Στρατός και πολιτική στην Τουρκία

Mε αφορμή το δημοψήφισμα -που κέρδισε τελικά ο Ερντογάν- για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία, οι «Αναγννώσεις» της Κυριακάτικης Αυγής (12.9.2010) συνάντησαν τον καθηγητή πολιτικής κοινωνιολογίας Αχμέτ Ινσέλ και συζήτησαν για τον ρόλο του στρατού στην σημερινή τουρκική κοινωνία.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Τουρκία: στην τελική ευθεία για το κρίσμο δημοψήφισμα

Το Tvxs.gr (7.9.2010) για τις εξελίξεις στην Τουρκία

Σε μία λεπτή κλωστή ισορροπεί η τουρκική κοινωνία καθώς εμφανίζεται διχασμένη σχετικά με το δημοψήφισμα, που θα διεξαχθεί την Κυριακή στην Τουρκία, για την πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση. Η αναθεώρηση που προωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν αφορά στην σύνθεση και τον τρόπο εκλογής των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών Εισαγγελέων, την άρση του άρθρου του συντάγματος που απαγορεύει τη δικαστική προσφυγή εναντίον των πραξικοπηματιών του 1980, ενώ προβλέπει τη θεσμοθέτηση του δικαιώματος ατομικής προσφυγής στο Συνταγματικό Δικαστήριο.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν οριακή διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών, με το «ναι» να συγκεντρώνει λίγο υψηλότερα ποσοστά. Σημειώνεται ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αναμένεται να επηρεάσει τις εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας, καθώς τα κόμματα έχουν μετατρέψει την όλη διαδικασία σε εφ΄όλης της ύλης αντιπαράθεση.

Η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση για προσπάθεια άλωσης της δικαστικής εξουσίας κι αυτό, επειδή ειδικά στο Συμβούλιο Δικαστών Εισαγγελέων, θα παραμείνει πρόεδρος ο υπουργός Δικαιοσύνης, ενώ κάποια από τα μέλη θα ορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση Ερντογάν επιχειρεί να ταυτίσει την αναθεώρηση με ένα πνεύμα «αντιμιλιταριστικό» και χρησιμοποιεί επιχειρηματολογία αντιχουντική.

Εξάλλου, η 12η Σεπτεμβρίου που είναι η ημερομηνία του δημοψηφίσματος, είναι και η μέρα κατά την οποία είχε επιβληθεί το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία το 1980, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται η «υπόθεση Βαριοπούλα», η υπόθεση της στρατιωτική συνωμοσίας που στόχο είχε την ανατροπή της κυβέρνησης και αποκαλύφθηκε από τις τουρκικές αρχές.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε σήμερα ότι περιμένει να υπερισχύει το «ναι» με ποσοστό 55%. Το ίδιο ποσοστό, αλλά για επικράτηση του «όχι» προβάλλει ο ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.

Τις τελευταίες μέρες είδαν το φως της δημοσιότητας τρεις δημοσκοπήσεις, οι οποίες δίνουν στο «ναι» ποσοστά 57%, 54% και 51%. Όλα δείχνουν ότι το αποτέλεσμα θα κριθεί από το τμήμα εκείνο των ψηφοφόρων, οι οποίοι δεν θα ψηφίσουν ως οπαδοί κάποιου κόμματος. Μάλιστα οι πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι το αποτέλεσμα της Κυριακής θα καθορίσει τα δεδομένα, τα οποία θα διαμορφώσουν στη συνέχεια τις συνθήκες της πορείας προς τις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες κανονικά διεξάγονται το καλοκαίρι του 2011. Ταυτόχρονα, θα επηρεαστεί και η δεδηλωμένη τάση της κυβέρνησης Ερντογάν για σύνταξη νέου συντάγματος μετά τις βουλευτικές εκλογές.

Τέλος, από τους αναλυτές σημειώνεται πως το δημοψήφισμα έχει επηρεάσει και την τουρκική οικονομία με την χρηματιστηριακή αγορά να σημειώνει ρεκόρ ανόδου τις τελευταίες μέρες στο χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης, κυρίως λόγο της πεποίθησης ότι θα επικρατήσει το «ναι».

Το “βαθύ” κράτος, τα Σεπτεμβριανά και η δημοκρατία στη σημερινή Τουρκία

Σ’ένα προπέρσινο άρθρο της που αναδημοσίευσαν τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής (5.10.2008), η Ντιλέκ Γκιουβέρν ανατρέχει στον βίαιο Σεπτέμβρη του 1955 και επιχειρεί συγκρίσεις με τα έργα και τις ημέρες του σύγχρονου τουρκικού παρακράτους.

Στο άρθρο αυτό, για τα γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη προτιμώ να εστιαστώ στα αίτια και τους οργανωτές των γεγονότων, για τον επιπρόσθετο λόγο ότι οι δύο αυτές πτυχές μπορούν να συσχετιστούν με ανάλογα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα, το τελευταίο διάστημα, στην Τουρκία.

Ξεκινάω από τις πηγές: το αρχείο του αντιναυάρχου Φαχρί Τσόκερ αποτελεί αναμφίβολα τη σημαντικότερη πηγή σχετικά με τους πρωταγωνιστές των γεγονότων του Σεπτεμβρίου του 1955. Ο ίδιος διετέλεσε δικαστής στο στημένο στρατοδικείο που φτιάχτηκε το φθινόπωρο του 1955, μετά τα γεγονότα. Τα έγγραφα και τις φωτογραφίες που συγκέντρωσε τότε τις δώρισε στο Αρχείο του Ιδρύματος Ιστορίας, με τον όρο να δημοσιοποιηθούν μετά τον θάνατό του. Τόσο το συγκεκριμένο αρχείο όσο και τα αρχεία των υπουργείων Εξωτερικών διαφόρων κρατών καταδεικνύουν ότι τα γεγονότα οργανώθηκαν από τον στρατό, τις υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας και εν γένει το κράτος, καθώς και ότι υποστηρίχτηκαν από διάφορες οργανώσεις, όπως φοιτητικούς συλλόγους, σωματεία και τον σύλλογο «Η Κύπρος είναι Τουρκική». Ανάμεσα στους οργανωτές θα λέγαμε ότι συγκαταλέγονταν και το «βαθύ κράτος», αν ο όρος ήταν δόκιμος εκείνη την εποχή.

Προκειμένου να ανιχνεύσει κανείς τα αίτια των Σεπτεμβριανών, πρέπει να πάει πίσω στη διάλυση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την προσπάθεια δημιουργίας ενός σύγχρονου έθνους-κράτους. Η ομοιογένεια αυτού του έθνους ήταν πάντοτε ένα στοίχημα, και οι μειονότητες θεωρήθηκαν απειλή. Η αντιμειονοτική πολιτική που ακολούθησε το τουρκικό κράτος εγγράφεται σε αυτό το πλαίσιο. Η πολιτική ελίτ της Τουρκίας δεν απαλλάχθηκε ποτέ από το λεγόμενο «σύνδρομο των Σεβρών» (όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε τις βαλκανικές της κτήσεις), το οποίο κατά τη διάρκεια της Τουρκικής Δημοκρατίας μετατράπηκε σε παράνοια με κύριο στόχο τους μη μουσουλμάνους.

Τα Σεπτεμβριανά εξακολουθούν και σήμερα να αποτελούν μια σημαντική στιγμή της τουρκικής ιστορίας, κυρίως αν σκεφτούμε ότι το «βαθύ» κράτος είναι και στις μέρες μας ενεργό, ενώ η δημοκρατία παραμένει προβληματική στην Τουρκία. Αρκεί, για να γίνει αυτό κατανοητό, να αναφέρουμε συνοπτικά κάποιες από τις τελευταίες εξελίξεις στην τουρκική πολιτική σκηνή.

Η παρακρατική Εργκενεκόν και το βαθύ κράτος σήμερα

Όπως είναι γνωστό, ένας θαρραλέος τούρκος εισαγγελέας ξεκίνησε τον δικαστικό αγώνα κατά της παρακρατικής οργάνωσης Εργκενεκόν, διατάσσοντας τη σύλληψη διαφόρων μελών της οργάνωσης. Στη συνέχεια, αποδείχτηκε ότι αυτή στην οργάνωση αυτή εμπλέκονταν διάφορα τμήματα του κράτους, και κυρίως του στρατού, των μέσων ενημέρωσης, της μαφίας και της υπηρεσίας πληροφοριών. Ένας από τους κύριους στόχους της Εργκενεκόν ήταν να εξασθενήσει το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΚΔΑ), προβάλλοντας, γι’ αυτό, την εικόνα ενός κόμματος που καταφέρεται κατά της κοσμικότητας και ενισχύει την θρησκεία.

Ας μην ξεχνάμε, ακόμα, ότι τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΚΔΑ, δέχτηκε επίθεση το Συμβούλιο του Κράτους, σημειώθηκε έκρηξη βόμβας στα γραφεία του δημοσιογραφικού οργάνου των κεμαλιστών, της Τζουμχουριέτ, στην πόλη Μαλάτια δολοφονήθηκαν αποτρόπαια ιεραπόστολοι με την κατηγορία ότι ασκούσαν προσηλυτισμό, στη δε Τραπεζούντα δολοφονήθηκε ένας μοναχός… Οι δράστες, σε όλες τις περιπτώσεις, δήλωσαν πως τα έπραξαν όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας. Το γεγονός μάλιστα ότι μερικοί από αυτούς ήταν κάτω από 18 χρόνων (ώστε να τύχουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης μειωμένης ποινής), δεν είναι τυχαίο.

Με τη δίκη της παρακρατικής οργάνωσης Εργκενεκόν μάθαμε, επίσης, ότι τα τρία τελευταία χρόνια αποφύγαμε τρία πραξικοπήματα. Και σήμερα γνωρίζουμε, ακόμη, ότι και η δολοφονία του αρμένιου δημοσιογράφου και αγωνιστή Χραντ Ντινκ μεθοδεύτηκε από την Εργκενεκόν, με στόχο την αποσταθεροποίηση του πολιτικού κλίματος.

Δημοκρατικό Κόμμα και ΚΔΑ, σήμερα: βίοι παράλληλοι

Ο παραλληλισμός της σημερινής κατάστασης με την αντίστοιχη της δεκαετίας του 1950 μπορεί να βασιστεί και στις παρόμοιες πολιτικές θέσεις του τότε Δημοκρατικού Κόμματος και του σημερινού ΚΔΑ. Ο βασικός λόγος που το Δημοκρατικό Κόμμα ετέθη εκτός νόμου με το πραξικόπημα του 1960 είναι ότι η κεμαλική στρατιωτική γραφειοκρατία δεν ήθελε, ούτε ηθικά ούτε υλικά, να διαχειρίζεται την εξουσία ένα κόμμα εκλεγμένο από τον λαό. Από την άλλη το ΔΚ κατηγορήθηκε για όλα τα κακώς κείμενα και πράξεις της περιόδου που κυβερνούσε, μεταξύ των οποίων και τα Σεπτεμβριανά, στην δίκη του Γιασιαντά. Όμως ο ίδιος ο στρατός, που κατηγορούσε το Δημοκρατικό Κόμμα, βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό πίσω από τα γεγονότα αυτά.

Και σήμερα το ΚΔΑ βρίσκεται αντιμέτωπο με μια παρόμοια κατάσταση: το συγκεκριμένο κόμμα, που συγκέντρωσε το 46% των ψήφων, έχει βρεθεί ένα εμπόλεμο πεδίο, στο όνομα της εκκοσμίκευσης. Σίγουρα είναι πολλοί εκείνοι στο ΚΔΑ που είναι θρησκευόμενοι ή έχουν θρησκευτικές καταβολές, το σημαντικό όμως είναι ότι η «νέα μεσαία τάξη», που υποστηρίζει το συγκεκριμένο κόμμα, δεν το κάνει για θρησκευτικούς λόγους αλλά αποβλέπει κυρίως σε υλικές αξίες. Εξάλλου, σήμερα στην Ανατολία υπάρχει ένα σημαντικότατο κεφάλαιο.

Ας δούμε όμως και μερικές θετικές εξελίξεις. Τα δειλά βήματα εκδημοκρατισμού που σημειώθηκαν μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 και οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν έναντι των Κούρδων δημιούργησαν ένα κλίμα συνειδητοποίησης της τουρκικής κοινωνίας, όσον αφορά την ύπαρξη διαφορετικών εθνικών ομάδων. Αυτή η συνειδητοποίηση αποτελεί αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη.

Η πεντηκοστή επέτειος: βήματα προς τα μπρος

Στην επέτειο των 50 χρόνων από τα Σεπτεμβριανά, το 2005, φάνηκε ότι η τουρκική κοινωνία έχει κάνει βήματα στην αναμέτρησή της με τα συγκεκριμένα γεγονότα· και αυτό ήταν εντυπωσιακό. Θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία.

Πρώτον, την έκθεση που διοργάνωσε το Ίδρυμα Ιστορίας στην γκαλερί «Απέναντι» στις 6 Σεπτεμβρίου 2005, με φωτογραφίες από το αρχείο του Φαχρί Τσόκερ. Από τις φωτογραφίες αυτές , καθώς και τα σχετικά έγγραφα που εκτέθηκαν, φαίνεται ξεκάθαρα ότι τα γεγονότα ήταν μια «τρικλοποδιά», με στόχο όλους τους μη μουσουλμάνους και ότι οργανώθηκαν από το κράτος και τις υπηρεσίες του, ενώ η αστυνομία υπήρξε παθητικός θεατής. Δυστυχώς, στα εγκαίνια της έκθεσης, που προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον των διεθνών μέσων ενημέρωσης, κάποιοι εθνικιστές (μέλη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης και του Ιδρύματος Τουρκικής Εστίας), πραγματοποίησαν επίθεση, εισβάλλοντας στον χώρο. Κατά τη γνώμη μου, το γεγονός προβλήθηκε υπερβολικά από συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, ιδίως στην Ελλάδα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η τουρκική κοινωνία ξεσηκώθηκε εναντίον της έκθεσης.

Ας δούμε όμως πώς αξιολόγησαν την έκθεση οι χιλιάδες Τούρκοι οι οποίοι την επισκέφτηκαν κατά τη διάρκεια των είκοσι ημερών που διήρκεσε, μέσα από όσα έγραψαν στο βιβλίο επισκεπτών:

Αρκετοί τόνισαν ότι η έκθεση προσέφερε τη δυνατότητα να κατανοήσουμε καλύτερα την ιστορία, αποφεύγοντας διαστρεβλώσεις και ψεύδη. Κάποιοι άλλοι ένιωσαν ντροπή, που την εξέφρασαν με τα παρακάτω λόγια: «Ντρέπομαι ως Κωνσταντινουπολίτης. Αν αυτοί που απεικονίζονται 50 χρόνια πριν σε αυτές τις φωτογραφίες να καταστρέφουν είναι Τούρκοι, εγώ δεν είμαι«. Κάποιοι άλλοι, πάλι, στάθηκαν στην σημασία της αναμέτρησης της τουρκικής κοινωνίας με την ιστορία: «Πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά την ιστορία. Μόνον έτσι θα μπορέσουν οι άνθρωποι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους χωρίς προκαταλήψεις. Το γεγονός ότι η έκθεση αυτή στήθηκε στην Τουρκία από Τούρκους είναι ένδειξη μιας απαραίτητης αυτοκριτικής«.

Αν και ο αριθμός των ανθρώπων που έσπευσαν για συμπαράσταση, μετά την επίθεση που σημειώθηκε, ήταν μεγάλος, ακόμα μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός εκείνων που ζήτησαν εγγράφως συγγνώμη στο βιβλίο επισκεπτών.

Στην ίδια συγκυρία, των 50 χρόνων από τα Σεπτεμβριανά, εγγράφεται και το μεγάλο ενδιαφέρον για τη διατριβή μου σχετικά με τα γεγονότα (εκδόθηκε και στα ελληνικά με τον τίτλο Εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες. Τα επεισόδια εναντίον των μη μουσουλμάνων της Τουρκίας, 6/7 Σεπτεμβρίου 1955, μετάφραση Σοφία Αυγερινού, Εστία, Αθήνα 2006).

Πέρα όμως από την έκθεση και την έκδοση του βιβλίου μου, η επέτειος έλαβε σημαντικές διαστάσεις στα μέσα ενημέρωσης, τις εφημερίδες, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ενώ το ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Μπιλγκί οργάνωσε σχετική ημερίδα. Φέτος, το κρατικό κανάλι της τουρκικής τηλεόρασης παρουσίασε αφιέρωμα στα γεγονότα -κάτι που οφείλεται βέβαια στην κυβέρνηση του ΚΔΑ-, ενώ η σκηνοθέτις Τόμρις Γκιριτλίογλου θα ολοκληρώσει σε έξι μήνες την ταινία της σχετικά με τα Σεπτεμβριανά. Και θεωρώ ότι η τέχνη, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος αποτελούν ένα πολύ σημαντικό μέσο για να αναμετρηθεί η κοινωνία με την αλήθεια. Και θέλω, τελειώνοντας, να σημειώσω ότι θεωρώ εξίσου σημαντικό το να μπορεί ο ακαδημαϊκός κόσμος, και στην Ελλάδα και την Τουρκία, να ασκεί κριτική στον δικό του εθνικισμό, κάτι που γίνεται ήδη από τους νέους επιστήμονες.

Για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

https://i0.wp.com/www.newstime.gr/resources/2009-05/davoutoglou-ii-thumb-large.jpg

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας» είναι εδώ και αρκετές εβδομάδες στις πρώτες θέσεις στον πίνακα των ευπώλητων. Στην «Εποχή» της 27ης Ιουνίου, ο Θόδωρος Παρασκευόπουλος αναλύει το «δόγμα Νταβούτογλου» για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν και επισημαίνει τις διαφορές του μετριοπαθούς πολιτικού ισλαμισμού που η τελευταία εκπροσωπεί, με τον (αποτυχημένο) κεμαλικό εθνικισμό.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γιατί δεν λύνονται τα ελληνοτουρκικά;

Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο πόρταλ Newstime.gr (10.7.2010), o Αλέξης Ηρακλείδης επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα, απαριθμώντας εδραιωμένες και στις δύο μεριές του Αιγαίου πεποιθήσεις, εξαιτίας των οποίων η επίλυση των διμερών διαφορών μοιάζει ακόμα μακρινή.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η παράγκα και το σαράι

Στην επιφυλλίδα της στην Καθημερινή της Κυριακής (18.7.2010), η Μαρία Κατσουνάκη εκφράζει την -εύλογη- δυσφορία της για την ενεργοποίηση των αντιτουρκικών «μας» αντανακλαστικών, με αφορμή την ανακοίνωση της UNESCO για την καταγωγή του Καραγκιόζη.

«Ε, ρε γλέντια…», που θα ’λεγε κι ο Καραγκιόζης. Και αμέσως θα συμπλήρωνε με τη βροντώδη, αργόσυρτη και ελαφρώς ένρινη φωνή του: «… θα φάμε… θα πιούμε και… νηστικοί θα κοιμηθούμε!». Εκτός και αν από τώρα και στο εξής αρχίσουμε να τον αντιμετωπίζουμε με καχυποψία και να βλέπουμε τις αντιδράσεις του με μισό μάτι. Η UNESCO, πρόσφατα, επικύρωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία ο Καραγκιόζης θεωρείται Τούρκος υπήκοος. Στα δημοσιεύματα αναφέρεται ότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση της Ελλάδος, παρά μόνο μία επιφύλαξη που διατυπώθηκε από εκπρόσωπο του υπουργείου Πολιτισμού πως «αποτελεί άυλη φιγούρα της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας». Τα υπουργεία Εξωτερικών και Πολιτισμού μηχανεύονται τρόπους για να επισημοποιήσουν τις ενστάσεις τους.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Διαβάζοντας το Κομμουνιστικό Μανιφέστο με τους εργάτες

Η Emel Acan Aslan εξηγεί πώς ξεπέρασε τις δυσκολίες ανάγνωσης του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος, των Μαρξ-Ένγκελς. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 64/Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 1998 των Θέσεων, σε μετάφραση του Δημήτρη Δημούλη.

Είναι γνωστό ότι τα έργα των Καρλ Μαρξ και Φρήντριχ Ένγκελς έχουν μια πολύ σημαντική θέση στους κύκλους των κοινωνικών επιστημόνων. Ανήκουν στη βασική βιβλιογραφία, αποτελούν αντικείμενο πανεπιστημιακών εργασιών, συζητήσεων και συνεδρίων. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη διατύπωση τους στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, οι θέσεις των Μαρξ και Ένγκελς εξακολουθούν να εμπνέουν χιλιάδες βιβλία και άρθρα. Κάθε κοινωνικός επιστήμονας που προτείνει μια νέα θεωρία είναι σχεδόν υποχρεωμένος να βασιστεί στις θέσεις αυτές ή να αντιπαρατεθεί κριτικά μαζί τους.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανήκει η Τουρκία στην Ευρώπη;

Με αφορμή την έναρξη του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Ισταμπούλ, αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει (και) στη χώρα μας σχετικά με τον διεθνή ρόλο της Τουρκίας και τη νέα εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν (διά …χειρός Αχμέτ Νταβούτογλου), αναδημοσιεύουμε από τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής ένα παλιότερο κείμενο ομιλίας του Αχμέτ Ινσέλ που εκφωνήθηκε στη συνάντηση της ομάδας των Πρασίνων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τον Οκτώβριο του 2004. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 16.1.2005, σε απόδοση της Ιλεάνας Μορώνη. Ευχαριστούμε θερμά τον φίλο Στράτο Μπουλαλάκη που μας βοήθησε να το ανασύρουμε από το ηλεκτρονικό αρχείο της Αυγής, και του ευχόμαστε νά’ναι σιδερένιος!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κοινή δήλωση Συνασπισμού-ODP με αφορμή την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα

Είναι σημαντικό να υπάρχουν δυνάμεις που δεν αφήνουν τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας να τις διαχειριστούν, είτε οι εκατέρωθεν μισαλλόδοξοι εθνικιστές, είτε ο ‘επιχειρηματικός κόσμος’ των δύο πλευρών. Με την ευκαιρία της επίσκεψης στην Αθήνα του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, το κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης της Τουρκίας (ODP) και ο Συνασπισμός εξέδωσαν την ακόλουθη κοινή ανακοίνωση:

Το ODP και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ διακηρύσσουν  ότι η ειρήνη είναι η μόνη επιλογή για τους λαούς της Τουρκίας και της Ελλάδας. Τα προβλήματα στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις πρέπει και μπορούν να λυθούν ειρηνικά, μέσω διαλόγου, στην βάση του διεθνούς δικαίου.

Αποκρούουμε έντονα τον μιλιταρισμό και σοβινισμό και την καλλιέργεια εθνικιστικού μίσους ανάμεσα στους δύο λαούς. Απορρίπτουμε τον ατλαντισμό και τις στρατιωτικές δαπάνες που υπηρετούν το ΝΑΤΟ και τα πολεμικά του σχέδια. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου