Η κατά ΠΑΣΟΚ διεθνιστική αλληλεγγύη

Μια φορά κι έναν καιρό, ο ηγέτης των Παλαιστινίων ήταν ο εκλεκτός του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και ο παλαιστινιακός λαός ο αδελφός του ελληνικού: «ο Ανδρέας δεν θα το έκανε ποτέ αυτό», θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος με αφορμή την πρόσκληση Νετανιάχου από τον σημερινό Έλληνα πρωθυπουργό. Κι όμως, όπως εξηγεί ο Ιός σ’ένα παλιότερο κείμενό του (28.3.1999), η αλληλεγγύη ήταν ανέκαθεν για το ΠΑΣΟΚ μια έννοια α λα καρτ.

Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΛΛΗΕΓΓΥΗ

Από τον ένοπλο αγώνα στην ΟΝΕ

«Ο Αντρέας δεν θα το έκανε ποτέ αυτό». Διατυπωμένη σχεδόν σαν εξορκισμός του κακού, η νοσταλγική αναπόληση των ένδοξων ημερών της Μεταπολίτευσης και της «εθνικά υπερήφανης» δεκαετίας του ’80 κυριάρχησε στο δημόσιο λόγο την επαύριο της παράδοσης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Εύκολα ερμηνεύσιμη με βάση το σοκ που προκάλεσαν στην κοινή γνώμη οι πρόσφατες εξελίξεις, δεν παύει ωστόσο να εμπεριέχει τον κίνδυνο εξιδανίκευσης ενός παρελθόντος που στην πραγματικότητα ουδέποτε υπήρξε. Αν υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που συνδέει το «ιστορικό» ΠΑΣΟΚ με το σημερινό, αυτό είναι η πάγια αντίληψη ότι η διεθνιστική αλληλεγγύη δεν αποτελεί αυτόνομο πολιτικό καθήκον ενός ριζοσπαστικού σχηματισμού, αλλά, αντίθετα, υπάγεται στους εκάστοτε «εθνικούς» σχεδιασμούς και στοχοθεσίες. Αν κάτι άλλαξε στο πέρασμα του χρόνου, αυτό ήταν απλώς οι αναλύσεις που προσδιόριζαν κάθε φορά τους προνομιακούς συμμάχους της χώρας και, κατ’ επέκταση, του Κινήματος. Αν η «περιφερειακή» Ελλάδα των πρώιμων παπανδρεϊκών αναλύσεων όφειλε να στηρίξει ενεργά τους κάθε λογής πολέμιους του ιμπεριαλισμού, η σημερινή «βαλκανική υπερδύναμη» και υποψήφια για το κλαμπ των πλουσίων της ΟΝΕ οφείλει να αναζητήσει άλλες παρέες. Ας δούμε όμως τα στάδια αυτής της εξέλιξης.

Η σύνδεση «εθνικής στρατηγικής» και «διεθνιστικής αλληλεγγύης» ήταν δεδομένη πολύ πριν από την ίδρυση του κόμματος, ήδη από τον καιρό του αντιδικτατορικού αγώνα. Χαρακτηριστική είναι η σχετική τοποθέτηση του Ανδρέα Παπανδρέου στον πρόλογο που έγραψε το 1972 για την αυτοβιογραφία του πρίγκιπα Νοροντόμ Σιχανούκ της Καμπότζης, συμμάχου τότε των Κόκκινων Χμερ ενάντια στη φιλοαμερικανική δικτατορία που τον είχε ανατρέψει. Αναζητώντας «παράλληλα σημεία στις ιστορίες της Καμπότζης και της Ελλάδας», ο αρχηγός του ΠΑΚ εκτιμούσε τότε πως «ο δρόμος της ένοπλης πάλης είναι η θεμελιώδης, αναπόφευκτη κατάληξη στην οποία οδηγούνται όλες οι χώρες-θύματα του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού» και καλούσε σε συντονισμό των αδελφών κινημάτων σε παγκόσμια κλίμακα: «Στον δύσκολο, μακροχρόνιο και δαπανηρό αγώνα για την απελευθέρωση, την εθνική αυτοδιάθεση, τον σοσιαλισμό, την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία, τα έθνη που έγιναν λεία του επιθετικού αμερικάνικου ιμπεριαλισμού πρέπει να συντονίσουν τις ενέργειές τους σε μια κοινή βάση, εφόσον και ο επιτιθέμενος δρα επί συνολικής βάσεως. (…) Οι λαοί της Ινδοκίνας σήκωσαν το κύριο φορτίο, ένα φορτίο θεαματικό και καταπληκτικό στην πάλη για την ανεξαρτησία και την αυτοδιάθεση. Αυτοί έδειξαν το δρόμο. Εμείς θ’ ακολουθήσουμε» («Στα νύχια της CIA», Αθήνα 1974, σ. 9-10).
Ελέω Μεταπολίτευσης, η Ελλάδα μπορεί τελικά να μη μετατράπηκε σε Καμπότζη, οι βασικοί όμως διεθνείς προσανατολισμοί του ΠΑΚ μεταφυτεύθηκαν σχεδόν αυτούσιοι στο διάδοχό του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με τις πρώιμες αναλύσεις του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα ανήκε στην τριτοκοσμική «περιφέρεια» και η θέση της ήταν στο πλευρό των απόκληρων της οικουμένης, που δεν είχαν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους (ως έθνη, βέβαια, κι όχι ως άτομα). Υποστηρίζοντας ότι «στην εποχή μας η μεγάλη σύγκρουση είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις μητροπόλεις του καπιταλισμού και στις χώρες που μένουν στο περιθώριό του», ο ιδρυτής του κόμματος εξηγούσε τον Ιανουάριο του 1976: «Οι συμμαχίες για ένα κίνημα σαν το ΠΑΣΟΚ στηρίζονται στη θέση που παίρνουν κόμματα, κινήματα, πολιτικές δυνάμεις, κυβερνήσεις πάνω στο κρίσιμο, το κυριαρχικό θέμα του ιμπεριαλισμού. Φυσικοί μας σύμμαχοι είναι τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου και εκείνες οι σοσιαλιστικές πολιτικές δυνάμεις που δεν συμβιβάζονται με τον ιμπεριαλισμό». Η απουσία κρατικών ευθυνών επέτρεπε τη διατήρηση μιας στοιχειώδους συνέπειας, ως προς ορισμένες τουλάχιστον διακηρύξεις. Την επαύριο λχ της συριακής εισβολής στον Λίβανο εναντίον της εκεί αριστεράς και των Παλαιστινίων, το ΠΑΣΟΚ διακόπτει πανηγυρικά τις σχέσεις του με το Μπάαθ της Δαμασκού, κατηγορώντας το για προδοσία των αντιιμπεριαλιστικών ιδανικών (2/10/76).

Η δεκαετία του ’80 υπήρξε, ως γνωστόν, η εποχή της ρεαλιστικής προσαρμογής των «οραμάτων» στα καλούπια του «εφικτού». Η επαγγελία της μετωπικής αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό αντικαθίσταται από άλλες, μετριοπαθέστερες, στοχεύσεις και μαζί τους αλλάζουν και τα κριτήρια της διεθνούς αλληλεγγύης. Το 1ο συνέδριο του κόμματος (1984) θα διατηρήσει ως «βασικό κριτήριο στις διεθνείς σχέσεις του ΠΑΣΟΚ» την «τοποθέτηση» των ξένων κομμάτων κι οργανώσεων «στην παγκόσμια σύγκρουση ανάμεσα στη Μητρόπολη και την Περιφέρεια», επιτρέπει όμως ταυτόχρονα και αξιολογήσεις με βάση άλλα, ελαστικότερα σκεπτικά («συμβολή στην αποδυνάμωση των πολιτικό-στρατιωτικών μπλοκ», «συμβολή στο θέμα του αφοπλισμού, της ύφεσης, της ειρήνης, της αποκλιμάκωσης»). Στην πράξη, αυτή η «πραγματιστική αλληλλεγγύη» παίρνει κυρίως τη μορφή αλλεπάλληλων πανηγυρικών εκδηλώσεων και συνεδρίων με θέμα (και προσκεκλημένους) τα απελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου, καθώς και μιας αρκετά ευρείας παροχής πολιτικού ασύλου σε κάθε λογής διωκόμενους αγωνιστές. Η αντίδραση της Ουάσιγκτον και των δυτικών ΜΜΕ απέναντι σε αυτή τη «συνοδοιπορία με τη Διεθνή Τρομοκρατία» θα εγγυηθεί, στις δεδομένες συνθήκες του «Δεύτερου Ψυχρού Πολέμου», το δημοφιλή χαρακτήρα αυτών των εκδηλώσεων «εθνικής περηφάνιας». Οχι βέβαια πως τα πράγματα υπήρξαν απολύτως ανέφελα. Εκτός από τις δυτικές πιέσεις, οι πασοκικές κυβερνήσεις έχουν να αντιμετωπίσουν και τις επιπτώσεις από τις υπόγειες αντιθέσεις μεταξύ «αδελφών» χωρών και κινημάτων. Ενα τυπικό δείγμα τέτοιων τριβών αποτελεί η μαζική απέλαση Κούρδων του Ιράκ ύστερα από απαίτηση της πρεσβείας του Σαντάμ (9/9/82). Ενα άλλο ήταν το διάβημα του Κάρολου Παπούλια προς την πρεσβεία της Λιβύης για το κύμα δολοφονιών Λίβυων αντικαθεστωτικών στην Αθήνα, το οποίο «προκαλεί ανησυχίες στην κοινή γνώμη και ταυτόχρονα μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κύκλους που εδώ και καιρό προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα στις σχέσεις των δυο χωρών» («Ε» 12/7/84).
Η επόμενη «ρεαλιστική» αναδιάταξη σημειώθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80. Πρόκειται για τη μετατόπιση από την κυρίαρχη ώς τότε αντιιμπεριαλιστική λογική -που θεωρούσε τη στρατοκρατική Τουρκία σαν ένα (συγκυριακό) «όργανο των ιμπεριαλιστών» εναντίον της προοδευτικής Ελλάδας- στον καθαρό εθνικισμό, που ταυτίζει τον τουρκικό λαό και το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της γειτονικής χώρας με το εκεί καθεστώς και ευνοεί τη δημιουργία μετώπων σε εθνική κι όχι πολιτική βάση. Πρωτεργάτες της στροφής υπήρξαν ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και ο ηγετικός πυρήνας της Ενωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών (ΕΔΑΛ) – ενός σχηματισμού που ξεκίνησε με την πρόθεση μιας αρκετά ευρείας διεθνιστικής αλληλεγγύης για να καταλήξει το 1987-88 σε ομπρέλα για τις κινήσεις εκείνες και μόνο που διαπνέονταν από αντιτουρκικές διαθέσεις (και, κυρίως, απέκλειαν κάθε επαφή και συνεργασία με την καταδιωκόμενη τουρκική Αριστερά). Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, πολλές από τις συμμαχίες της προηγούμενης περιόδου θα «επανανομιμοποιηθούν» με βάση το νέο σκεπτικό, ως οικοδόμηση ενός διεθνούς πλέγματος υποστήριξης προς τα εθνικά μας δίκαια: «Ορτέγκα: Να φύγουν οι Τούρκοι από την Κύπρο» («Νέα» 11/10/89), «Δική σας η Ολυμπιάδα. Υπέρ της ελληνικής υποψηφιότητας ο Ορτέγκα» («Επικαιρότητα» 3/5/89).
Στις αρχές της δεκαετίας μας, η αλλαγή του σκηνικού έχει πια ολοκληρωθεί. Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και το κύμα της μετανάστευσης προς την Ελλάδα κατέστησαν πλέον σαφές στους πάντες ότι η χώρα μας ανήκει στο κλαμπ του Βορρά. Στα κομματικά ντοκουμέντα του ΠΑΣΟΚ αυτή η συνειδητοποίηση είναι κάτι παραπάνω από ορατή: σύμφωνα με τη νέα διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη (1993), «η πατρίδα μας θα δώσει τη μάχη της δημιουργίας ανταγωνιστικής εθνικής οικονομίας ως ευρωπαϊκή χώρα που έχει προνομιακή θέση στη Βαλκανική» – ασκώντας, προφανώς, το δικό της ιμπεριαλισμό (οικονομικό κά) πάνω στους «μη προνομιούχους» γείτονες. Πιο κυνικός, ο Πέτρος Κωστόπουλος θα αποτυπώσει με επιγραμματικό τρόπο το πνεύμα της νέας εποχής, όταν μας ξεναγεί στα πασοκικά του νιάτα: «Η μισή Ελλάδα κόλλαγε αφίσσες και η άλλη μισή έβγαζε φιλιππικούς στα καφενεία. «Πακ, Μιρ, Φενταγίν, Τουπαμάρος, Βιετκόγκ’, `Ελλάδα, Κύπρος, Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει’ (…) Τα σκέφτομαι και κοκκινίζω από ντροπή. Τόσο μαλάκας είμουνα μικρός;» («Κλικ» 2/1992). Είναι προφανές πως ο κ. Πάγκαλος δεν κατέφυγε καθόλου τυχαία στο ρατσιστικό χαρακτηρισμό «Κενυάτες του ελληνικού Κοινοβουλίου», όταν θέλησε να προσβάλει τους εγχώριους πολιτικούς αντιπάλους του…

Η Γη της ΕξαγγελΙας

Η υποστήριξη προς το παλαιστινιακό κίνημα αποτελεί αναμφίβολα την πιο χτυπητή εκδήλωση διεθνιστικής αλληλεγγύης από μέρους του ΠΑΣΟΚ. Γεγονότα όπως η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Αραφάτ στην Αθήνα (14/12/81), η αναβάθμιση της αντιπροσωπείας της PLO στο ίδιο επίπεδο με τη διπλωματική αποστολή του Ισραήλ, η καμπάνια αλληλλεγγύης στους πολιορκημένους φενταγίν της Βηρυτού το καλοκαίρι του 1982, η μαζική περίθαλψη τραυματιών και ανήλικων προσφυγόπουλων σε ελληνικά ιδρύματα, η αποστολή ελληνικών πλοίων για την παραλαβή του Αραφάτ και των οπαδών του από την Τρίπολη του Λιβάνου έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη, ως κορυφαίες πράξεις αντίστασης στη δυτική ορθοδοξία που ήθελε έναν αγωνιζόμενο λαό χωρίς πατρίδα συλλογικά στιγματισμένο σαν «τρομοκράτη». Η δημόσια αναγνώριση αυτής της προσφοράς από την ηγεσία της PLO ήταν άλλωστε αδιαμφισβήτητη: επιλέγοντας την Αθήνα ως πρώτο σταθμό του μετά την έξωση από τη Βηρυτό, ο Αραφάτ δε θα παραλείψει να εξηγήσει στην τουρκική «Τζουμχουριέτ» (31/8/82) ότι αυτό συνέβη επειδή «κατά τις πιο δύσκολες μέρες της δοκιμασίας, η ελληνική κυβέρνηση επέδειξε το πιο ζωηρό ενδιαφέρον από όλους» για την τύχη των πολιορκημένων της λιβανικής πρωτεύουσας.
Λιγότερο γνωστές είναι οι υπόγειες διαδρομές και περιπέτειες αυτής της φιλίας. Ενα μέρος της ιστορίας αφορά ούτως ή άλλως υποθέσεις μη ανακοινώσιμες στο ευρύ κοινό, οι οποίες κατά κανόνα συνδέονταν με το κρυφτούλι ανάμεσα στις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας και τις οργανώσεις της παλαιστινιακής αντίστασης, με επίδικο αντικείμενο τον έλεγχο της παρουσίας των τελευταίων στην Ελλάδα. Το πρόβλημα δεν αφορούσε μονάχα την παρουσία «ανεξέλεγκτων» από την ίδια την PLO δικτύων και ομάδων, όπως η «Φατάχ-Επαναστατικό Συμβούλιο» του Αμπού Νιντάλ ή -αργότερα- η «Τζιχάντ». Την κατάσταση περιέπλεκε η πολιτική των ΗΠΑ να ταξινομούν με το δικό τους τρόπο τις συνιστώσες του παλαιστινιακού κινήματος σε «μετριοπαθείς» και «τρομοκρατικές» και να ασκούν τις ανάλογες πιέσεις στις ελληνικές κυβερνήσεις και υπηρεσίες. Τον Ιανουάριο του 1986 πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η χώρα μας μόλις είχε απελάσει 8 μέλη του «Παλαιστινιακού Απελευθερωτικού Μετώπου» (FLP), οργάνωσης που μετείχε μεν στην PLO αλλά λόγω της εμπλοκής της στην υπόθεση Ακίλε Λάουρο είχε συγκεντρώσει πάνω της τη μήνι της Ουάσιγκτον. Εκεί ωστόσο που έγιναν εμφανή με τον πιο κραυγαλέο τρόπο τα όρια της «εθνικά υπερήφανης» αλληλεγγύης ήταν στην υπόθεση του Μωχάμεντ Χαμντάν. Ο καταζητούμενος από τις ΗΠΑ παλαιστίνιος αγωνιστής συνελήφθη το 1988 στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ύστερα από υπόδειξη των αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας, παραδόθηκε από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ σε εκείνες της ΝΔ, δικάστηκε το 1993 για βομβιστική ενέργεια (στον Ειρηνικό) με βάση τις ανεπιβεβαίωτες «πληροφορίες» της CIA και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 15 χρόνων, για να απελαθεί από την κυβέρνηση Σημίτη το Δεκέμβριο του 1996. Αμέσως μετά την άφιξή του στο αεροδρόμιο του Καϊρου συνελήφθη και 17 μήνες μετά βρέθηκε στα χέρια του FBI, κάτω από συνθήκες που θυμίζουν εκπληκτικά την πρόσφατη παράδοση του Οτσαλάν. Ακόμη και στη χώρα μας, ελάχιστοι φάνηκαν ωστόσο να συγκινούνται από αυτή την «προδοσία».
Το ίδιο διακριτικό υπήρξε άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης απέναντι στην πρώτη απόπειρα του ΠΑΣΟΚ να αναθεωρήσει τη φιλοπαλαιστινιακή πολιτική του προς όφελος μιας πιο «ισορροπημένης» θέσης. Ηταν 30 Νοεμβρίου 1987, όταν ο υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας επισκεπτόταν το Ισραήλ προαναγγέλλοντας την «αναβάθμιση» των σχέσεων της Αθήνας με το Τελ-Αβίβ και αφήνοντας να εννοηθεί ότι η τήρηση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στο σιωνιστικό κράτος και την παλαιστινιακή αντίσταση ανήκε πλέον στο παρελθόν. Είχε προηγηθεί η διακριτική αλλά ουσιαστική ευθυγράμμιση της ελληνικής διπλωματίας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες στο όλο ζήτημα: χαρακτηριστική μπορεί να θεωρηθεί η αποχή της χώρας μας (μαζί με όλη την ΕΟΚ) από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ υπέρ της απελευθέρωσης των παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων του Ισραήλ (3/12/86, Ψήφισμα 41/63). Στις αναλύσεις τους προς τους δημοσιογράφους, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν παρέλειπαν να συνδέουν αυτή τη στροφή με τον περιορισμένο βαθμό επιβεβαίωσης των εξαγγελιών του παρελθόντος για «πακτωλό αραβικών επενδύσεων» στη χώρα μας (αλλά και να ευαγγελίζονται νέες επενδύσεις, ισραηλινής αυτή τη φορά προέλευσης). Από μια ιδιοτροπία της τύχης, το αεροπλάνο του κ. Παπούλια δεν είχε προλάβει καλά καλά να απογειωθεί από το Τελ Αβίβ, όταν ξέσπασε η Ιντιφάντα, την οποία και ευσχήμως έσπευσε να καταδικάσει ως «κύμα βίας, που δεν επιλύσει κανένα πρόβλημα» (17/12/87)…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Η αθέατη ελληνοϊσραηλινή φιλία

Του Antistachef

Στο άρθρο της στην Καθημερινή (14.8.2010), η Γιώτα Μυρτσιώτη σκιαγραφεί μιαν άλλη διάσταση της ελληνοϊσραηλινής φιλίας, όψεις της οποίας παρακολουθούμε ανελλιπώς από την ισραηλινή επίθεση στο Mavi Marmara μέχρι σήμερα, ημέρα της επίσκεψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ελλάδα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου είναι ανεπιθύμητος. Συγκέντρωση στην πλ. Συντάγματος, Δευτέρα 16/8, 6.30μμ

Αντιγράφουμε το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Συλλογικοτήτων ενάντια στην επίσκεψη Νετανιάχου

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

https://i0.wp.com/www.newstime.gr/resources/2009-05/davoutoglou-ii-thumb-large.jpg

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας» είναι εδώ και αρκετές εβδομάδες στις πρώτες θέσεις στον πίνακα των ευπώλητων. Στην «Εποχή» της 27ης Ιουνίου, ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος αναλύει το «δόγμα Νταβούτογλου» για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν και επισημαίνει τις διαφορές του μετριοπαθούς πολιτικού ισλαμισμού που η τελευταία εκπροσωπεί, με τον (αποτυχημένο) κεμαλικό εθνικισμό.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο δεύτερος θάνατος της Ρέιτσελ Κόρι

https://theatrodromou.files.wordpress.com/2010/06/rachelcorrie.jpg?w=200

Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία ακτιβιστών του Στολίσκου Αλληλεγγύης στη Γάζα από το ισραηλινό ναυτικό, ο δήμαρχος της Ηλιούπολης, Γιάννης Αναγνώστου, απαγορεύει την παρουσίαση της παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» στο δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης, διότι, όπως ο ίδιος δήλωσε, θεωρεί το ανέβασμα της συγκεκριμένης παράστασης «πολιτική κίνηση». Θυμίζουμε ότι η Ρέιτσελ Κόρι ήταν η 24χρονη Αμερικανή ακτιβίστρια που, ευρισκόμενη προ ετών σε αποστολή αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον ισραηλινό στρατό, προσπαθώντας να εμποδίσει την κατεδάφιση σπιτιού στη Γάζα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

H εκπομπή Infowar του Άρη Χατζηστεφάνου για τον επικοινωνιακό πόλεμο του ισραηλινού κράτους κατά της αποστολής αλληλεγγύης στη Γάζα

https://i0.wp.com/www.mixgrill.gr/img6219_9593406e338e3e4afe4f277eb11ac4f7_240_180.jpg

Πατήστε εδώ για να ακούσετε την εκπομπή της 20ης Ιουνίου

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ‘Ένα Καράβι για τη Γάζα’

Καλωσορίζουμε τους πρώτους ακτιβιστές από την Ελλάδα που επέβαιναν στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας και επέστρεψαν σήμερα το πρωί. Οι μαρτυρίες τους για την προκλητική πειρατεία των ισραηλινών κομμάντο καθώς και για την ωμή βία που δέχτηκαν από τους σιωνιστές κατά τη σύλληψη και κράτησή τους είναι συγκλονιστικές. Μετά από αυτές τις μαρτυρίες γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό το αίτημά μας για άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας.

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν  χτες έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ  ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα», αντιπολεμικών κινημάτων, παλαιστινιακών οργανώσεων, συνδικάτων και κομμάτων της αριστεράς.

Αυτή τη μαζική διαδήλωση που απλωνόταν από την ισραηλινή πρεσβεία μέχρι την Πανόρμου, επέλεξε να χτυπήσει η κυβέρνηση και οι δυνάμεις καταστολής. Παρά τις επιθέσεις και τις συνεχείς ρίψεις χημικών, ο κύριος όγκος των διαδηλωτών παρέμεινε για ώρα στο χώρο και στη συνέχεια διαδήλωσε προς το Σύνταγμα. Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε τουλάχιστον 15 πόλεις της Ελλάδας.

Σε όλο τον πλανήτη, από τον αραβικό κόσμο μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική, χιλιάδες διαδηλωτές πολιόρκησαν τις ισραηλινές πρεσβείες θυμίζοντας το μαζικό κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστινίους που αναπτύχθηκε μετά τους βομβαρισδμούς στη Γάζα το Δεκέμβρη του 2008.

Η πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα, δείχνει για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπο του σιωνιστικού απαρτχάιντ. Ταυτόχρονα απειλεί να βυθίσει σε μια νέα κρίση αποσταθεροποίησης το κράτος τρομοκράτη.

Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί άριστες σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ, οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτικές κτλ. Είναι με αυτή την έννοια συνένοχη με τους δολοφόνους του Ισραήλ.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:
– να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας
– να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ
– να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.

Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, την Πέμπτη 3 Ιουνίου, στις 7 μ.μ., στα Προπύλαια, και πορεία προς τη Βουλή και το Υπουργείο Εξωτερικών

Ενημέρωση για την αποστολή