Δημοκρατική Αριστερά: απόβαση στην όχθη του ΠΑΣΟΚ

Ο Χαράλαμπος Γεωργούλας (Εποχή, 29.8.2010) αναλύει την μετάβαση της Δημοκρατικής Αριστεράς από μια «αριστερά της ευθύνης» στη συνδιαχείριση της πολιτικής του μνημονίου από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, προς επιβεβαίωση των φόβων του Ανδρέα Πανταζόπουλου.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, δηλαδή πριν καν το ζητήσει δημόσια και επίσημα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Αριστερά δια του προέδρου της Φώτη Κουβέλη προσφέρει απλόχερα τη διάθεσή της για στήριξη του κυβερνώντος κόμματος (και της πολιτικής του – αυτά πάνε μαζί…) τόσο στις αυτοδιοικητικές εκλογές όσο και στις βουλευτικές, που προβλέπονται ακόμη πιο δύσκολες υπό καθεστώς μνημονίου.

Ο πρόεδρος της Δ. Α. ήταν σαφής στη συνέντευξή του στο «Μέγκα», όπου επανέλαβε τη γνωστή από παλιά τοποθέτηση, που ήθελε να επιβάλει με το στανιό και στον ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλευόμενος τη θέση του ως κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος, ότι «αν στις επόμενες εκλογές δεν προκύψει αυτοδυναμία, μπορεί να σκεφτούμε να συνεργαστούμε στη διακυβέρνηση του τόπου».

Με την πρότασή του, εξάλλου, προς το ΠΑΣΟΚ για «υπερκομματικούς υποψήφιους» στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και κρίσιμες περιφέρειες, πρόσφερε ακόμη ένα χέρι βοήθειας στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η οποία ρητά δηλώνει ότι ενδιαφέρεται να καταγράψει νίκες στους πολιτικά σημαντικούς δήμους και στην πλειοψηφία των περιφερειών, προκειμένου να τις αξιοποιήσει ως επιχείρημα εναντίον της προσπάθειας της αριστεράς να καλλιεργήσει «αντιμνημονιακό» κλίμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές (βλέπε δηλώσεις Τσούρα, υπεύθυνου του ΠΑΣΟΚ για τα ζητήματα των αυτοδιοικητικών εκλογών).

Σκορπίζουν έτσι στον άνεμο οι προ της αποχώρησης από τον Συνασπισμό ισχυρισμοί ηγετικών σήμερα στελεχών της Δ.Α. ότι στόχος της δημιουργίας νέου πολιτικού κόμματος με διάσπαση του Συνασπισμού δεν είναι, κατά κανένα τρόπο, η συνεργασία και σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ, αλλά η πλήρωση του πολιτικού κενού στο χώρο μεταξύ ΠΑΣΟΚ (που νεοφιλελευθεροποιείται) και ΣΥΡΙΖΑ (που αριστερίζει).

Αυταπάτη τα ενδιάμεσα πολιτικά σχέδια

Έλλειψη ειλικρίνειας; Διπροσωπία; Πολιτικός οπορτουνισμός; Πολύ περισσότερο από την ηθική πλευρά του θέματος έχει σημασία να δούμε την καθαρά πολιτική. Η κίνηση αυτή της Δ.Α. μπορεί να πει κάποιος ότι ήταν αναμενόμενη, καθώς αποτελεί απόδειξη μιας αδήριτης αναγκαιότητας: δεν μπορεί να υπάρξει ενδιάμεσο πολιτικό σχέδιο μεταξύ ενός σχεδίου της αριστεράς, που αντιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ και την πολιτική του, και ενός σχεδίου του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ, που ενδιαφέρεται να αποσοβήσει τους κραδασμούς από την επιβολή του μνημονίου φορτώνοντας τα βάρη στην πλάτη των μισθωτών, των συνταξιούχων και των λαϊκών τάξεων και να επιβάλει μια έξοδο από την κρίση σε βάρος τους.

Αργά ή γρήγορα, όποιος ισχυρίζεται ότι υπάρχει χώρος για πολιτικά σχέδια που δεν θέτουν στο επίκεντρο το ερώτημα (και την αντίστοιχη απάντηση) «ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο της κρίσης;» και «ποιον ευνοεί το μνημόνιο;», αναγκάζεται να βρεθεί από τη μια ή την άλλη όχθη. Εν προκειμένω, η όχθη του ΠΑΣΟΚ βρισκόταν, όπως φαίνεται, πιο κοντά στις προτιμήσεις της ηγεσίας της Δ.Α. Συμβαίνει το ίδιο και με την πλειοψηφία των μελών της; Αρκετά σημάδια δείχνουν πως προκαλεί σκέψεις η στάση της ηγεσίας. Ίδωμεν…

Πάντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι τον κρίσιμο χαρακτήρα του ερωτήματος, στο οποίο κάθε κόμμα είναι υποχρεωμένο να απαντά, του ερωτήματος δηλαδή «με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις;» είχε επισημάνει έγκαιρα και ο –μάλλον φίλα προσκείμενος προς το εγχείρημα της Δ.Α.– έγκυρος πολιτικός αναλυτής Ανδρέας Πανταζόπουλος από τις στήλες της «Ελευθεροτυπίας». Είχε τονίσει ότι η τάση αυτή, αποχωρώντας από τον Συνασπισμό, είναι υποχρεωμένη «να ξανασυλλαβίσει τη διαφορά της», να διευκρινίσει «ενάντια σε ποιους και με ποιους» βαδίζει.

Σημείωνε, μάλιστα, στο κείμενό του αυτό με έμφαση ότι «η διολίσθηση του αριστερού λόγου, μέσω του ρεαλισμού, σε μια κουλτούρα συνδιαχείρισης θα ήταν το πολυτιμότερο δώρο στον αριστερισμό», που υποτίθεται ότι η Δ.Α. αντιμάχεται. Και τόνιζε, για να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς το νόημα των επισημάνσεών του, πως το ζητούμενο είναι αν θα καταφέρει η τάση αυτή «να συγκροτήσει έναν επίκαιρο, μίνιμουμ, πειστικό αντικαπιταλιστικό λόγο».
Μεγάλες προσδοκίες, θα σχολιάζαμε εμείς, χωρίς όμως, το σχόλιό μας να θίγει τις σχεδόν προφητικές επισημάνσεις του συγκεκριμένου αναλυτή.

Εκλογές χωρίς μνημόνευση του μνημονίου…

Με φύλλο συκής τη θέση για «υπερκομματικούς υποψηφίους» στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η πολιτική αποβίβαση στην όχθη του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ επιχειρείται από την ηγεσία της Δ.Α. να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της σχετικής αυτοτέλειας των αυτοδιοικητικών ζητημάτων και της αποσύνδεσής τους από τη λογική του «αντιμνημονιακού μετώπου».
Σε μια στιγμή, όμως, που όχι μόνο η γενική πολιτική χρωματίζεται από τις σκληρές επιταγές του μνημονίου, αλλά και ειδικά οι κυβερνητικές επιλογές στο χώρο της αυτοδιοίκησης χαρακτηρίζονται από όλους ως εξειδίκευση του μνημονίου δια της επιβολής του «σχεδίου Καλλικράτης».

Για να δώσει η ηγεσία της Ν.Δ. έναν επιφανειακά αντιδεξιό χαρακτήρα σ’ αυτή την αποστροφή της από την «αντιμνημονιακή» στάση (που μεταφράζεται συχνά σε υποστήριξη κυβερνητικών επιλογών), τη χαρακτήρισε «πρόταση της Δ.Α.», την οποία και απορρίπτει (εισήγηση Φ. Κουβέλη στην εκτελεστική επιτροπή της Δ.Α.). Ατύχησε όμως, καθώς μόλις μία μέρα μετά ο πρόεδρος της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς δήλωσε ότι «ασφαλώς δεν θέλουμε να μετατρέψουμε τις εκλογές σε δημοψήφισμα κατά του μνημονίου». Συμπεριλαμβάνοντας έτσι, εκούσα, άκουσα τη Δ.Α. σε ένα άλλο «μέτωπο», το… μνημονιακό μέτωπο, των δυνάμεων που δεν θέλουν να τεθεί ως κεντρικό ζήτημα των αυτοδιοικητικών εκλογών το ζήτημα της ασκούμενης, γενικά και στην αυτοδιοίκηση, καταστροφικής πολιτικής διά της εφαρμογής του μνημονίου.
Το «μέτωπο» αυτών των δυνάμεων (κυβέρνησης, ΛΑΟΣ, ΝΔ –επί της ουσίας) αξίζει να σημειωθεί ότι εμφανίζεται πια πιο καθυστερημένο πολιτικά και κοινωνικά ακόμη κι από το ΕΒΕΑ, που άσκησε προχθές ουσιαστική κριτική στην κυβερνητική οικονομική πολιτική της ύφεσης, της ανεργίας, της στασιμότητας των αναπτυξιακών αδιεξόδων –δηλαδή της βασικής συνταγής του ΔΝΤ και του μνημονίου.

Από την «υπευθυνότητα» στη «συνδιαχείριση»;

Με σύνθημα την οικοδόμηση της «αριστεράς της ευθύνης και της υπευθυνότητας» η ηγεσία της Δ.Α. φαίνεται να διολισθαίνει σταθερά στο επίπεδο μιας αριστεράς που, αποφεύγοντας «την πολιτική ρητορεία που απλώς καταγγέλλει γενικά και αόριστα το μνημόνιο» (Φ. Κουβέλης), τείνει να συγκροτηθεί ως αριστερά που το αποδέχεται σαν πραγματικότητα και τρέφει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να το βελτιώσει από τα μέσα, δια της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται, προφανώς, για την έκφραση ενός καθαρού πολιτικού αναχρονισμού, που επιχειρεί να υλοποιήσει ανεκπλήρωτες επιθυμίες της εποχής της πρόσκαιρης λάμψης του σημιτικού εκσυγχρονισμού, σε περίοδο σκληρής αντιλαϊκής, αντικοινωνικής επίθεσης του αναδιαρθρωνόμενου παγκοσμίως καπιταλισμού – υπό την ηγεσία (στη χώρα μας) ενός αποδεχόμενου πλήρως τα προτάγματα του νεοφιλελευθερισμού ΠΑΣΟΚ.
Αυτό που έδειχνε να φοβάται ο Α. Πανταζόπουλος, η διάθεση «ρεαλισμού» που οδηγεί στην επιδίωξη απλής συνδιαχείρισης, μοιάζει να γίνεται πραγματικότητα…

Λαϊκή κυριαρχία ή ολιγαρχικός (αντι)συνταγματισμός; Για τις απόψεις του Ν. Αλιβιζάτου περί συνταγματικότητας των κυβερνητικών μέτρων

Ο Νίκος Αλιβιζάτος

Στο άρθρο του με τίτλο «Νομικός νεοφιλελευθερισμός», ο Χαράλαμπος Γεωργούλας εξηγεί στην (Εποχή, 18.7.2010) ότι οι απόψεις του Νίκου Αλιβιζάτου περί τη συνταγματικότητα των κυβερνητικών μέτρων ανήκουν σε μια νομική παράδοση που επιτρέπει στην εκτελεστική εξουσία να ίσταται υπεράνω του Συντάγματος.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για το Μέτωπο Αλληλεγγύης & Ανατροπής («Μέτωπο Αλαβάνου-ΚΟΕ-ΔΕΑ κ.ά.)

Η Εποχή γίνεται κάθε εβδομάδα και καλύτερη, τόσο χάρη στα νέα παιδιά απ’το ‘εργαστήρι’ της, όσο και χάρη στους παλιούς και καλούς γραφιάδες της. Ένας από αυτούς, ο Μπάμπης Γεωργούλας, σχολιάζει την ανακοίνωση της ΚΟΕ και την τακτική του ‘Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής’, μια σύγκλιση οργανώσεων και ανένταχτων εντός του ΣΥΡΙΖΑ και γύρω από τον Αλέκο Αλαβάνο.

Η ανακοίνωση της ΚΟΕ (17/5) δίνει τροφή για σκέψεις. Ευχάριστες ή δυσάρεστες, εξαρτάται από ποια σκοπιά βλέπει κάποιος τα πράγματα.
Τιτλοφορείται «Για ένα μέτωπο αλλαγής» και υπόσχεται ότι «τις επόμενες μέρες η ΚΟΕ θα καταθέσει μια ανοικτή πρόταση συγκρότησης ενός μετώπου αλλαγής της πορείας προς την κοινωνική καταστροφή».
Θα περιμένουμε, βέβαια, την κατάθεση της πρότασης με την ελπίδα ότι θα αποσαφηνίζει πολλά μετέωρα ερωτήματα, που θέτει η χρήση του όρου «αλλαγή» χωρίς οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμό. Χρήση που η αριστερά, ιδίως η κομμουνιστική, αποφεύγει συνήθως. Ως τότε, όμως, θα ήταν χρήσιμο να θέσουμε μερικά ερωτήματα, που μπορεί να βοηθήσουν τη συζήτηση.
Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου