις τον Μπουτάρη;

Είτε ΠΑΟΚ, είτε Άρη, να μαυρίσεις τον Μπουτάρη

Τι ναρκωτικά έχεις πάρει; Καλοβλέπεις τον Μπουτάρη;

Είναι και πολύ παπάρι όποιος διάλεξε Μπουτάρη

Ο εξαποδώ να πάρει, vote left, όχι Μπουτάρη

Θα με πάρουν για μουρντάρη αν χιμήξω στον Μπουτάρη;

Άντε κρύψου στο κελάρι, αν ψηφίσεις τον Μπουτάρη

Κάτι φίλοι μου φαντάροι, κι αυτοί βρίζουν τον Μπουτάρη

Άκουγα Πάνο και Χάρη: λες να ψήφιζα Μπουτάρη;

Έλα, κάνε μου τη χάρη, με το ούφο τον Μπουτάρη

Έχω άγχη, έχω βάρη, δε γουστάρω εγώ Μπουτάρη

Όχι ότι με σοκάρει, αλλά δεν μπορώ Μπουτάρη

Θα πηδήξω απ’το πατάρι, άμα ακούσω για Μπουτάρη

Ακριβαίνει και το στάρι κι εσείς λέτε για Μπουτάρη;

Όποιος στο Ίντερνετ σερφάρει, δεν κλικάρει τον Μπουτάρη

Κηφισιά και Κεφαλάρι θα ψηφίσουνε Μπουτάρη;

Μέχρι ο ύπνος να σε πάρει, άκου λόγους του Μπουτάρη

Ό,τι και να πει το ζάρι, δεν το ρίχνω στον Μπουτάρη

Μήπως είσαστε γομάρι σεις που χαίρεστε Μπουτάρη;

Κι ο Σταρόβας το μοσχάρι θα ποζάρει για Μπουτάρη;

Τά’χω στο κρανίο πάρει με Γκιουλέκα και Μπουτάρη

Ρώτησα τον Κινγκ τον Λάρι: είπε no στον Μπουτάρη

Γιε μου εσύ και κανακάρη, πάλι έπινες Μπουτάρη;

Γεια σου Φώτη αλανιάρη, ΠΑΣΟΚάρα και Μπουτάρη!

Άσπροι γλάροι, μαύροι γλάροι, χέσαν ολοι τον Μπουταρη

Αν ψηφίζεις το ΔΗΑΡΙ, φάε στη μάπα τον Μπουτάρη

Κι εσύ φίλε μπουρδελιάρη, ψήνεσαι με τον Μπουτάρη;

Άμα φύγεις για σαφάρι, μην ξεχάσεις τον Μπουτάρη

H Eλένη με τον Πάρη θα μαυρίσουν τον Μπουτάρη

Mια τσουτσού σαν ματζαφλάρι τρέχει πίσω απ’τον Μπουτάρη

Είν’ τιμή μου και καμάρι που δεν ψήφισα Μπουτάρη

Προτιμάω το Πλωμάρι: ούτε μια γουλιά Μπουτάρη!

Ουφ! Το πλοίο μου σαλπάρει: έχε γεια ωρέ Μπουτάρη!

Το κεφάλι του κλατάρει όποιου ψήφισε Μπουτάρη

Πόλεμο με μαξιλάρι εναντίον του Μπουτάρη!

Βάφτισε το κρέας ψάρι: μαύρο τώρα στον Μπουτάρη!

Βρε πασοκικό τομάρι, κρύψου πίσω απ’τον Μπουτάρη

Μπρος του Άνθιμου τη χάρη υποκλίθηκες Μπουτάρη

Εις καλόγερος εκάρη: άει διαβάσου ρε Μπουτάρη!

Εν τρυγόνι και δυο ζμπάροι, αν μαυρίσεις τον Μπουτάρη

Σήκωσα όλο το νταμάρι να το ρίξω στον Μπουτάρη

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι, δε γ…σαι ρε Μπουτάρη

Μπαγαπόντη! Ζαβολιάρη! Θα σε δώσω στον Μπουτάρη!

Άντρα μου παραπονιάρη, μην μιλάς σαν τον Μπουτάρη

Του Βελόπουλου η χάρη προστατεύει τον Μπουτάρη

Του βαρκάρ’ το παλαμάρι μου θυμίζει τον Μπουτάρη

Ο άντρας μου έχει μπαρκάρει, ψήφος μείον στον Μπουτάρη

Πω πω βαρετό τροπάρι… Σαν δηλώσεις του Μπουτάρη…

Αυτό το παιδί τρομπάρει: έχει μοιάσει του Μπουτάρη

Φορτωμένος σαν μουλάρι, με σφιγμένο το ζωνάρι, να ψηφίσω και Μπουτάρη;

Θέλω μπάφο ένα κλωνάρι, να ξεχάσω τον Μπουτάρη

Quo vantis παληκάρι, αγκαλιά με τον Μπουτάρη;

Τσίμπησες πάλι πεντάρι; Φταίει που ψήφισες Μπουτάρη

Βρήκες παίχτη να τζαρτζάρεις… Είναι λούζερ ο Μπουτάρης…

Το κομπιούτερ μου κρασάρει, δείχνει χιόνια και Μπουτάρη

Μικρός έπαιζα ΑΤΑΡΙ, τώρα παίζω με Μπουτάρη

Η ανηψιά μου έχει σαλτάρει, πάει στα μπαρ με τον Μπουτάρη

Δεν με έχει συνεπάρει να ψηφίσω τον Μπουτάρη

Κι ο Ψωμιάδης να ραπάρει, δεν ψηφίζω εγώ Μπουτάρη

Ξέρεις τι’ν’το σαμοβάρι και μου θέλεις και Μπουτάρη;

Μες την αμμουδιά με φτυάρι το κεφάλι του Μπουτάρη

Σού’χω δώρο φέτος πάρει: μία προτομή Μπουτάρη

Βγαίνω μ’έναν πενηντάρη: λες να είναι του Μπουτάρη;

Σεβασμός στον “αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των εκλογών” ή πλάτες στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ;

Με αφορμή την πρόταση Κουβέλη για την υποστήριξη του Γ. Καμίνη από «Δημοκρατική Αριστερά» και ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Κυρίτσης (Αυγή, 31.8.2010) θέτει μερικά μάλλον εύλογα ερωτήματα

Το επιχείρημα που προβάλλεται εκ μέρους της Δημοκρατικής Αριστεράς για τη συνεργασία που προτείνει προνομιακά στο ΠΑΣΟΚ είναι πως οι εκλογές του Νοεμβρίου πρέπει να επικεντρωθούν όχι στο Μνημόνιο, αλλά καθαρά στην αυτοδιοίκηση.

Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με οποιεσδήποτε αυτοδιοικητικές εκλογές. Για την ακρίβεια δεν έχουμε να κάνουμε καν με αυτοδιοκητικές εκλογές. Οι εκλογές για τους περιφερειάρχες δεν είναι αυτοδιοικητικές. Αυτή η διάκριση δεν γίνεται να ξεφεύγει από τη Δημοκρατική Αριστερά, τα στελέχη της οποίας έχουν θητεύσει στην ανανεωτική αριστερά.

Στην πραγματικότητα ούτε οι εκλογές στους τρεις μεγάλους δήμους αντιμετωπίζονται ποτέ ως «αυτοδιοικητικές», αλλά ως κεντρικές πολιτικές αναμετρήσεις. Άλλωστε και η πρόταση από τον Φώτη Κουβέλη στον Γιώργο Παπανδρέου για την πιθανή υποψηφιότητα Καμίνη ήταν κίνηση κεντρικής πολιτικής στο ανώτατο δυνατό επίπεδο και όχι κάποια πρόταση που ήρθε από τα κάτω με αυτοδιοικητικά κριτήρια. Για την αιτιολόγησή της μάλιστα προβλήθηκε η πολιτική αναγκαιότητα να χάσει η Ν.Δ. Στον Δήμο της Αθήνας, ας μην ξεχνάμε, στα αυτοδιοικητικά θέματα οι παρατάξεις Κακλαμάνη και Σκανδαλίδη πήγαιναν χέρι – χέρι.

Η κάλπη του Νοεμβρίου έχει όμως ένα ακόμα χαρακτηριστικό, το οποίο επικαθορίζει εν πολλοίς όλα τα υπόλοιπα. Είναι η πρώτη κάλπη που στήνεται μετά την ψήφιση του Μνημονίου από ένα κόμμα το οποίο μόλις πριν ένα χρόνο κέρδισε τις εκλογές λέγοντας ακριβώς τα αντίθετα απ’ αυτά που κάνει. Οι επόμενες προγραμματισμένες εκλογές απέχουν τρία χρόνια, θα μεσολαβήσει δηλαδή μια πολιτική αιωνιότητα. Εάν οι πολίτες δεν έχουν την ευκαιρία να αξιολογήσουν τώρα το Μνημόνιο και να το καταψηφίσουν, τότε η κυβέρνηση θα έχει τη δυνατότητα να λέει -και ο διεθνής παράγων να πιστεύει- ότι η πολιτική που ασκείται στην Ελλάδα γίνεται καλώς ανεκτή από τον ελληνικό λαό. Αυτό για ένα κόμμα οι βουλευτές του οποίου έχουν καταψηφίσει το Μνημόνιο είναι αντιφατικό. Ή είμαστε κατά του Μνημονίου, άρα θέλουμε να αρθεί διότι κάνει κακό στη χώρα, οπότε η αποδοκιμασία του στην κάλπη είναι (ανανεωτική αριστερά γαρ) το κύριο μέσο πάλης, ή του αφήνουμε τράτο τρία χρόνια, άρα κάνουμε πλάτες στην κυβέρνηση.

Δημοκρατική Αριστερά: απόβαση στην όχθη του ΠΑΣΟΚ

Ο Χαράλαμπος Γεωργούλας (Εποχή, 29.8.2010) αναλύει την μετάβαση της Δημοκρατικής Αριστεράς από μια «αριστερά της ευθύνης» στη συνδιαχείριση της πολιτικής του μνημονίου από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, προς επιβεβαίωση των φόβων του Ανδρέα Πανταζόπουλου.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, δηλαδή πριν καν το ζητήσει δημόσια και επίσημα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Αριστερά δια του προέδρου της Φώτη Κουβέλη προσφέρει απλόχερα τη διάθεσή της για στήριξη του κυβερνώντος κόμματος (και της πολιτικής του – αυτά πάνε μαζί…) τόσο στις αυτοδιοικητικές εκλογές όσο και στις βουλευτικές, που προβλέπονται ακόμη πιο δύσκολες υπό καθεστώς μνημονίου.

Ο πρόεδρος της Δ. Α. ήταν σαφής στη συνέντευξή του στο «Μέγκα», όπου επανέλαβε τη γνωστή από παλιά τοποθέτηση, που ήθελε να επιβάλει με το στανιό και στον ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος, ότι «αν στις επόμενες εκλογές δεν προκύψει αυτοδυναμία, μπορεί να σκεφτούμε να συνεργαστούμε στη διακυβέρνηση του τόπου».

Με την πρότασή του, εξάλλου, προς το ΠΑΣΟΚ για «υπερκομματικούς υποψήφιους» στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και κρίσιμες περιφέρειες, πρόσφερε ακόμη ένα χέρι βοήθειας στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η οποία ρητά δηλώνει ότι ενδιαφέρεται να καταγράψει νίκες στους πολιτικά σημαντικούς δήμους και στην πλειοψηφία των περιφερειών, προκειμένου να τις αξιοποιήσει ως επιχείρημα εναντίον της προσπάθειας της αριστεράς να καλλιεργήσει «αντιμνημονιακό» κλίμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές (βλέπε δηλώσεις Τσούρα, υπεύθυνου του ΠΑΣΟΚ για τα ζητήματα των αυτοδιοικητικών εκλογών).

Σκορπίζουν έτσι στον άνεμο οι προ της αποχώρησης από τον Συνασπισμό ισχυρισμοί ηγετικών σήμερα στελεχών της Δ.Α. ότι στόχος της δημιουργίας νέου πολιτικού κόμματος με διάσπαση του Συνασπισμού δεν είναι, κατά κανένα τρόπο, η συνεργασία και σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ, αλλά η πλήρωση του πολιτικού κενού στο χώρο μεταξύ ΠΑΣΟΚ (που νεοφιλελευθεροποιείται) και ΣΥΡΙΖΑ (που αριστερίζει).

Αυταπάτη τα ενδιάμεσα πολιτικά σχέδια

Έλλειψη ειλικρίνειας; Διπροσωπία; Πολιτικός οπορτουνισμός; Πολύ περισσότερο από την ηθική πλευρά του θέματος έχει σημασία να δούμε την καθαρά πολιτική. Η κίνηση αυτή της Δ.Α. μπορεί να πει κάποιος ότι ήταν αναμενόμενη, καθώς αποτελεί απόδειξη μιας αδήριτης αναγκαιότητας: δεν μπορεί να υπάρξει ενδιάμεσο πολιτικό σχέδιο μεταξύ ενός σχεδίου της αριστεράς, που αντιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του, και ενός σχεδίου του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ, που ενδιαφέρεται να αποσοβήσει τους κραδασμούς από την επιβολή του μνημονίου φορτώνοντας τα βάρη στην πλάτη των μισθωτών, των συνταξιούχων και των λαϊκών τάξεων και να επιβάλει μια έξοδο από την κρίση σε βάρος τους.

Αργά ή γρήγορα, όποιος ισχυρίζεται ότι υπάρχει χώρος για πολιτικά σχέδια που δεν θέτουν στο επίκεντρο το ερώτημα (και την αντίστοιχη απάντηση) «ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο της κρίσης;» και «ποιον ευνοεί το μνημόνιο;», αναγκάζεται να βρεθεί από τη μια ή την άλλη όχθη. Εν προκειμένω, η όχθη του ΠΑΣΟΚ βρισκόταν, όπως φαίνεται, πιο κοντά στις προτιμήσεις της ηγεσίας της Δ.Α. Συμβαίνει το ίδιο και με την πλειοψηφία των μελών της; Αρκετά σημάδια δείχνουν πως προκαλεί σκέψεις η στάση της ηγεσίας. Ίδωμεν…

Πάντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι τον κρίσιμο χαρακτήρα του ερωτήματος, στο οποίο κάθε κόμμα είναι υποχρεωμένο να απαντά, του ερωτήματος δηλαδή «με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις;» είχε επισημάνει έγκαιρα και ο –μάλλον φίλα προσκείμενος προς το εγχείρημα της Δ.Α.– έγκυρος πολιτικός αναλυτής Ανδρέας Πανταζόπουλος από τις στήλες της «Ελευθεροτυπίας». Είχε τονίσει ότι η τάση αυτή, αποχωρώντας από τον Συνασπισμό, είναι υποχρεωμένη «να ξανασυλλαβίσει τη διαφορά της», να διευκρινίσει «ενάντια σε ποιους και με ποιους» βαδίζει.

Σημείωνε, μάλιστα, στο κείμενό του αυτό με έμφαση ότι «η διολίσθηση του αριστερού λόγου, μέσω του ρεαλισμού, σε μια κουλτούρα συνδιαχείρισης θα ήταν το πολυτιμότερο δώρο στον αριστερισμό», που υποτίθεται ότι η Δ.Α. αντιμάχεται. Και τόνιζε, για να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς το νόημα των επισημάνσεών του, πως το ζητούμενο είναι αν θα καταφέρει η τάση αυτή «να συγκροτήσει έναν επίκαιρο, μίνιμουμ, πειστικό αντικαπιταλιστικό λόγο».
Μεγάλες προσδοκίες, θα σχολιάζαμε εμείς, χωρίς όμως, το σχόλιό μας να θίγει τις σχεδόν προφητικές επισημάνσεις του συγκεκριμένου αναλυτή.

Εκλογές χωρίς μνημόνευση του μνημονίου…

Με φύλλο συκής τη θέση για «υπερκομματικούς υποψηφίους» στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η πολιτική αποβίβαση στην όχθη του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ επιχειρείται από την ηγεσία της Δ.Α. να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της σχετικής αυτοτέλειας των αυτοδιοικητικών ζητημάτων και της αποσύνδεσής τους από τη λογική του «αντιμνημονιακού μετώπου».
Σε μια στιγμή, όμως, που όχι μόνο η γενική πολιτική χρωματίζεται από τις σκληρές επιταγές του μνημονίου, αλλά και ειδικά οι κυβερνητικές επιλογές στο χώρο της αυτοδιοίκησης χαρακτηρίζονται από όλους ως εξειδίκευση του μνημονίου δια της επιβολής του «σχεδίου Καλλικράτης».

Για να δώσει η ηγεσία της Ν.Δ. έναν επιφανειακά αντιδεξιό χαρακτήρα σ’ αυτή την αποστροφή της από την «αντιμνημονιακή» στάση (που μεταφράζεται συχνά σε υποστήριξη κυβερνητικών επιλογών), τη χαρακτήρισε «πρόταση της Δ.Α.», την οποία και απορρίπτει (εισήγηση Φ. Κουβέλη στην εκτελεστική επιτροπή της Δ.Α.). Ατύχησε όμως, καθώς μόλις μία μέρα μετά ο πρόεδρος της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς δήλωσε ότι «ασφαλώς δεν θέλουμε να μετατρέψουμε τις εκλογές σε δημοψήφισμα κατά του μνημονίου». Συμπεριλαμβάνοντας έτσι, εκούσα, άκουσα τη Δ.Α. σε ένα άλλο «μέτωπο», το… μνημονιακό μέτωπο, των δυνάμεων που δεν θέλουν να τεθεί ως κεντρικό ζήτημα των αυτοδιοικητικών εκλογών το ζήτημα της ασκούμενης, γενικά και στην αυτοδιοίκηση, καταστροφικής πολιτικής διά της εφαρμογής του μνημονίου.
Το «μέτωπο» αυτών των δυνάμεων (κυβέρνησης, ΛΑΟΣ, ΝΔ –επί της ουσίας) αξίζει να σημειωθεί ότι εμφανίζεται πια πιο καθυστερημένο πολιτικά και κοινωνικά ακόμη κι από το ΕΒΕΑ, που άσκησε προχθές ουσιαστική κριτική στην κυβερνητική οικονομική πολιτική της ύφεσης, της ανεργίας, της στασιμότητας των αναπτυξιακών αδιεξόδων –δηλαδή της βασικής συνταγής του ΔΝΤ και του μνημονίου.

Από την «υπευθυνότητα» στη «συνδιαχείριση»;

Με σύνθημα την οικοδόμηση της «αριστεράς της ευθύνης και της υπευθυνότητας» η ηγεσία της Δ.Α. φαίνεται να διολισθαίνει σταθερά στο επίπεδο μιας αριστεράς που, αποφεύγοντας «την πολιτική ρητορεία που απλώς καταγγέλλει γενικά και αόριστα το μνημόνιο» (Φ. Κουβέλης), τείνει να συγκροτηθεί ως αριστερά που το αποδέχεται σαν πραγματικότητα και τρέφει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να το βελτιώσει από τα μέσα, δια της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται, προφανώς, για την έκφραση ενός καθαρού πολιτικού αναχρονισμού, που επιχειρεί να υλοποιήσει ανεκπλήρωτες επιθυμίες της εποχής της πρόσκαιρης λάμψης του σημιτικού εκσυγχρονισμού, σε περίοδο σκληρής αντιλαϊκής, αντικοινωνικής επίθεσης του αναδιαρθρωνόμενου παγκοσμίως καπιταλισμού – υπό την ηγεσία (στη χώρα μας) ενός αποδεχόμενου πλήρως τα προτάγματα του νεοφιλελευθερισμού ΠΑΣΟΚ.
Αυτό που έδειχνε να φοβάται ο Α. Πανταζόπουλος, η διάθεση «ρεαλισμού» που οδηγεί στην επιδίωξη απλής συνδιαχείρισης, μοιάζει να γίνεται πραγματικότητα…

Ο συνήθης Ψαριανός ξαναχτυπά

Ο Γιάννης Χάρης σχολιάζει στο προσωπικό του ιστολόγιο (17.8.2010) μια ακόμα παρασπονδία του βουλευτή και υποψηφίου περιφερειάρχη Αττικής της Δημοκρατικής Αριστεράς Γρηγόρη Ψαριανού.

«Γιατί να λέω ότι είμαι ΑΕΚ και όχι, π.χ. Μποαβίστα; [Αφού,] στις συνθέσεις των ελληνικών ομάδων παίζουν δέκα ξένοι και… μισός Έλληνας, είτε μιλάμε για την ΑΕΚ, τον Άρη και τις υπόλοιπες. Έτσι κι εγώ έχω να πάω στο γήπεδο ενάμιση χρόνο και δεν βλέπω να ξαναπηγαίνω σύντομα. Τι να δω; Το ξύλο ή τους ξένους παίκτες των ελληνικών ομάδων;» (Βήμα 14.8.10)

Εμπρός; παρακαλώ; Ποιος; Ο Άνθιμος, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης; Ο Άδωνις, βουλευτής του Λάος; Όχι. Ο Γρηγόρης, βουλευτής του Σύριζα. Ο Ψαριανός. Που σε κάθε νέο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του βάζει θεμέλιο λίθο μια αυτοπροσωπογραφία του σε άκρως αποκαλυπτική πόζα -που δε χρειάζεται βεβαίως να σχολιαστεί ειδικά και να χαρακτηριστεί.

Μέρες του Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 2007, ξεκινώντας τη σταδιοδρομία του εθνοπατέρα υπό τις προοδευτικές φτερούγες του Σύριζα, δήλωσε από το περίβλεπτο βήμα της τηλεόρασης, στην οπωσδήποτε σοβαρή εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη «Πρωταγωνιστές», ότι δικαίωμά τους να το κάνουν μ’ όποιον θέλουνε οι ομοφυλόφιλοι, «αλλά όχι να μας αυτώσουνε κιόλας. Υπάρχει κι ένας ρεβανσισμός. Μέσα στα μέσα, τηλεοράσεις κτλ., άμα δεν είσαι και λίγο γκέι, τον πούλο, σε κόβουνε». Αυτά τότε (αλλά και λίγο παλαιότερα, στο Κλικ), ο βουλευτής του Σύριζα και φίλος του Αντρέα Μικρούτσικου (§ 5).

Τώρα, στην καινούρια σελίδα που γύρισε, ιδρυτικό-ηγετικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς, και υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, η νέα σόκιν πόζα του είναι αυτή που βάλαμε στην αρχή, περί παντοκρατορίας των ξένων παικτών –θα μαύρισε κι αυτουνού το μάτι, σαν του άλλου φίλου του, του Άνθιμου, όταν είχε κατέβει στην Ομόνοια κι είχε φρίξει, ο χριστιανός. Τώρα φρίττει ο αριστερός, βοήθειά μας, των αριστερών, και της Δημοκρατικής Αριστεράς ιδιαίτατα.

Διαβάζοντας και ακούγοντας τις θέσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς

Αναλύοντας τις θέσεις της Δημοκραικής Αριστεράς για τον σοσιαλισμό, την Ευρώπη, την οικολογία και την κρίση (Εποχή, 4.7.2010), ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος διαπιστώνει ότι η καταπολέμηση της παραοικονομίας και η μάχη κατά του πελατειακού κράτους έχουν υποκαταστήσει το κοινωνικό ζήτημα στον δημόσιο λόγο του νέου κόμματος και έχουν προσλάβει, εν τέλει, χαρακτήρα κυρίαρχης-μη αναγώγιμης αντίθεσης.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο αριστερός ευρωπαϊσμός και η οικολογική παρέμβαση  είναι οι θεμελιώδεις αρχές του κόμματος «Δημοκρατική Αριστερά». Αυτές τις αρχές διακήρυξε ο Φώτης Κουβέλης, μιλώντας στις 30 Ιουνίου στο ξενοδοχείο Ιμπέριαλ και αυτές περιέχει η ιδρυτική Διακήρυξη του νέου κόμματος που δόθηκε πριν από λίγες ημέρες στη δημοσιότητα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Όταν η κα Νίτσα (Λουλέ) πάει στου κ. Κουβέλη

Με αφορμή την παρουσία της κας Νίτσας (Λουλέ) στην πρώτη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς, το ιστολόγιο Ροϊδη Εμμονές τι εξηγεί δεν πάει καλά με την Αριστερά Κουβέλη.

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Mε την ευκαιρία της παρθενικής συγκέντρωσης του νέου αριστερού κόμματος που θέλει να σώσει τη χώρα (ή τα μέλη του;), σημειώθηκαν νεκραναστάσεις, έξοδοι από μπαούλα με ναφθαλίνη και λοιπά περίεργα φαινόμενα. Οι κοσμικές πολιτικές στήλες διέκριναν μεταξύ άλλων και τους Νίτσα Λουλέ, Π. Κουναλάκη και Βασίλη Βασιλικό στο ενθουσιώδες ανανεωτικό ακροατήριο της πρώτης συγκέντρωσης (εσωτερικού χώρου) του νέου κόμματος που ήλθε να προστεθεί στα πολυάριθμα κουάρκς της Αριστεράς που στριμώχνονται μέσα στον στενό της πυρήνα. Η πρώτη είχε υποκύψει στη γοητεία της ΝΔ ή έστω της κας Μπακογιάννη, οι άλλοι δυο στου ΠΑΣΟΚ. Ο καθένας με άλλο τρόπο, σε άλλο βαθμό, δεν τους τσουβαλιάζω. Το πρώτο που θέλω να επισημάνω είναι αυτό που ο κ.Κουβέλης θα περιέγραφε στη γλώσσα του και με εκείνη την, ας μου επιτραπεί, επιτηδευμένη φωνή: “Επιτύχαμε να έχουμε ένα ευρύ πολυτασικό ακροατήριο”.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γιατί δεν φταίει για όλα (ούτε καν τα βασικά) το «πελατειακό κράτος»

Σ’ένα έξοχο άρθρο του στην Κυριακάτικη Αυγή (11.7.2010), ο Νίκος Φίλης αναλύει τις πολιτικές συνέπειες της προσκόλλησης της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη στη μονοθεματική κριτική του «πελατειακού κράτους».

Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Παρά την πολύμηνη προσπάθεια κατατρομοκράτησης της κοινωνίας (ο ίδιος ο πρωθυπουργός τον Νοέμβριο είχε δώσει το έναυσμα μιλώντας για χρεωκοπία που είχε συντελεστεί), ώστε οι πολίτες να αποδεχθούν ως φυσικό φαινόμενο τον «μονόδρομο» του Μηχανισμού ΔΝΤ – Ε.Ε., το 77% των πολιτών υποστηρίζει ότι «υπήρχαν κι άλλοι τρόποι για να αποφευχθεί η χρεωκοπία» (έρευνα της εταιρίας RASS). Οι πολίτες δεν έχουν πεισθεί ότι τα αναγκαία μέτρα είναι… αναγκαίο να είναι και άδικα. Αναζητούν υπευθύνους ή και ενόχους για την κρίση, καθώς νιώθουν ότι τα απειλητικά μέτρα του Μνημονίου είναι μόνιμα και όχι πρόσκαιρα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου