Μετανάστες στην Ελλάδα: Η πρώτη ανθρωπιστική κρίση σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η νορβηγική τηλεόραση για τον εγκλωβισμό και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης μεταναστών στην Ελλάδα. Τα πλάνα από την πλατεία Αττικής αποτελούν αδιάψευστη μαρτυρία ότι η εγκατάλειψη μεγάλων ζωνών (και) του κέντρου της Αθήνας, προκαλούν την έξαρση του λαϊκού ρατσισμού.

Advertisements

Είναι ο Εντ Μίλιμπαντ ο …Σαµαράς των βρετανών Εργατικών;

O Πολιτικάριος εξηγεί, αποκλειστικά στο Θέατρο Δρόμου, γιατί ο «Κόκκινος» Εντ Μίλιμπαντ δεν αποτελεί μιαν εκδοχή Αντώνη Σαμαρά επί το βρετανικότερο (όπως άστοχα προσπάθησαν να τον παρουσιάσουν Τα Νέα), διά του αρθρογράφου τους Δ. Μητρόπουλου), αλλά μοιάζει μάλλον …με το νικητή στο ενδοπασοκικό δημοψήφισμα του 2007: τον Γιώργο Παπανδρέου.

Επ’ αφορμή του κειμένου του κ. Δ. Μητρόπουλου στα «Νέα» σχετικά με την εκλογή του Εντ Μίλιμπαντ ως ηγέτη των Εργατικών και την απόφανση του αρθρογράφου ότι «…είναι ο Σαµαράς των βρετανών Εργατικών!…», θα αναφερθούμε σε δύο σημεία που, κατά τη γνώμη μας, δείχνουν γιατί η ερμηνεία πολιτικών φαινομένων σε άλλα πολιτικά συστήματα με ελληνικούς όρους, απολήγει σε σοβαρά ολισθήματα – φυσικά εσκεμμένα:

1. Ο κ. Δ. Μητρόπουλος αποφάσισε να συγκρίνει τους «800.000 Νεοδημοκράτες βάσης» που ψήφισαν το Νοέμβρη του 2009 τον Αντώνη Σαμαρά με τους εκλογείς του Εργατικού Κόμματος που εξέλεξαν τον Εντ πριν από λίγες μέρες – ξεχνώντας βεβαίως τις αντίστοιχες διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ.

Λίγες κουβέντες για το «εκλεκτορικό κολλέγιο» των Εργατικών:

Μέχρι και την εκλογή του Μάικλ Φούτ το 1980 – εκλεκτός της τότε αριστερής πτέρυγας – , ο ηγέτης των Εργατικών εκλεγόταν από τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κόμματος. Το ’83, ο μετέπειτα «εκσυγχρονιστής» Νηλ Κίνοκ εξελέγη από ένα εκλεκτορικό σώμα που περιελάμβανε, ως ξεχωριστά σώματα, (α) την κοινοβουλευτική ομάδα και τους βουλευτές του ευρωκοινοβουλίου, (β) τα μέλη του Κόμματος στις περιφερειακές οργανώσεις και (γ) τα συνδεδεμένα (affiliated) συνδικάτα και τις σοσιαλιστικές ενώσεις.

Μέχρι και την εκλογή του Τζον Σμιθ το 1992, τα συνδικάτα ψήφιζαν en bloc, πράγμα που καθιστούσε την ισχύ τους στο κόμμα μεγάλη, καθώς, μαζί με τις σοσιαλιστικές ενώσεις, αντιστοιχούσαν στο 40% των συνολικών ψήφων –  30% αντιστοιχούσε σε καθένα από τα άλλα δύο σώματα.

Παρότι γενικά τα συνδικάτα θεωρούνται αριστερόστροφα, αυτά υπερψήφισαν όλους τους «εκσυγχρονιστές» υποψήφιους (Κίνοκ, Σμιθ, Μπλερ)΄ ενδεικτικά, το 1988 ο υποψήφιος της αριστερής πτέρυγας Τόνυ Μπεν πήρε μόλις το 0,3% του 40% της ψήφου των συνδικάτων.

Ο Τζον Σμιθ, μετά την εκλογή του το 1992, επεχείρησε να σπάσει την ισχύ των συνδικάτων. Εφήρμοσε την αρχή «ένα μέλος, μία ψήφος» για να σπάσει τις en bloc ψήφους των συνδικάτων και ισομέρισε την αναλογία των τριών ομάδων εκλογέων (33,33% των συνολικών ψήφων έκαστος).

Ο Μπλερ εξελέγη το 1994 πανηγυρικά,  έχοντας πάλι τις μισές ψήφους των συνδεδεμένων οργανώσεων. Σε αυτό το πλάίσιο, το εκλεκτορικό σώμα του Εργατικού Κόμματος δεν μοιάζει με την αχανή μάζα των ψηφισάντων στις διαδικασίες των ελληνικών κομμάτων – για τους οποίους ακόμα και τώρα δεν υπάρχουν απόλυτα νούμερα -, αλλά συγκροτείται από ανθρώπους με σχετικά σοβαρή ενασχόληση με το κόμμα τους.

Το εκλογικό σύστημα με το οποίο μετρώνται οι ψήφοι είναι αυτό της εναλλακτικής ψήφου. Αρχικά μετρώνται οι πρώτες επιλογές των εκλογέων και βγαίνει από την καταμέτρηση ο υποψήφιος με τις λιγότερες ψήφους. Σε κάθε γύρο καταμέτρησης προσμετρώνται οι δεύτερες επιλογές του αποχωρήσαντα, εωσότου μείνουν δύο. Σκοπός είναι η επίτευξη απόλυτης πλειοψηφίας.

Στην εκλογή των Εργατικών του 2010 σαφώς έπαιξε ρόλο το μεγάλο ποσοστό που πήρε ο Εντ έναντι του Ντέιβιντ (20% έναντι 13,4%), ωστόσο έως τον τρίτο γύρο προηγούνταν ο δεύτερος και στον τέταρτο η νίκη του Εντ επετεύχθη με μία σαφή αύξηση των ψήφων και στις άλλες δύο εκλεκτορικές ομάδες (26 έναντι 14 στους βουλευτές και 9295 έναντι 6439 στις περιφερειακές οργανώσεις).

Αυτό φυσικά δεν ήταν τυχαίο, καθώς ο τελευταίος που βγήκε από την καταμέτρηση ήταν ο συνεργάτης του Μπράουν Εντ Μπολς, και ήταν φυσικό οι δεύτερες επιλογές των ψηφοφόρων του να κατευθύνθηκαν προς τον έτερο συνεργάτη του Μπράουν, Εντ Μίλιμπαντ.  Η λογική, βέβαια, του πολυδαίδαλου εκλογικού συστήματος είναι σαφής: αναλογικότερη εκπροσώπηση όλων των μερίδων του κόμματος, ώστε ο εκλεγμένος ηγέτης να είναι υπόλογος σε όλα τα μέρη και όχι σε ένα.

Δύο συμπεράσματα από τα παραπάνω:

Πρώτον, και ο Κίνοκ και ο Μπλερ είχαν τη συντριπτική υποστήριξη των συνδικάτων. Το «ένα μέλος, μία ψήφος» αφορούσε περισσότερο την ανακατανομή της εσωκομματικής ισχύος προς όφελος της ηγεσίας, παρά τον εκδημοκρατισμό του Εργατικού Κόμματος.

Δεύτερον, η σημασία των συνδικάτων για το εν λόγω κόμμα είναι μεγάλη, γιατί απλούστατα αυτά το ίδρυσαν. Όλα τα συνδικάτα και όλες οι σοσιαλιστικές ενώσεις, όντας συνδεδεμένες με το Εργατικό Κόμμα πληρώνουν εισφορές προς το κόμμα και τα μέλη τους, στη συντριπτική τους πλειονότητα, είναι είτε μέλη του κόμματος είτε μέλη με την ιδιότητα του «συνδεδεμένου».

Καμία σχέση, επομένως, με τα αστεία «θεματικά δίκτυα» του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και το θεσμό του «φίλου» με τον ασαφή ορισμό. Στη Μεγάλη Βρετανία, δε, η ακατάσχετη «μπουρδολογία» περί «συντεχνιών» είναι προνόμιο των συντηρητικών – μόνον στην Ελλάδα εμφανίζονται «σοσιαλδημοκράτες» και «αριστεροί» που λοιδορούν το σύστημα κοινωνικής εκπροσώπησης. Τελικά, όμως, «τι είναι ο Εντ Μιλίμπαντ;»

2. Είναι γεγονός ότι έστω και συμβολικά ο Εντ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στο LSE, στο πανεπιστήμιο όπου δίδαξε ο πατέρας του Ραλφ, ενώ την υποψηφιότητα του υποστήριξε και ο παλαίμαχος ηγέτης της αριστερής πτέρυγας Τόνυ Μπεν.

Μίλησε για αύξηση της φορολόγησης των επιχειρήσεων, για καθιέρωση ενός «μισθού επιβίωσης», για δικαιότερους όρους μαθητείας, για την κλιματική αλλαγή, έκανε αναφορές στο σουηδικό μοντέλο, μίλησε για αναδιανομή, «άδειασε» την εξωτερική πολιτική του Μπλερ και τράβηξε το αφτί των συνδικάτων «για κύματα ανεύθυνων απεργιών». Για το Άρθρο 4 ανέφερε: «…Δικαίως αλλάξαμε το Άρθρο 4 και υποστηρίξαμε ότι ένας δυναμικός ιδιωτικός τομέας ήταν κεντρικός για την ανάπτυξη και την ευημερία…».

Στον λόγο του Εντ υπάρχει μία τάση αναφορών στις παραδοσιακές αξίες του Εργατικού Κόμματος, κυρίως της φαβιανής παράδοσης, με στοιχεία ενός ήπιου κρατισμού.  Από την άλλη πλευρά οι συγγένειες με το λόγο του Ντέιβιντ είναι εμφανείς, με τη διαφορά ότι ο τελευταίος είναι πιο αποφασιστικός ως προς την υπεράσπιση της μπλερικής διακυβέρνησης. Το ρήγμα επομένως μπλερικών και μπραουνικών, με έναν εντελώς λανθασμένο τρόπο ορίζεται ως ένα ρήγμα αριστερών και δεξιών. Ο υποψήφιος της αριστερής πτέρυγας – ό,τι τέλοσπάντων έχει απομείνει από αυτήν – ήταν ο Τζον Μακντόνελ.

Σε μεγάλο βαθμό, η σύγκρουση των δύο αδελφών θυμίζει τη μάχη του 2007 στο ΠΑΣΟΚ, όπου το παλιό κόμμα και οι συνδικαλιστές στήριξαν τον Παπανδρέου, ενώ οι «εκσυγχρονιστές» τον Βενιζέλο. Ο Παπανδρέου σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του, αλλά και τους μήνες μετά την εκλογή του, διάνθισε τον λόγο του με «αριστερόστροφες» τοποθετήσεις, ενώ προέβη και σε συγκεκριμένες οργανωτικές παραχωρήσεις για να «μαζέψει» την εσωκομματική «γκρίνια».

Το «Κόκκινος Εντ» λανσαρίστηκε κατά βάση από το συντηρητικό τύπο, σε μια προσπάθεια επαναφοράς της εργατικο-φοβίας της δεκαετίας του ’80 – την οποία προσπάθησαν να ξορκίσουν 3 ηγέτες των Εργατικών. Ο Εντ είναι ένα κλικ αριστερότερος του αδελφού του – όπως θεωρούνταν και ο Παπανδρέου του Βενιζέλου -, ωστόσο τίποτε δεν προδιαθέτει για την μελλοντική του κυβερνητική πρακτική. Επομένως, η δική μας απάντηση στο κουίζ του κ. Μητροπουλου  «…Τι είναι ο Εντ Μίλιµπαντ;…» είναι «ο Γιώργος Παπανδρέου των βρετανών Εργατικών!«.

ΥΓ. Καλό θα είναι όλοι όσοι ασχολούνται με τους αδελφούς Μίλιμπαντ να μην ξεχνούν ότι πατέρας τους ήταν ο Ραλφ Μίλιμπαντ, ο σημαντικότερος Βρετανός (αν και Πολωνοεβραίος στην καταγωγή) μαρξιστής μεταπολεμικά, συνιδρυτής της New Left Review και του Socialist Register και σφοδρός κριτικός των «συμβιβαστικών» πολιτικών του Εργατικού Κόμματος από την ίδρυσή του. Το «Parliamentary Socialism» αποτελεί μία υποδειγματική μελέτη της κυριαρχίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας επί των συνδικάτων από την ίδρυση του κόμματος ως και τη δεκαετία του ’60 και των αναπόφευκτων συμβιβασμών στους οποίους υποχρεώθηκε η εκάστοτε ηγεσία να προβεί με το συγκρότημα εξουσίας. Έστω και συνοπτικά, αξίζει να αναφέρεται, γιατί είναι μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια – αν και κατανοούμε γιατί παραλείπεται.

Η Ευρώπη στους δρόμους

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η κρίση προσφέρει γόνιμο έδαφος για τον εθνικισμό στην Ευρώπη

H Καθημερινή (26.9.2010) αναδημοσιεύει άρθρο των New York Times, σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο η οικονομική κρίση γίνεται η θερμοκοιτίδα ενός νέου εθνικισμού.

 

Την ώρα που η ξενοφοβία συνεχίζει να επεκτείνεται στην Ευρώπη, δημιουργώντας ακροδεξιό κύμα λαϊκισμού από τη Μεσόγειο έως τη Σκανδιναβία, εντείνονται οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο να ριζώσουν ανάλογες πολιτικές θέσεις και στο Βερολίνο, στο γόνιμο έδαφος της οικονομικής αβεβαιότητας, διευρύνοντας το κενό που άφησαν οι συμφορές της άλλοτε ισχυρής Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έξοδος από το ευρώ;

Mε αφορμή την πρόταση του οικονομολόγου Κώστα Λαπαβίτσα για έξοδο της Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ, οι Γιάννης Μηλιός και Σπύρος Λαπατσιώρας δείχνουν στην Κυριακάτικη Αυγή (18.7.2010) γιατί το αίτημα «έξω από το ευρώ» δεν μπορεί να είναι αίτημα της Αριστεράς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τι προστατεύει η απαγόρευση τoυ νικάμπ στους δρόμους της Γαλλίας;

Από την Guardian και την Ελευθεροτυπία (17.7.2010)

Την Τρίτη, η γαλλική Βουλή ψήφισε ένα νόμο (…) που απαγορεύει στις μουσουλμάνες να φορούν δημοσίως το νικάμπ, το ισλαμικό πέπλο που σκεπάζει το κεφάλι και το πρόσωπο εκτός από τα μάτια. (…) Κατ’ αρχήν -και μάλιστα στο φόρουμ του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων- το διπλό κριτήριο πρέπει να είναι πρώτον, εάν το μέτρο αυτό έχει ένα θεμιτό στόχο (ενδεχομένως τη δημόσια ασφάλεια ή την προώθηση της ισότητας των φύλων) και δεύτερον, εάν χαρακτηρίζεται από αναλογικότητα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανήκει η Τουρκία στην Ευρώπη;

Με αφορμή την έναρξη του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Ισταμπούλ, αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει (και) στη χώρα μας σχετικά με τον διεθνή ρόλο της Τουρκίας και τη νέα εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν (διά …χειρός Αχμέτ Νταβούτογλου), αναδημοσιεύουμε από τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής ένα παλιότερο κείμενο ομιλίας του Αχμέτ Ινσέλ που εκφωνήθηκε στη συνάντηση της ομάδας των Πρασίνων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τον Οκτώβριο του 2004. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 16.1.2005, σε απόδοση της Ιλεάνας Μορώνη. Ευχαριστούμε θερμά τον φίλο Στράτο Μπουλαλάκη που μας βοήθησε να το ανασύρουμε από το ηλεκτρονικό αρχείο της Αυγής, και του ευχόμαστε νά’ναι σιδερένιος!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο πολιτισμός των πλουσίων και των ηλίθιων ξανά σε δράση, με αφορμή τον αποκλεισμό της Εθνικής Γαλλίας από το Μουντιάλ

Από το tvxs.gr

Μετά τον αποκλεισμό της Γαλλίας από το φετινό Μουντιάλ και τα όσα συνέβησαν στο εσωτερικό της ομάδας κατά τη διάρκεια της φάσης των ομίλων τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για εξευτελισμό της χώρας, έλλειψη πειθαρχίας των παικτών αλλά και για ανάγκη πλήρους αναδιάρθρωσης της ομάδας με αλλαγές στον τρόπο επιλογής και προπόνησης των παικτών.

Ωστόσο, η κριτική στη Γαλλία, «ξέφυγε» από τον αθλητικό χαρακτήρα καθώς υπήρξαν αντιδράσεις και σχόλια για έλλειψη πατριωτισμού των παικτών που κατάγονται από μετανάστες. Σύμφωνα με τους «New York Times», χαρακτηριστικά ήταν τα σχόλια του φιλόσοφου Αλέν Φίνκιελκροτ, ο οποίος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η ένταξη των μεταναστών στη Γαλλική κοινωνία έχει αποτύχει και μετά την αποτυχία της Γαλλικής ομάδας στο Μουντιάλ τόνισε «έχουμε πλέον την απόδειξη ότι η γαλλική ομάδα δεν μοιάζει καθόλου με ομάδα, αλλά με μια συμμορία από χούλιγκαν που γνωρίζουν μόνο τον νόμο της Μαφίας».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο Ετιέν Μπαλιμπάρ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το περιοδικό «αληthεια», η εφημερίδα «Εποχή», το περιοδικό «Θέσεις» και οι εκδόσεις Πατάκη, διοργανώνουν τη Δευτέρα 14 Ιουνίου και ώρα 7 μ.μ. συζήτηση στο Πάντειο (αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα) με θέμα «Η κρίση στην Ελλάδα και ο ρόλος της Ευρώπης» με εισηγητή τον Etienne Balibar (Ετιέν Μπαλιμπάρ). Θα ακολουθήσει στρογγυλό τραπέζι με ομιλητές τους Κώστα Δουζίνα, Παύλο Κλαυδιανό, Γιάννη Μηλιό, Βαγγέλη Μπιτσώρη και Βίκη Σκούμπη. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Δημήτρης Βεργέτης.

Προσπάθειες να αποφύγει η Le Monde τη χρεοκοπία

Σύμφωνα με την Καθημερινή (10.6.2010), «η εμβληματική γαλλική εφημερίδα Le Monde αναζητεί εναγωνίως αγοραστή που θα τη σώσει από τη χρεοκοπία. Παρά την αισιόδοξη επιστολή του εκδότη Ερίκ Φοτορινό την περασμένη εβδομάδα, ολοένα και λιγότεροι ξένοι όμιλοι εκφράζουν ενδιαφέρον για το φύλλο. Η ιταλική L’ Espresso ανακοίνωσε έτσι χθες ότι αποσύρεται από τη διεκδίκηση, ενώ ο ισπανικός όμιλος Prisa, εκδότης της El Pais –που κατέχει ποσοστό 15% του μετοχικού κεφαλαίου της Monde– ανακοίνωσε και αυτός ότι δεν σχεδιάζει να επεκτείνει το μερίδιό του, όσο δεν έχει γίνει ακριβής καταγραφή των κεφαλαίων της γαλλικής εφημερίδας. Αλλοι πιθανοί αγοραστές είναι το γαλλικό Nouvel Observateur και όμιλος επενδυτών υπό τον σύντροφο και κληρονόμο του μόδιστρου Ιβ Σεν Λοράν, Πιερ Μπερζέ».